Kill it! Kill it with fire! Kill it! Kill it! Kill it! Do it! Just do it! Buuuuurn!
უაზროდ და დაუსრულებლად წერდა ამ სიტყვებს ვორდის ფაილში. პარალელურად შოპენს უსმენდა ყუსასმენებით.
მიხვდა რომ სიგიჟის ზღვარზე იყო. ამ აზრს არანაირი ემოცია არ გამოუწევია მასში. კარგახანია ემოციების აღქმა დაივიწყა. გამოშიგნული თოჯინასავით გრძნობდა თავს. და მაშინ გაიაზრა, რომ სხვა გზა აღარ დარჩენოდა….
***
Kill it! Kill it! Die! Die! Die!
გაოცება…
გაბრაზება, ყვირილი, გინება…
ტკვილი, სინანული, ცრემლები…
პატიების თხოვნა, ვედრება, კვლავ ცრემლები…
ისევ ყვირილი, ჩხუბი…
სიჩუმე… ხმამაღალი, ხმაურიანი სიჩუმე…
მკრთალი აზრი ფიქრების მორევში, რომელიც ზვავდება და მთლიან არსებას შთანთქავს…
თავის დარწმუნება აზრის სიმართლეში…
გაფრენის ზღვარზე…
მრგვალი სიცივე საფეთქელზე…
შტანცმარკა…
სიცარიელე…
მენატრება ხის სუნი, მხოლოდ ჩემ სახლში რომ ტრიალებდა.
მენატრება დივნის ნაჭრის ზედაპირში საქსოვი ჩხირების გაყრა.
მენატრება ცხელი ვერმიშელის ოხშივარი და ნივრიანი მაწვნის სუნი.
მენატრება ჩემი ბზრიალა და აკუმულატორის განათებაზე „რა? სად? როდის?“ თამაში საკუთარ თავთან.
მენატრება ნავთის ლამპის სულის შებერვით ჩაქრობა და მკრთალი ბოლის მოძრაობა გაცხელებულ შუშაზე.
მენატრება თივის მოტკბო სურნელი, ვენახში შესვლისას რომ დამეტაკებოდა ცხვირში.
მენატრება ზაფხულის თაკარა სიცხე და საოცრად მოკლე ჯინსის შარვალი.
მენატრება „ცუგა დ’არტანიანი“.
მენატრება ახალი პლასტმასის სუნი, ახალნაყიდი „ტერმინატორის“ (იგივე „დენდის“ კომპიუტერი) ყუთს რომ ასდიოდა.
მენატრება 10 წუთიანი რეკლამა, 20:15 წუთზე რომ იწყებოდა საინფორმაციოს დროს, რადგან ამ დროს შემეძლო სწორედ კომპიუტერზე თამაში.
მენატრება „ხრუშა“ და რუსული ძილისპრული.
მენატრება ახალდაბანილს და თავწაკრულს გაკრახმალებულ, თეთრ, უხეშ თეთრეულში ჩაწოლა, ყოველთვის „მზის“ სურნელი რომ ასდიოდა (ასე ვეძახდი გამზეურებულ თეთრეულს)
მენატრება მამაჩემის სიტყვები: აბა მკვდარი საათი! „უპაკოვკის“ დროა.
მენატრება თითოეული წუთი, გატარებული საწოლში 14-დან 18 საათამდე.
მენატრება მაგიდის თეთრი საათის ისრების ტიკტიკი კარადის თავზე.
მენატრება სიმინდის ულვაშების, ოქროს, ან ვერცხლის კბილების გაკეთება შოკოლადის ფოლგისაგან.
მენატრება საბავშვო ბიბლიოთეკის სუნი.
მენატრება საახალწლო სამსაზიდისი ოჯახში და ტელევიზორში ლუი დე ფიუნესის „ჟანდარმები“.
მენატრება მოჭირხლულ ფანჯარაზე ფრჩხილის გასმა.
მენატრება გასაშრობად გაფენილი, გაყინული შარვლის ტოტების „გადატეხვა“.
მენატრება ფანჯარსთან დგომა ძლიერი თოვისას და მაღლა, ცისკენ ყურება, როცა გეჩვენება, რომ ფიფქები ჰაერში ჰკიდია უმოძრაოდ და ეს შენ მიჰქრიხარ საოცრად სწრაფად.
მენატრება ფიფქის დაცემა თბილ ხელისგულზე.
მენატრება ის სასიამოვნო განცდა, გულზე რომ მიღიტინებდა, როცა თავზე მამალს შემომატარებდა ბებია ჩუმი ლოცვით.
მენატრება სახლში ჩამოქნილი სანთლის სუნი.
მენატრება ჯემპრით სიარული სუსხიან დილას.
მენატრება ციცინათელების დათვლა წყვდიადში.
მენატრება ცის კაბადონის ყურება იმის იმედად, რომ ეგებ ვარსკვლავი ჩამოვარდეს და სურვილის ჩაფიქრება მოვასწრო.
მენატრება რამოდენიმე წამით უსულოდ გაყინვა, სანამ „ჩიტი გამოფრინდება“.
მენატრება ჭის წყლის ცივი ორთქლი.
მენატრება ზაფხულის ღამის სურნელი.
მენატრება „დოპინგი“ შოკოლადის რბილი გემო.
მენატრება ბაბუაწვერას „პარაშუტების“ გაშვება.
მენატრება თბილისის თბილი, განუმეორებელი სურნელი.
დრო მენატრება…
ბავშვობა მენატრება…
ქუჩაში გამოვედი და ლამპიონს ავხედე. ისევ თოვს. ასეთი ამინდი კარგახანია არ ყოფილა. ფეხქვეშ სასიამოვნო ჭრაჭუნს ვგრძნობ. ცხვირში ცივი ჰაერი მცემს და ფილტვებს მიყინავს. უქუდოდ ვარ, მაგრამ ყურებს უზარმაზარი ყურსასმენები მიფარავს, საიდანაც Dubstep-ის უცნაური „ჰანგები“ იფრქვევა.
ძმა გავაფრთხილე, რომ არაფერი მესმის, ეს კი ნიშნავს: „ლაპარაკის ხასიათზე არ ვარ და ხმას ტყუილა ნუ გამცემ.“
ბნელ გზას ყურადღებით ვუყურებ, რომ გუბურაში არ ჩავაბიჯო. მივდივართ და ვფიქრობ: „ეს რაღაც ახალია! ჩაკეტილობა და მარტოობა ახალ მწვერვალზე ავიყვანე. სხვა რა უნდა დავარქვა საკუთარ საქციელს?“
მივდივართ მე და ჩემი ძმა უხმოდ ბნელ გზაზე და მისთვის არაფერი მაქვს სათქმელი. არა, სათქმელი როგორ არ მაქვს, მაგრამ ჯერ ადრეა მსგავსი საუბრები, ჯერ ვერ მიხვდება. სიმართლე რომ ითქვას, მის თაობასთან ენის გამონახვა ცოტა ჭირს. აბა, რაზე უნდა ელაპარაკო? კოჭს ზემოთ დევს ფაფუკი, საოცრად რბილი თოვლი და აზრადაც არ მოსდით ბავშვებს, რომ ციგებით გამოეფინონ გარეთ. სხვასთან რა მინდა, ჩემმა ძმამაც კი არ გააკეთა სასრიალო ტრასა. არადა ციგები კარგ ფორმაში სახლის წინ დევს. ის კი ზის და მთელი დღე თავის PSP-ში Pes 2012-ს აკვდება. შეგვიძლია დროს დავაბრალოთ ეს ყოველივე, მაგრამ რამდენად სწორი იქნება ჩვენი საქციელი? უმცროს თაობას, ხომ ჩვენ ვაძლევთ მაგალითს? ტექნიკურ პროგრესს ვერ გავექცევით, მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ სწორედ ჩვენი თაობა „დახამდა“ კომპიუტერს, ინტერნეტს, მობილურ ტელეფონებს და ა.შ. მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ ჩვენი ასაკის ხალხში კვლავ შემორჩა ერთეული ინდივიდები, ვინც ანაწილებს დროს კომპიუტერსა და გარე სამყაროს შორის. იქნებ დავკარგეთ კავშირი უმცროს თაობასთან? მაშინ, როცა მათ ყველაზე მეტად უნდოდათ თამაში,იქნებ ამ დროს მესიჯობით, ან ინტერნეტით ვიქცევდით თავს? იქნებ „ქაუნთერი“ ვამჯობინეთ ეზოში პატარებთან ბურთის გაგორებას? პატარა ხომ წაბაძვით აკეთებს ყველაფერს. რასაც დაანახებ, იმას გაიმეორებს. იქნებ ჩვენთან კავშირს ისინი კომპიუტერით ეძებენ?
ჩვენ კი საკუთარი მშობლების წინააღმდეგ წავედით. ყველაფერი უკუღმა გავაკეთეთ. ავჯანყდით და ეს ნორმალური იყო. შეგვეძლო პროტესტი გამოგვეთქვა, გვემსჯელა და გვეაზროვნა დამოუკიდებლად. სკოლაშიც რაღაცნაირად თავისუფლები ვიყავით. ვამბობდით იმას, რასაც ვფიქრბდით. მასწავლებლებსაც თავისუფლად ვეკამათებოდით, ზოგჯერ გაკვეთილსაც კი ჩაშლიდით ხოლმე. ამას მოჰყვა ის, რომ დღეს საღად და დამოუკიდებლად აზროვნება შეგვიძლია, ზოგჯერ კი (ვაი, რომ მხოლოდ ზოგჯერ) ვახერხებთ გამოვთქვათ გულისნადები ხმამაღლა და შეუშინებლად. ჩვენით მანიპულირება რთული გახდა, რადგანაც კარგშიც კი ცუდს ვეძებთ, გამუდმებით ვიღაცას ვაკრიტიკებთ, ვფიქრობთ, ვარსებობთ…
ახლანდელ ბავშვებს თითქოს აშტერებენ. თავიდანვე მეთვალყურეობის ქვეშ ჰყავთ, თითქოს საშიში პატიმრები იყვნენ. სკოლა ციხეს დაემსგავსა, ვიდეოკამერებით და მანდატურებით. ახლა შენ სიტყვას ძალა აღარ აქვს. ახლა ფორმიანი კაცის, თუ ქალის აზრია გადამწყვეტი.
და იზრდება მომავალი თაობა დაზომბებული, აზრგამოცლილი, გარობოტებული. „ცარიელ ქვევრებს“ ვეძახი მე მათ, რამეთუ რასაც ჩასძახებ, იმავეს ამოგძახებს. ვფიქრობ და მეშინია: ვაითუ მე და ჩემი თაობა ვართ უკანასკნელი იმედი? შეძლებს 90-იანების სიბნელეში გაზრდილი პლეადა ძირეულად შეცვალოს რაიმე? და თუ კი, რას მოიტანს ეს ყოველივე? ან, იქნებ საჭიროა, რომ…
ძლივს მივაღწიეთ სახლს. ფეხები მიმეყინა ლამის. საიდან სად გადაგაგდებს ხოლმე ფიქრთა დინება. კიდე კარგი, დროზე გავჩერდი. „ნა-უშნიკებს“ ვიხსნი და მამას ვეკითხები: „ძაღლს აჭამე?“
ისევ იმ ოთახში ვარ, როგორც წლების წინ, ბნელ ღამეს. ისევ იმ ადგილზე ვწევარ და ოთახს ვათვალიერებ. ბევრი რამ შეიცვალა: შპალერი კედლებზე, მრავალუჯრიანმა კარადამაც სხვაგან გადაინაცვლა, საწოლიც გამოიცვალა, ახლა იგი გაცილებით რბილი და მოხერხებულია. არ შეცვლილა მხოლოდ მისი ადგილმდებარეობა. ისე დგას, რომ შემოსასვლელ კარს პირდაპირ უყურებს. შემოსასვლელი კარის გვერდზე მშობლების მაღალი კარადაა. ასეა ურყევად, რაც თავი მახსოვს. ამ ორგანყოფილებიან გიგანტს ყოველთვის კდემით შევცქეროდი. აქ იყო ჩემი დასამალი და აქ მალავდნენ ჩემგანაც სხვადასხვა ნივთებს. უფრო სწორად, მის თავზე, რომელიც ისე მაღალი მეჩვენობოდა, როგორც ევერესტი გამოუცდელ მთამსვლელს. უცვლელი დარჩა შემოსასვლელი კარის კუბოკრული, ნახევრად აჟურული მინა. ისეთი საოცარი რამაა ეს უკანასკნელი, რომ თან ხედავ, თან ვერა, ან უნდა შეეცადო, კუთხე დაიჭირო გამჭვირვალე მინასა და დაბურულ ნაწილს შორის. საწოლი თავით კედელს ებჯინებოდა, ზემოდან კი ყოვლად გამოუდეგარი ფანჯარა დასცქეროდა. ეს ფანჯარა წელს გავაუქმეთ. არ დაგვნანებია არავის.
საწოლში წამომჯარი სიბნელეს გავყურებ. ვცდილობ დროსა და ჩემს შორის ზღვარი გადავლახო და წლებით უკან დავბრუნდე…
3-4 წლის ვიქნებოდი. აი, იმ ასაკში ვარ, ბავშვს რომ „გუდიანი კაცით“ აშინებენ. საწოლში ვზივარ, მშობლებს შორის. ზამთარია, სიცივეა. საკუთარი ოთახი კი არა, საკუთარი საწოლიც კი ფუფუნებაა. გარეთ ბნელი 90-იანების ცივი ქარი ზუზუნებს. ნაბიჯების ხმა გავიგონე. იმხანად დაყაჩაღება-დაუთოება უცხო ხილი არ გახლდათ. „ქურდს რა უნდა და ბნელი ღამეო“- ეს ანდაზა უადგილოც კი გახდა. ოჯახებს საღამოს 7-8 საათზეც კი აყაჩაღებენ შუაგულ სოფელსა თუ ქალაქში. მამაჩემს ხელს ვურტყამ, რომ გაიღვიძოს. ხმა წამერთვა. ნაბიჯების ხმა კი გვერდითა ოთახიდან სულ უფრო მკვეთრად მესმის. მამას კი ღრმად სძინავს, დაღლილი დაბრუნდა სამსახურიდან. მზერა კარის სარკმელს მიეყინა. გულისცემა ყურებიდან მესმის, საფეთქლებზე ცივმა წვეთებმა დაიწყო დაცურება. და მე წარმოვიდგინე, რომ ხვალ ყველა ჩვენზე ილაპარაკებს: „გაიგე, გიას ოჯახი დააუთავეს თურმე წუხელი!“ მშობლებს კი უშფოთველად სძინავთ. დედას არ ვაღვიძებ, ისედაც ყველაფერი ახლოს მიაქვს გულთან და ვიცი, ჩემზე უფრო მეტად შეეშინდება. ნაბიჯები აღარ ისმის, თავი დახრილი მაქვს, ვხვდები – მიყურებს. თითქოს ჭიანჭველები დარბიან სხეულზე, ოფლიც მომდინდა. ასე მემართება, როცა ვინმე უკნიდან მომაშტერდება. ყოველთვის ასეა. მივბრუნდები და ვიღაცის თვალებს წავაწყდები ხოლმე. ახლა თავის აწევა არ ღირს. ალბათ ნიღაბი უკეთია, ამ სიბნელეში ისედაც ვერაფერს დავინახავ.
„არა, უნდა შევხედო! უნდა იცოდეს, რომ არ მეშინია“. სწრაფად ვწევ თავს და მინას ვუყურებ. კარს მიღმა კი ორი შავი წერტილი მომჩერებია. ეს წერტილები, თვლები რომ უნდა იყოს წესით, ცეცხლოვანი ენების სხეულიდან მიცქერს. ადამიანის ფორმის ცეცხლი, შავი, უძირო თვალებით. ალბათ ისაა! ხო, სწორედ ესაა „გუდიანი კაცი“. ანუ არსებობს? არასებობს და აქაა, ჩვენი საძინებლის კართან. ამ ნახევრად გამჭვირვალე მინაშიც კი გარკვევით ვხედავ არარაობასავით ღრმა შავ წერტილებს. დამცხა, საოცრად გავხურდი, ოფლი გამდინდა, ენა დამიმძიმდა.კისერთან უხილავმა ხელმა ძარღვები გადაჭრა და თავი მძიმედ ჩამომეკიდა. ნიკაპით მკერდს ვაწვები. მუცელზე სველი თმებიდან წვეთები მეცემა. „რა უნდა? რა დავაშავე? ალბათ წამიყვანს! არა, მესიზმრება! თვალებს მაგრად დავხუჭავ და ერთბაშად გავახელ, რომ გამეღვიძოს! კი, ასე ჯობია!“ მთელი ძალით ვიხუჭები და გულში ვითვლი. ყურებში ბაგაბუგი მესმის. ლოყაზე ცხელი სუნთქვა ვიგრძენი. თითქოს ადუღებული ჩაიდანის პირს დავადე ლოყა. ახლა კი წელზე და ზურგზე დამიარა ცეცხლის ალმა. „ალბათ მივყავარ! ან ახლა გავიღვიძებ, ან არასოდეს!“ უცებ ვაჭყეტ თვალებს და პირველი, რასაც ვხედავ მეზობელი ოთახის განჯინაა. მე კი ოთახის შუაგულში, ცეცხლის ხელებში ატატებული მივქრივარ ჰაერში სახლიდან გასასვლელი კარისკენ. ძალა მოვიკრიბე და მთელი ხმით ვიკივლე, მაგრამ ხავილი აღმომხდა მხოლოდ. ამან კი საბოლოოდ მოუღო ბოლო ჩემს შიშს. ვიგრძენი როგორ დავკარგე გონება და ბზრიალით წავედი ცეცხლოვანი შავი თვალების უფსკრულში.
ახლაც სწორედ იმ ადგილას ვზივარ და ვხვდები, ჩემი რაღაც ნაწილი კვლამ იმ უძირო სიბნელეშია დამარხული. მთელი ცხოვრება გავურბივარ, შორს მოკიაფე სინათლისკენ მივცურავ მთელი ძალით. იგი კი მექაჩება თავისკენ და ოდესმე, როცა მოახერხებს ჩემ ჩათრევას…
ქვემორე არსებული პოსტის დაწერისაკენ მიბიძგა გლეხის ბიჭის პოსტმა SPERMATOHOMOVIALOGIA ანუ 21+. მადლობა მას ამისთვის!
ყველანი ყალბები ვართ. ვემორჩილებით დაწერილ და დაუწერელ კანონებს. არ ვფიქრობთ, არ განვიხილავთ, არ ვმსჯელობთ. თვალახვეულები მივყვებით ცხოვრებას. გულში კი ჩუმად ვამბობთ: ფაქ ზე სისტემ!
დავცინით სხვას, მაგრამ დასაცინი თვითონა ვართ. ეს ჩვენ ვართ ნიჭიერები, მაგრამ ზარმაცები, სხვები კი „ზუბრიაჩკები“ არიან.
ეს სხვაა ტრაკის მლოკველი, ჩვენ კი შეუვალობის განსახიერებანი ვართ. ჩვენ ვართ დაუმორჩილებელი, თავისუფალი ნაცია და მერე რა, რომ სახეში გვაფურთხებენ, ეს არ გვიშლის ხელს დავტკბეთ საკუთარი მშვენიერებით.
ჩვენ ვაპროტესტებთ ამერიკის პოლიტიკას ირანთან მიმართბაში და მერე რა, რომ გადასახადებმა ლამის გაგვყვლიფეს. 80 თეთრი მგზავრობა? მადლობა, რომ ლარი არა. რა გასაპროტესტებელი ესაა. აი, მესმის, ვიღაც „ჭე“ პოლიტიკოსის გაქსუებული შვილი რომ დაიჭირონ გაგლეჯილ კაიფში! აი, ეს უკვე პოლიტპატიმრობაა და ნამდვილად იმსახურებს პარლამენტის წინ რამდენიმედღიან მიტინგს.
ჩვენ ვიძახით: Fuck The Police და ვიცით, რაიმე რომ მოხდეს, მათვე დავურეკავთ საშველად.
„ექიმი ჰაუსი მაგარი კაცია. მაგრა აკაჩავებს პაციენტებს. იმენა ასაზიზღრებს.“ აბა ექიმმა „ბატონო-შენი ჭირიმეს გარეშე“ მოგვმართოს, ნახავს რაც მოუვა!
ეს ჩვენთან მოეთხოვება ექიმს, იყოს ღმერთი და გააცოცხლოს მიცვალებული, რომლის პირველი სიტყვები აუცილებლად იქნება: „მადლობა ღმერთო, რომ გადამარჩინე“. ალბათ ხვდებით, რომ ექიმს არ იგულისხმებს იგი. და თუ მკურნალმა ვერ შეძლო გვამის რეანიმირება, გინებით ავიკლებთ, ტელევიზიებს მოვიყვანთ, საქვეყნოდ გამოვაჭენებთ. სათაურსაც ნათლად ვხედავ „პროპაგანდის ყუთის“ კუთხეში: „მკვლელი ექიმების მორიგი მსხვერპლი!“ და ამ ჩემს …-ს ექიმი მართალი იყო, თუ არა, კომისია დაინიშნა თუ არა. ნა ხუი ვსიო!
ეს ჩვენა ვართ ყველაზე „პრადვინუტი ნაროდი“, ეს ჩვენა ვართ ევროპა. ჩვენ ათეისტებს ვუწოდებთ საკუთარ თავს და ამის დასამტკიცებლად ვაგინებთ ღვთისმშობელს. მერე რა, რომ ამით მორწმუნე თანამოქალაქეს, მეგობარს, მშობელს ვაყენებთ შეურაცყოფას. აბა ვინმემ ალაჰზე თქვას რაიმე? ან ებრაელებს დასცინოს ჩვენი თანდასწრებით! „ოოო, შე ანტისემიტო, ფაშისტო ნაბიჭვარო!“
„ქალიშვილობა? დამცინი? რაღა დროს ეგაა? რომელი საუკუნეა?“
ჰკითხე აბა „განვითარებულ“ ახალგაზრდას, მოიყვანდა თუ არა ცოლად არაქალიშვილს? „მთავარია სიყვარული იყოს და სიფრიფანა აპკს მნიშვნელობა არ აქვს!“ მაშ მეტი მტყუანს?
„ სვეცკ“ გოგოებს ჰკითხე, მიდი, ნუ მოგერიდება! ნახე, რა პასუხს მიიღებ. იქნებ ელოდები, რომ მე დავწერ სავარაუდო პასუხს? Bitch Please! არ ვიცი, და არც შევეცდები ჩემი გარყვნილი ფანტაზიის ნაყოფი მოგახვიო თავს.
სანამ მანქანა არ მეყოლება, სანახევროდ დახეული ჯინსი არ მეცმევა, რომელშიც მინიმუმ 300$ გადავაგდე, კლუბში ვიპ- კაბინაში არ ვიჯდები, მანამ ინტერნეტიდან პორნოს გადმოწერის გარდა არაფერი დამრჩენია. ფეხებზე არ ჰკიდია ყველას… კაი, არაა საჭირო ვინმესთვის თავის შეცოდება.
-ჩვენ უნდა გავუგოთ სქესობრივ უმცირესობებს და პატივი უნდა ვცეთ მათ! უნდა გვახსოვდეს, რომ ჰომოფობია ჰკლავს!
-და გაიგე, რომ თბილისში გეი-აღლუმის ჩატარებას აპირებენ? ( ჩამჭრელი და პროვოკაციული კითხვა)
-რაააა? მაგათი პიდარასტი დედა ტუუუუუუუუუუუუუუუუ.
სურამელაშვლის მუსიკის დედაც არ მოვტყან, როცა ბითლზები, ზეპელინი, პინკ ფლოიდი, ქვინი „გვყავს“? საყვარელი სიმღერა? მარტივია. ლეთ ით ბი, იესთერდეი, ზე ვოლ(აი ის, კლიპში რო რობოტი მასწავლებლები იჩითებიან) , სტეირვეი თუ ჰევენ, ვი არ ზე ჩემპიონს. დალშე? რა, არაა საკმარისი? ნუ ჩამეძიები, ინტერნეტი ჭედავს და ვერ დავგუგლავ სხვა სიმღერების სახელებს. რესტორანში რომ გავილეშები,შენი აზრით, დამკვრელებს 20 ლარიანს რომ ავფარებ სახეზე, რას ვეტყვი? „ჯიგრულად, ერთი „ბოჰემიან რაფსოდი“ შეუბერე რა!“ ხოოოო. სურამელაშვილის მუსიკის დედაც მოვტყან!
-„სიცოცხლის ხე“ მოგეწონა?
-არაააა. ნაგავია! რაში გადავყარე 2 საათი არც კი ვიცი.
- და ტერენს მალიკის სხვა კინოები გაქვს ნანახი?
-ვისი? ააა, ამ რეჟისორის? რა, სხვა ფილმებიც აქვს?
ოოო, ბლინ! კიდევ რამდენს დავწერდი, მაგრამ მეზარება წყლის ნაყვა. ამ ფუჭ ნაწერსაც რამდენიმე ადამიანი წაიკითხავს და გულს მოიფხანს მხოლოდ. იმედია, იმის ახსნა მაინც არ დამჭირდება, რომ აქ დაწერილი მოსაზრებანი ყველას არ ეხება! საბედნიეროდ, ჯერ კიდევ არსებობს ხალხი, რომელთაც შეუძლიათ ფიქრი, განსჯა, მაგრამ ჩუმად არიან. ერთხელაც ეს სიჩუმე დაირღვევა და მერე….
ნაგავი- ასე ვეძახი მოგონებათა კასკადს, ჩემ თავში რომ გაიარეს, არაფერი დატოვეს და უბრალოდ ადგილს იკავებენ. ესაა ერთგვარი სცენები, კადრები, რომლებიც მოულოდნელად წამოტივტივდებიან, როცა მათ ყველაზე ნაკლებად ველოდები. დროდადრო ნაგავი უნდა გაიტანო, გადაყარო ან სულაც საზოგადოდ წამოაჩინო.
P.S. ქვემოთ გამოყენებული უცენზურო ლექსიკისთვის ბოდიშს გიხდით. შევეცადე მაქსიმალურად რეალისტურად გადმომეცა ყოველივე.
***
-ცოლი გყავს?
-არა.
-არ გინდა, არ მოიყვანო,მაგის დედაც მოვტყან!
***
-ვისი „პრიჩოსკა“ გაქვს ახლა შენა?
-„ბითლზის“.
-ჯონ ლენონისა!- თითი მაღლა ასწია მხცოვანმა ქირურგმა.
***
-წარმოიდგინე, კარზე ზარია და ხედავ ანჯელინა ჯოლის! ამ დროს მეორე მხარეს, სხვა კარიდან მოგადგა სკარლეტ იოჰანსონი! რომელს აირჩევდი, თუ ანჯელინა ინვალიდის „კრესლოშია“ და სკარლეტს კი ხელები არ აქვს?
-ჰმ… ანჯელინას?- კითხვა იგრძნობა პასუხში.
-არასწორი პასუხია, „შენ ძმობას ვფიცავარ“!
***
-ისედაც კომპიუტერს უზიხარ სულ! მიდი, დაეჩალიჩე ვინმეს, რას კარგავ?
-მეკაიფები?
***
-თქვენ ერთმანეთი ხო არ გიყვართ?
-არა! მე და „გოჩა“ საკუთარ თავებზე ვართ შეყვარებულები!
***
-აჰა, მიდი აუმაღლე ცნობიერება!- ირონიულად შენიშნეს ჩემზე.
-ხომ ხედავ, რომ ეს საკითხი ესმის, მაგრამ…
-არა, მაგას არაფერი ეშველება!
ოჯახის შექმნზე და შვილების ყოლაზე იყო საუბარი.
***
-მგონი ფარული გეი ვარ!
-აი, ვიცოდი, უნამუსო ვიყო, რომ რაღაც ყლეობას დაახეთქებდი!- სიცილი აუტყდა მეგობარს.
***
-რა ვქნათ, დავტროლოთ?
-დავტროლოთ მაგის დედაც მოვტყან!
***
-ეკლესიაში არ წასულხარ?
-არა.
-ხედავ, ბელზებელ, მე შევასულე ჩემი საქმე!- იატაკისკენ დახრილმა დავიყვირე ეს სიტყვები.
***
-საქათველოში ნეონაცისტური ჯგუფების შესახებ იცოდი რაიმე?- ვკითხე „გოჩას“
-„კანეშნა“, შე- ჩემა! მეც ერთ-ერთი მათგანი ვარ!
-შენ ახლა რელიგიურ ფანატიკოსებში ნუ აურევ მაგათ!
***
-ნახე ჩემი პოსტი 9Gag-ზე?
-კი. რამდენი „ლაიქი“ გაქვს ახლა?
-13800
-Teach me, Master!
***
-ბიჯო, ეს „მის საქართველო“ არაა?
-აბა?
-აგე!- თვალით მიმანიშნეს გოგოზე.
-მართლა?
***
-ისე, კაიფობ, ხვალ ვიღაც გამოივლის ამ გზაზე და თოვლში ჩვენ ნაფეხურებს ნახავს. არ იფიქრებს, ესენი გიჟები არიანო?
-აბა ამ დროს რომელი ჭკუათმყოფელი დააბიჯებს თოვლში?
***
-„გოჩა“, ადექი, ბლიად!
-ეს ბლიად აუცილებელი იყო?
-კი, ბლიად!
***
-ჰა, გევასა ფსიქედელიური ჯაზი?
-ნი ხუია სებე!
და ბოლოს, თვის განმავლობაში აჩემებული ფრაზები:
• Epic Boobs strikes again!
• Attention Whore!
• Bazinga!
• Legen… wait for it… Dary!
• One does not simply, walk into the Mordor- გამოთქმული მკვეთრად გამოკვეთილი ბრიტანული აქცენტით.
• “კლეჩატი ზამშე”.
• “ზუბჩატი რემენი”.
მოწყვეტით ეცემი საწოლზე და თვალებს მაგრად ხუჭავ. ციცქნა ოთახს “დღის განათების” მკრთალი შუქი ეცემა. საოცარი სიცარიელე და სიმყუდროვე გიპყრობს. საწოლი, სკამი, პატარა, გოგრგოლაჭიანი მაგიდა, მაღალი კარადა. კუთხეში ონკანი ნიჟარითურთ და კედელზე მომცრო სარკე.
თვალს ახელ. სიჩუმეს უსმენ. წამოჯდები და მაგიდას მოიჩოჩებ. ძლიერად ეყრდნობი იდაყვებით, დამძიმებულ თავს ორივე ხელით იჭერ. საკუთარ სიფათს აკვირდები სარკეში. ჩაღამებული, სხივჩამქრალი თვალები გულში რაღაცას გიფორიაქებს. თანაბრად იწყებ სუნთქვას. ნესტოებს ბერავ და შენში აღწევს სისხლის მოტკბო, დამწვარი ცხიმის და განავლის რბილი სურნელი. თმებს იჩეჩავ. პირისახეზე ხელს ისმევ. თითებს ყნოსავ. ლატექსის სუნი ღრმად გამჯდარა კანის ფორებში. გამომშრალ მტევნებს ისე აკვირდები, თითქოს პირველად ხედავდე საკუთარ კიდურებს. პირობას დებ, რომ აუცილებლად შეიძენ კანის მკვებავ კრემს. იცი, რომ თავს იტყუებ, მაგრამ მაინც აგრძელებ ფიქრს…
იხსენებ საკუთარი საწოლის სურნელებას. თანდათან მშვიდდები. დიდხანს ფეხზე დგომის გამო წელში ყრუ ტკივილს გრძნობ. ხელის კუნთები ლამის ტეტანურად გაქვს გაშეშებული. უგულვებელყოფ ამ ყოველივეს, როგორც საკუთარ პირად გრძნობებს. ზურგზე წვები. შალის პლედს თავზე იფარებ და სახეზე იხვევ, ისე, რომ მხოლოდ ცხვირს ტოვებ გარეთ.
ტერფებიდან საოცარი ჟრუანტელი გივლის და თმის ძირებამდე აღწევს. იღლები, მაგრამ გსიამოვნებს. სრულყოფილების განცდა გეუფლება. განცდა იმისა, რომ ყველაფერი გააკეთე, რაც შეგეძლო. სიკვდილს ებრძოლე და ამ გაუთავებელი ომის მცირე მონაკვეთზე გამარჯვება მოიპოვე. ხვდები, არჩევანში არ შემცდარხარ, და თავიდანაც რომ დაგაყენონ გზაჯვარედინზე, მაინც შორ, ეკლიან გზას აირჩევ.
იქ, სადაც ეკლესიაზე გულწრფელად ლოცულობენ, სადაც სტკივათ, უხარიათ, ახლობლებს კარგავენ, სიცოცხლეს ეთხოვებიან, იბადებიან, ზეიმობენ და ტირიან, შენ, ციცქნა ოთახში გამოკეტილი, სრულიად მარტო დარჩენილი საკუთარ ფიქრებთან ხვდები, რომ ბედნიერი ხარ. და ესე არს სახლი შენი, რომელსაც ყოველივე ხორციელს, პირადს შესწირავ და უყოყმანოდ დაუთმობ სულსაც, რამეთუ ეს ამად გიღირს!
სწორედ აქ, ბნელ პალატაში, საწოლზე მოკუნტულს, გძინავს ყველაზე მშვიდი ძილით…
მთელი ჩვენი ცხოვრება სხვა არაფერია, თუ არა მარტოსულობასთან ბრძოლა. სიცოცხლის ადრეული წლებიდან ვიწყებთ მეგობრების გაჩენას, რათა მარტონი არ ვიყოთ. მეტისმეტად ეგოისტურად ხომ არ ჟღერს? ქვეცნობიერის დონეზე ასეცაა. მეგობარი გვჭირდება საკუთარი “მეს” სურვილების დასაკმაყოფილებლად, და რადგანაც მეგობრობა ორმხრივი პროცესია, მას სიმბიოზის სახე ეძლევა. ესეც მაშინ, თუ ადამიანები ახერხებენ საკუთარი ეგოს მოთოკვას. როცა ეს ასე არ ხდება, ძლიერი ინდივიდი იქცევა პარაზიტად, რომელიც სუსტს სწოვს ყველაფერს, ფიტავს, სანაცვლოდ კი ცოტას აბრუნებს მხოლოდ (ძირითადად ვერბალურ, ყალბ მხარდაჭერას). როცა სუსტი ადამიანი სულიერად მონდება, იგი ეჩვევა ამ მდგომარეობას, და უფრო მეტიც, კმაყოფილია ძლიერი ფრთის ქვეშ შეყუჟვის პერსპექტივით…
***
მარტოსული გახლდათ გურამი დაბადებიდან, თუმცა არ იფიქროთ, რომ იგი “ზანუდა” ტიპის წარმომადგენელი გახლდათ! წლებმა ისე გამოწვრთნა, რომ შეძლო გულღია ადამიანის ნიღაბი მოერგო. თანასწორობა ხიბლავდა ურთიერთობაში. რამდენსაც აძლევდნენ, უკანაც იმდენს აბრუნებდა, თუ მეტს არა. ზოგჯერ ისეც იყო, რომ არც გასცემდა, არც იღებდა. მაინც კმაყოფილი იყო ცხოვრების…
დრო გადიოდა. გურამი იზრდებოდა. არა, უფრო სწორი იქნება ვთქვათ, რომ მისი საპასპორტო ასაკი იცვლებოდა. გულით და განცდებით კი იგი ღრმა ბავშვობაში იყო გაჭედილი. დრო კი ისეთი რამაა, რომ საშუალებას არ მოგცემს სიცოცხლეში სულიერ უკვდავებას, უჭკნობლობას ეზიარო.
ძველი გზიდან ცდომა შეამჩნია მეგობრებს. გაუკვირდა… თვითონ არ შეცვლილა. ახალი, მენტალური ტრანსფორმაცია მისთვის უჩვეულო აღმოჩნდა. მიხვდა, იყენებდნენ, სიყვარულს აცლიდნენ, სანაცვლოდ კი- დაცინვა ხვდებოდა, ყოველთვის. სტკიოდა პატარა გული, მაგრამ არაფერს ამბობდა. ისედაც ჩაკეტილმა, საკუთარი “მეს” ირგვლივ მაღალი კოშკის შენება დაიწყო. კედლების ამოყვანას წიგნებით შეუდგა, მერე კინოფირები, ფირფიტები მიაყოლა. ჯიუტად განაგრძობდა მუშაობას. არ იზარებდა. როცა დაიღალა, მიმოიხედა და აღმოაჩინა, რომ შედეგს მიაღწია. არავინ დარჩენილიყო ძველი მეგობრებიდან მის ირგვლივ. სიმშვიდე იგრძნო, სიცარიელისათვის დამახასიათებელი სიმშვიდე.
ხელოვნების ხაფანგში გაბმულმა გაანალიზა, რომ ცხოვრებას დაშორდა. მისი სათვალიდან აღქმული სამყარო დიამეტრალურად განსხვავდებოდა იმ სიმკაცრისაგან, ცხოვრებას რომ უწოდებს გონიერი ცხოველი. ესთეტიკურმა წინსვლამ იგი ვერ აქცია ბედნიერ კაცად. ღრიჭოს დაუწყო კოშკის კედელში ძებნა. ზედმეტად პედანტურად უმუშავია… გამოსავალს მალევე მიაგნო. ადგა და კარი გამოკვეთა მტკიცე გალავანში, რომელიც ფართოდ გაუღო გარესამყაროს. საკუთარი “შინაგანი იმპერია”, რასაც სულსაც უწოდებნ ზოგჯერ, ხელმისაწვდომი გახადა ყველასთვის. ამან საშუალება მისცა, მასავით მარტოსული ადამიანები გაეცნო. კვლავ გააბა სიმბიოზის უხილავი ძაფები. “ტოტალური თანასწორობის” გავრცელება დაიწყო. კვლავ გააბედნიერა ასეთმა ყოფამ.
***
ბავშვზე ძალადობა სადიზმის დახვეწილი და ინტელექტუალური ფორმაა, რომელიც ექსპერიმენტის სახეს ატარებს. მსხვერპლს თუ სულიერად გატეხავ, იგი მთელი ცხოვრება მაწანწალა ძაღლივით იქნება. ყველას კუდს უქიცინებს და ფეხებში უწვება ლუკმის, მოფერების მისაღებად. ხშირად მწარედაც ურტყამენ, მაგრამ კმაყოფილია, რომ არ მოკლეს. თუ ბავშვზე არასაკმარისად მკაცრად ვიძალადებთ, მას განვითარების 2 ალტერნატიული გზა უჩნდება:
***
ასე მოხდა გურამის შემთხვევაშიც. ბავშვობის გულისტკივილმა სიყმაწვილეში გაახსენა თავი. ახალ, მარტოსულ მეგობრებში საკუთარი თავი ამოიცნო, რამაც ზიზღის გრძნობა გაუღვიძა. მან დაიწყო სუსტი ინდივიდის ძებნა. დაიმეგობრა და ხელი მიჰყო სიყვარულის წუწვნას. ჯერ წვეთობით, შემდეგ- მსუყე ულუფებად. საპასუხოდ მეგობარს სარკაზმისა და ცინიზმის ნაზავი დაუბრუნა. ასეთი კოქტეილი კი სულიერებისათვის (იგივე პირადი “მესათვის”) დიდი ვერაფერი საზრდოა.
მეგობარი დაცარიელდა, დასაცოდავდა, მიწას განერთხა და ვედრებით ახედა ზვიად გურამს. შეევედრა, მიახვედრა “მიშველე რამე!”-ო. გურამმა ფარსი სიტვები დაუხვავა საზრდოდ ჭიას, ერთდროს რომ მეგობარს ეძახდა, და თავისი გზით განაგრძო ცხოვრება. ახალ საკბილოს დაუწყო ძებნა.
***
“რასაც დასთეს, იმას მოიმკი”-ო, ნათქვამია. მეგობართა პარაზიტსაც ასე დაემართა, ოღონდ, მცირედი განსხვავებით. იგი არ გაუთელავთ ფეხქვეშ, როგორც თვითონ უვლიდა “ჭია მეგობრებს”. განგებამ გურამის ნაკეთები საქმეები აწონა და უკან 9 გრამი ტყვიის სახით დაუბრუნა.
ბევრი ვიფიქრე, როგორ დამეწყო პოსტის წერა. ჯერ აუცილებელია, განმარტება მივცე სტრიტ-არტს. ამას კი ჩემზე და ვიკიპედიაზე უკეთ, ალბათ, ეს ვიდეო გააკეთებს, რომელიც აღებულია ფილმიდან “გასასვლელი საჩუქრების მაღაზიის გავლით”.
ფილმის რეჟისორი გახლავთ ბრისტოლელი “უსახელო ნაბიჭვარი”- ბენქსი. ცნობისათვის, აღნიშნული სადებიუტო ნამუშევარი წარდგენილი იყო 2011 წლის ოსკარების დაჯილდოებაზე, როგორც საუკეთესო დოკუმენტური ფილმი. (თუ დაინტერესდებით აღნიშნული ფილმი შეგიძლიათ ნახოთ აქ!)
სტრიტ-არტის იშვით ნამუშევრებს ჩვენთანაც შეხვდებით. არის რამდენიმე ნახატი, რომელიც გამოირჩევა შესრულების კარგი ტექნიკით და აზრობრივი დატვირთვით. სამწუხაროდ, მათი სურათები არ მაქვს, მაგრამ ამაზე მოგვიანებით…
ფილარმონიის ქვემოთ, რუსთაველის მეტროსკენ, მიწისქვეშა გადასასვლელში, დაახლოებით 1 თვის წინ ვნახე საკმაოდ საინტერესო ნამუშევრები. ავტორი მას ხელს აწერდა, როგორც HVITT. აქვე შემოგთავაზებთ სურათებსაც. ჩემი “ყურმილის” ხარისხზე შეგიძლიათ იცინოთ! 
ამ სურათზე, ალბათ, მიშა და ვალოდია არიან გამოსახულნი. ძალიან საინტერესო ნამუშევარია, ასევე კარგი მესიჯით. აღნიშნული ნამუშევარი ცოტა მოგვიანებით გაჩნდა კედელზე.
კანონის თვალსაზრისით, ეს ვანდალიზმია, მაგრამ თქვენ თვითონ დაფიქრდით, განა ეს ხელოვნება არაა?
განსაკუთრებით საინტერესო I Love Fashion TV-ის პროექტია. სადღაც, ქართულ გამოცემაში, წავიკითხე, რომ აუცილებელია სტრიტ-არტი საბჭოთა და ფაშისტური აზროვნების წინააღმდეგ ილაშქრებდესო, და აბა ეს სხვა რამეა?
გუშინაც მოვხვდი ამ ადგილას, უფრო სწორად, სპეციალურად ჩავედი, რომ კიდევ ერთხელ მენახა ეს ნამუშევრები, და…
და ამის მერე, მე მიჩნდება კითხვა: რა არის ვანდალიზმი? საკუთრივ ეს ნახატი, თუ ის, რაც მას დამართეს? მოლიმ ვარაუდი გამოთქვა, რომ ეს მერიის კეთილმოწყობის სამსახურის პრეროგატივაა. შესაძლოა, სრულიად სხვისი ნამოქმედარია… თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მე გული დამწყდა… როცა ამდენი კედელია დაბინძურებული უაზრო, არაფრის მომცემი წარწერით, რაღა ამას დაეტაკა მავანი? იქნებ მისთვის საშიში რამ შენიშნა ნამუშევრებში… დასკვნის გამოტანა თქვენთვის მომინდია.
P.S. არ ვიცი ვინ არის ამ ნახატების ავტორი, წაიკითხავს თუ არა ამას, მაგრამ თანა ვუგრძნობ და მოვუწოდებ: არ დანებდე! შენ ხელოვნებას ემსახურები!
დასასრულს ერთ კითხვას დაგისვამთ და გთხოვთ მიპასუხოთ კომენტარებში: არის თუ არა სტრიტ-არტი ვანდალიზმი? (სტრიტ-არტში “თავისუფლება ცოტნეს” და “1=2″ არ იგულისხმება!)
