მომღიმარი "ფრიცი"

სტანდარტული

9 მაისი ახლოვდება, ჩემთვის კი იგი სევდანარევ ზეიმად აღიქმება. ვუყურებ ომის მოხუც ვეტერანებს და გული სითბოთი და მწუხარებით მევსება. როგორი ამაყები არიან ისინი ამ დღეს! ალბათ მთელი წელი ელიან ისინი ზეიმს, რათა ვინმემ მაინც გაიხსენოს მათი ამაგი და თუნდაც უბრალოდ მადლობა უთხრას. ბაბუაჩემი, ლადო ივანიჩი, როგორც მას ახლობლები ეძახდნენ, ერთ-ერთი მათგანი გახლდათ. ახლაც თვალწინ მიდგას, როგორ ელოლიავებოდა საკუთარ მედლებს და ყოველთვის მეუბნებოდა: “ბაბუ, მედალს ფასი არ აქვს, თუ მას დამადასტურებელი საბუთი არ ახლავს! პრინციპში, მედალს არც მასთან ერთად არ აქვს ფასი! მთავარია კარგი ადამიანი იყო გინდ მედლით, გინდ მის გარეშეო.” მაშინ ვერ ვხვდებოდი ზუსტად ამ სიტყვების არსს, ახლა კი მესმის…
ხშირად ვეკითხებოდი ფრონტის ამბებს, თუმცა ბაბუ ამ დროს ხანს რას მოიმიზეზებდა, ხან რას. არ უყვარდა საკუთარი ცხოვრების სისხლიანი პერიოდის გახსენება. ჩემი ძირითადი კითხვა კი მაინც ასეთი იყო: “ბაბუ, რამდენი “ნემენცი” მოკალი?” არასოდეს არ უპასუხია ჩემთვის ამ კითხვაზე. ერთხელაც, როცა გული გავუწვრილე ამ შეკითხვით, მან ასეთი ისტორია მიამბო…
“წვრთნების შემდეგ ყირიმში გამანაწილეს “პეხოტაში”. არ მითქვამს, რომ ჟურნალისტი ვიყავი, თორე კანცელარიაში გამიშვებდნენ. ჟურნალისტები საერთოდაც არ მიჰყავდათ ომში, ბაბუ, მაგრამ მე მოხალისედ ჩავეწერე. მაშინ ასე იყო საჭირო ქვეყნისთვის. პოლკში ახლი მისული ვიყავი, ამიტომაც სერჟანტმა მე და კიდევ ერთი ჩემნაირი სხვა პოლკში გაგვგზავნა წერილის წასაღებად. წერილს მივიტანდით და უკან დავბრუნდებოდით. საკმაოდ ბევრი ვიარეთ. ნახევარ დღეს მოვუნდით უკან დაბრუნებას. პოზიციაზე დაბრუნებულებს არცერთი ჯარისკაცი ცოცხალი არ დაგვხვდა. ავიაციას დაუბომბავს თურმე იქაურობა. სანგრებში დავდიოდით, ეგებ ცოცხალი გვენახა ვინმე. ამ დროს “ფრიცების” თვითმფრინავის ხმა გავიგონე. დაბლა მოფრინავდა, რომ თუ კიდე ცოცხალი იყო ვინმე ბოლო მოეღო. მაშინვე “პულიმიოტს” ვეცი, ბაბუ, და დავუმიზნე. გამოვკარი “კუროკს”, მაგრამ არ გავარდა. დამინახა “ნემეცმა”და ჩემსკენ გამოფრინდა. ისე დაბლა მოფრინავდა რომ სახე დავინახე, ულვიშიანი, არწივის ცხვირიანი გერმანელი იყო. ეღიმებოდა ჩემზე. გადამიფრინა თავზე,  წრე გააკეთა და უკან გაფრინდა.  გავბრაზდი და ისავ იარაღს ვეცი, ამგრამ მერე ვიფიქრე, ამ სასაკლაოზე ვიღაცამ დამინდო, ახლა რომ ვისროლო და ჩამოვაგდო, მერე რა ნამუსით ვიცხოვროთქო. მთავარი ის კი არაა, ბაბუ, რამდენ კაცს მოკლავ ომში, მთავარია რამდენს გადაარჩენ შენი კაცობით და სინდისი თუ სუფთა ჩამოგყვება სახლშიო”
მეტჯერ მისთვის ფრონტის ამბები არ გამომიკითხავს…

რამდენად მართალია ეს ისტორია, ამაზე ფიქრს დიდად არ შევუწუხებივარ, სიმართლე რომ გითხრათ

Advertisements

4 responses »

  1. დღეს მუზა გეწვია? :))ბაბუაჩემარა და მამაჩემი სადაც ტყვია გავარდა ყველგან იბრძოდა და არასოდეს მიკითხავს ომზე რამე…კარგი პოსტია ^_^

  2. ჩემსკენ პირიქით იყო ყველაფერი. 🙂 ფრონტიდან ბაბუმ ორიოდ მედალი და 4 ჭრილობა ჩამოიტანა 🙂 მამაჩემი კი თავისი შეხედულებების გამო არ იბრძოდა 90-იანებში

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s