კივილი

სტანდარტული

ისევ იმ ოთახში ვარ, როგორც წლების წინ, ბნელ ღამეს. ისევ იმ ადგილზე  ვწევარ და ოთახს ვათვალიერებ.  ბევრი რამ შეიცვალა: შპალერი კედლებზე, მრავალუჯრიანმა კარადამაც სხვაგან გადაინაცვლა, საწოლიც გამოიცვალა, ახლა იგი გაცილებით რბილი და მოხერხებულია. არ შეცვლილა მხოლოდ მისი ადგილმდებარეობა. ისე დგას, რომ შემოსასვლელ კარს პირდაპირ უყურებს. შემოსასვლელი კარის გვერდზე მშობლების მაღალი კარადაა. ასეა ურყევად, რაც თავი მახსოვს. ამ ორგანყოფილებიან გიგანტს ყოველთვის კდემით შევცქეროდი. აქ იყო ჩემი დასამალი და აქ მალავდნენ ჩემგანაც სხვადასხვა ნივთებს. უფრო სწორად, მის თავზე, რომელიც ისე მაღალი მეჩვენობოდა, როგორც ევერესტი გამოუცდელ მთამსვლელს. უცვლელი დარჩა შემოსასვლელი კარის კუბოკრული, ნახევრად აჟურული მინა. ისეთი საოცარი რამაა ეს უკანასკნელი, რომ თან ხედავ, თან ვერა, ან უნდა შეეცადო, კუთხე დაიჭირო გამჭვირვალე მინასა და დაბურულ ნაწილს შორის. საწოლი თავით კედელს ებჯინებოდა, ზემოდან კი ყოვლად გამოუდეგარი ფანჯარა დასცქეროდა. ეს ფანჯარა წელს გავაუქმეთ. არ დაგვნანებია არავის.

საწოლში წამომჯარი სიბნელეს გავყურებ. ვცდილობ დროსა და ჩემს შორის ზღვარი გადავლახო და წლებით უკან დავბრუნდე…

3-4 წლის ვიქნებოდი. აი, იმ ასაკში ვარ, ბავშვს რომ „გუდიანი კაცით“ აშინებენ. საწოლში ვზივარ, მშობლებს შორის. ზამთარია, სიცივეა. საკუთარი ოთახი კი არა, საკუთარი საწოლიც კი ფუფუნებაა. გარეთ ბნელი 90-იანების ცივი ქარი ზუზუნებს. ნაბიჯების ხმა გავიგონე. იმხანად დაყაჩაღება-დაუთოება უცხო ხილი არ გახლდათ. „ქურდს რა უნდა და ბნელი ღამეო“- ეს ანდაზა უადგილოც კი გახდა. ოჯახებს საღამოს 7-8 საათზეც კი აყაჩაღებენ შუაგულ სოფელსა თუ ქალაქში. მამაჩემს ხელს ვურტყამ, რომ გაიღვიძოს. ხმა წამერთვა. ნაბიჯების ხმა კი გვერდითა ოთახიდან სულ უფრო მკვეთრად მესმის. მამას კი ღრმად სძინავს, დაღლილი დაბრუნდა სამსახურიდან. მზერა კარის სარკმელს მიეყინა. გულისცემა ყურებიდან მესმის, საფეთქლებზე ცივმა წვეთებმა დაიწყო დაცურება. და მე წარმოვიდგინე, რომ ხვალ ყველა ჩვენზე ილაპარაკებს: „გაიგე, გიას ოჯახი დააუთავეს თურმე წუხელი!“ მშობლებს კი უშფოთველად სძინავთ. დედას არ ვაღვიძებ, ისედაც ყველაფერი ახლოს მიაქვს გულთან და ვიცი, ჩემზე უფრო მეტად შეეშინდება. ნაბიჯები აღარ ისმის, თავი დახრილი მაქვს, ვხვდები – მიყურებს. თითქოს ჭიანჭველები დარბიან სხეულზე, ოფლიც მომდინდა. ასე მემართება, როცა ვინმე უკნიდან მომაშტერდება. ყოველთვის ასეა. მივბრუნდები  და ვიღაცის თვალებს წავაწყდები ხოლმე. ახლა თავის აწევა არ ღირს. ალბათ ნიღაბი უკეთია, ამ სიბნელეში ისედაც ვერაფერს დავინახავ.

„არა, უნდა შევხედო! უნდა იცოდეს, რომ არ მეშინია“. სწრაფად ვწევ თავს და მინას ვუყურებ. კარს მიღმა კი ორი შავი წერტილი მომჩერებია. ეს წერტილები, თვლები რომ უნდა იყოს წესით, ცეცხლოვანი ენების სხეულიდან მიცქერს. ადამიანის ფორმის ცეცხლი, შავი, უძირო თვალებით. ალბათ ისაა! ხო, სწორედ ესაა „გუდიანი კაცი“. ანუ არსებობს? არასებობს და აქაა, ჩვენი საძინებლის კართან. ამ ნახევრად გამჭვირვალე მინაშიც კი გარკვევით ვხედავ არარაობასავით ღრმა შავ წერტილებს. დამცხა, საოცრად გავხურდი, ოფლი გამდინდა, ენა დამიმძიმდა.კისერთან უხილავმა ხელმა ძარღვები გადაჭრა და თავი მძიმედ ჩამომეკიდა. ნიკაპით მკერდს ვაწვები. მუცელზე სველი თმებიდან წვეთები მეცემა. „რა უნდა? რა დავაშავე? ალბათ წამიყვანს! არა, მესიზმრება! თვალებს მაგრად დავხუჭავ და ერთბაშად გავახელ, რომ გამეღვიძოს! კი, ასე ჯობია!“ მთელი ძალით ვიხუჭები და გულში ვითვლი. ყურებში ბაგაბუგი მესმის. ლოყაზე ცხელი სუნთქვა ვიგრძენი. თითქოს ადუღებული ჩაიდანის პირს დავადე ლოყა. ახლა კი წელზე და ზურგზე დამიარა ცეცხლის ალმა. „ალბათ მივყავარ! ან ახლა გავიღვიძებ, ან არასოდეს!“ უცებ ვაჭყეტ თვალებს და პირველი, რასაც ვხედავ მეზობელი ოთახის განჯინაა. მე კი ოთახის შუაგულში, ცეცხლის ხელებში ატატებული მივქრივარ ჰაერში სახლიდან გასასვლელი კარისკენ. ძალა მოვიკრიბე და მთელი ხმით ვიკივლე, მაგრამ ხავილი აღმომხდა მხოლოდ. ამან კი საბოლოოდ მოუღო ბოლო ჩემს შიშს. ვიგრძენი როგორ დავკარგე გონება და ბზრიალით წავედი ცეცხლოვანი შავი თვალების უფსკრულში.

ახლაც სწორედ იმ ადგილას ვზივარ და ვხვდები, ჩემი რაღაც ნაწილი კვლამ იმ უძირო სიბნელეშია დამარხული. მთელი ცხოვრება გავურბივარ, შორს მოკიაფე სინათლისკენ მივცურავ მთელი ძალით. იგი კი მექაჩება თავისკენ და ოდესმე, როცა  მოახერხებს ჩემ ჩათრევას…

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s