Monthly Archives: ივნისი 2012

BIAFF 2011. ალექსანდრე მინდაძე

სტანდარტული

სასაცილოა, რომ ახლა ვცდილობ შარშანდელი კინოფესტივალის ქრონიკა შევქმნა.  სხვა ქალაქში კინოსთვის წასვლა, სამწუხაროდ, ჩემს ძალებს სცილდება. ამიტომაც საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალმა 2011 წელს ჩენგან შეუმჩნევლად ჩაიარა. მოგვიანებით მოვიძიე მხოლოდ ინფორმაცია ფილმების შესახებ, რამდენიმე რეცენზიას გადავხედე და ეს იყო სულ. დავგეგმე კიდეც, ამ ფილმებს აუცილებლად ვნახავთქო და როგორც იქნა, ერთი წლის თავზე მოვახერხე კიდეც. ნამუშევართა უმრავლესობა “პირატულად” გადმოვწერე და ჩავუჯექი. ამიტომაც ამ ფესტიფალს სახელიც შევუცვალე ჩემებურად: საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო პირატული ფესტივალი 2011.

თბილისის კინოფესტივალის დროსაც ვფიქრობდი “პირატული” პოსტების დაწერას. ფილმების უმრავლესობა ვნახე მაშინ… ასევე “პირატულად”. სახლიდან გასვლა დამეზარა კინოთეატრში. სიმართლე ითქვას ამდენი ფულიც არ მქონდა, რომ ყველაფერი მენახა. ჯერ კიდევ დეკემბერში ვფიქრობდი პოსტების მთელი სერიის დაწერას, მაგრამ გადავიფიქრე. არანაირი ინტერესის იმედი არ მქონდა. ახლაც ასეა, მაგრამ ამაზე აღარ ვდარდობ, ომარას რჩევას დავუჯერებ და ყველაფერს დავიკიდებ. მხოლოდ ჩემთვის დავწერ…

გახსოვდეთ, რომ მე უბრალო მაყურებელი ვარ, რომელსაც კინოსთან მხოლოდ სიყვარული აკავშირებს და ამიტომაც ფილმებისა თუ რეჟისორების შეფასება შესაძლოა მეტად სუბიექტური იყოს.

ჩემეული შეფასებები იწერება ფილმის ნახვისთანავე, ამიტომაც ემოციები შესაძლოა გადაჭარბებულიც მოგეჩვენოთ.

არტ-ჰაუსს „განწყობის კინოს“ ვეძახი. მნიშვნელოვნად მიმაჩნია ის ფსიქოლოგიური მდგომარეობა, რომლის მოქმედების ქვეშაც უყურებ სურათს. ხარ თუ არა მზად იმისათვის, მიიღო ფილმში გადმოცემული პრობლემა, ნამდვილად განწყობაზეა დამოკიდებული. ამიტომაცაა ალბათ, რომ ზოგჯერ ძალიან კარგ კინოს კრიტიკოსები მიწასთან ასწორებენ, სრულიად უსამართლოდ. პრინციპში არც გაემტყუნებათ, ისინი ხომ ამ საქმის სპეციალისტები არიან და რეჟისორისგან გაცილებით მეტ მოითხოვენ, ვიდრე უბრალო მაყურებელი.

დიდად არ მჯერა რეჟისორების, რომლებიც მთელი ცხოვრება ჩრდილში იყვნენ და უეცრად, 60 წელს მიახლოებულნი რომ დაიწყებენ კინოს გადაღებას. მიმაჩნია, რომ ნიჭიერი ადამიანი ახალგაზრდობაშივე, ყველაზე პროდუქტიულ წლებში შეეცდება საკუთარი სიტყვის თქმას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ასაკოვანი რეჟისორისგან სადებიუტო ნამუშევრად შედევრს ველოდები რატომღაც. ვფიქრობ, კაცი, რომელიც ამდენი წელი ჩუმად აკვირდებოდა მოვლენებს, ამდენი რამ ნახა და გამოირა, ალბათ შეჯამებას გაუკეთებს თავის გზას და დაგვანახებს პრობლემებს, რომლებიც ნებისმიერ ასაკში პრობლემატურია, რამეთუ განუცდია თვითონ ახალგაზრდობიდან დღემდე მოყოლებული…

ალექსანდრე მინდელის პიროვნებამ თავიდანვე დამაინტერესა. ამ ადამიანს არაფერი სცხია ქართული, გარდა გვარისა. თუმცა ეს საერთოდ არ მაწუხებს. მე უფრო მაინტერესებდა, რა ჰქონდა ამ ადამიანს ასეთი სათქმელი, რომ სარეჟისორო სკამს 58 წლის ასაკში მიუჯდა.

მისი პირველი სარეჟისორო ნამუშევარი გახლავთ  Отрыв.

გადმოვიწერე, დიდი იმედებით მივუჯექი და… საოცრად უკმაყოფილო დავრჩი. თითქოს ფილმი „ტრაკში-პერო“ საზოგადოებისთვის გადაიღო, ისეთი შეგრძნება დამეუფლა. შეეცადა, რომ გადმოეცა ადამიანური ბუნების სურათები მძიმე ტრაგედიის ფონზე, დაეხატა სასოწარკვეთილი ხალხის ემოციები, ამას დაუმატა მდარე მისტერია, ხმაურით დაბინძურებული კადრები, რამდენიმე შიშველი სცენა „მსუბუქი ეროტიკის“ ჟანრში და „შედევრიც“ მზადაა. ისეთი შეხედულება შემექმნა, რომ საკმაოდ საინტერესო სცენარი უბრალოდ გააუპატიურა. აზრი ვერ განავითარა, სიტუაცია ჩახლართა და საბოლოოდ თვითონვე გაება ამ კვანძებში. მოკლედ, კაცმა ყველაფერი გააკეთა, რომ მისი ფილმი წესიერად ვერავის გაეგო და სნობების წრეში საინტერესო არტ-ჰაუს რეჟისორის სახელი მოეპოვებინა.  ფილმის ნახვისას სერიალი Lost გამახსენდა. მათაც კარგად დაიწყეს და საშინლად დაასრულეს ფრიად საინტერესო სცენარი თავიანთი უთავბოლო ბორიალით. მოკლედ, პირველი შეხედულება, ალექსანდრე მინდაძეზე, საოცრად უარყოფითია. იმედია, ეს ხელს არ შემიშლის მისი მეორე ფილმის ნახვისას, რომელსაც საკმაოდ საინტერესო რეზონანსი მოჰყვა კინოკრიტიკოსთა წრეში.

დასკვნა: ფილმი  Отрыв.  შეგიძლიათ არ ნახოთ! ან ნახოთ და მიწასთან გამასწოროთ.

В субботу

აღნიშნული ფილმი მონაწილეობდა საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალის საკონკურსო პროგრამაში

პირველი ემოცია, რაც ამ ფილმის ნახვის შემდეგ გამიჩნდა, იყო სინანული. დამენანა, რომ აღნიშნული არ იყო რეჟისორის სადებიუტო ნამუშევარი. რაოდენ ბევრ რამეს იტყოდა მის ამდენხნიან დუმილზე. დუმილზე, რომელსაც პირზე ნამგლისა და უროს მძიმე ბოქლომი ედგა…

ფილმი მოგვითხრობს ჩერნობილის ტრაგედიაზე… არა, არაა სწორი ფორმულირება. ფილმი საბჭოთა ცხოვრებაზეა. თუკი ვინმე სინანულს გამოთქვამს „დიადი კავშირის“ დაშლის გამო, მაშინვე ეს სურათი უნდა ააფაროთ სახეზე. ყველაფერია აქ. ყველაფერი, რაც საბჭოთა კავშირზე უნდა იცოდეს ადამიანმა…

სისტემის მანკიერი მხარეების გამოაშკარავება ხდება სურათის დასაწყისშივე, და ხვდები, რომ აქ “ჰეფი ენდი” არ იქნება. ვერც იქნება. ატომური კატასტროფა, რომელიც გასაიდუმლოვდა უბრალო მოკვდავთათვის. ეს უკანასკნელნი კი, ალბათ, საკუთარ ბოლო ბედნიერ დღეს ატარებენ უდარდელად. რაოდენ დიდი ტკივილი და ამვდროულად ცინიზმია სურათში. უფრო სატკენი კი ის ბრმა ნდობაა, რითაც ხალხის გონებაა განმსჭვალული სისტემის მიმართ. რეჟისორმა შეძლო საოცარი სიზუსტით გადმოეცა სასიკვდილოდ განწირული კაცის ადამინური განცდების მთელი კასკადი:  შიში, მწუხარება დანაკარგზე, ფაქტის უარყოფა, ბრაზი, დეპრესია და შეგუება. ერთადერთი არ გვხვდება “მოლაპარაკების” სტადია, როცა განწირული ადამიანი ცდილობს ღმერთს რაღაცის სანაცვლოდ გამოსთხოვოს საკუთარი სიცოცხლე. აღნიშნული ემოციები ყველა გმირში სხვადასხვა სტადიაში დახატა მინდაძემ, რითაც ძალიან მოვიხიბლე.

გადაღება ფრიად საინტერესოა. მოქმედების სცენა, გარემო, მუსიკა და კოსტუმებიც ისე ზუსტადაა შერჩეული, რომ საათნახევრით მართლაც მოახერხებთ 80-იანი წლების საბჭოთა ცხოვრება გაიზიაროთ. კამერა, როგორც ცოცხალი არსება ისე დასდევს მთავარ გმირს. აღნიშნულმა ხერხმა ჯერ კიდევ გას ვან სანტის „ტრილოგია სიკვდილზე“ (GerryElephantLast Days) ნახვის შემდეგ მომხიბლა. და შენც ერთვები ამ სიკვდილის მარათონში. შენც ცეკვავ ეგზალტირებულ, მთვრალ ბრბოსთან ერთად რესტორანში, მაშინ როცა 3 კილომეტრში სიკვდილის ღრუბელი აფარებია მონსტრ რეაქტორს. საინტერესოა, განწირული ადამინების მხიარულების ხილვა. ბრაზი და სინანული გახრჩობს. და ხვდები, რომ ნებისმიერი რეჟიმის ხელში, შენც ასეთივე მარიონეტი ხარ, უხილავი ხელი რომ  ახტუნავებს თავის ნებაზე.

ყველაზე საინტერესოდ კომპარტიის წევრის რეაქცია მეჩვენა აღნიშნულ ტრაგედიაზე. იგი არ იჯერებს არავის ნათქვამს. უფრო სწორი იქნება, არ უნდა დაიჯეროს, რომ რეაქტორი მართლაც აფეთქდა. მიდის სანახავად, ხედავს ამ ყოველივეს და თავს აჯერებს, რომ ყველაფერი კარგადაა. ეს ბრმა რწმენა იწირავს კიდეც მის სიცოცხლეს. ასეა, მეგობრებო, ურწმუნოებაც და ფანატიკური რწმენაც ზოგჯერ სასიკვდილოა.

ნუ დაბრმავდებით, ნუ დაყრუვდებით, ცრუ იმედებს ნუ მიენდობით. იაზროვნეთ. ამას მე არ გეუბნებით, ეს ფილმი გმოძღვრავთ.

რატომ გამოვიდა ეს სურათი ასეთი კარგი? იმიტომ, რომ ეს ჩვენი ტრაგედიაა, ადამიანური ბუნების ტრაგედიაა და ამას რეჟისორი კარგად იცნობს. ჩვენ კი გვიყვარს ტკივილის მრავალგზის განცდა, ეკრანზე მაინც, რათა ქვეცნობიერად გვიხაროდეს, რომ ამჟამად არა გვიჭირს რა.

საინტერესოა, როგორ განაგრძობს სარეჟისორო კარიერას ალექსანდრე მინდაძე? ფაქტია, რომ კარგი ფილმის გადაღება ძალუძს. იმედია, რეალობას არ მოსწყდება, პრობლემებს თითიდან არ გამოწოვს და გვიამბობს იმაზე, რაც კარგად იცის და თვითონვე გამოუცდია. გვიამბობს მეტს წითელის ბნელ მხარეზე და მის ცოცხალ აჩრდილებზე.

P.S. ახლა გადავავლე თვალი ნაწერს და მგონი ზედმეტი მომივიდა. გაუცნობიერებლად ხალხს შეურაცხყოფა მივაყენე და ამისთვის ბოდიშს ვიხდი, მაგრამ მირჩევნია ასევე დავტოვო,  უფრო ნათლად იგრძნობა კინოს შემდგომი ემოცია.

P.P.S. ნებისმიერ განსხვავებულ აზრს თუ შენიშვნას სიამოვნებით მივიღებ.

ჩემეული Paul 70

სტანდარტული

“არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენად გამოირჩევი საზოგადოებისაგან! მთავარია, რამდენად ამჩნევს ამას საკუთრივ სოციუმი”- ჩაიბურტყუნა და კიბეზე ჩაირბინა. ნელა შეაბიჯა უცხო გარემოში. ნაცნობებს მოჰკრა თვალი. არ აჩქარებულა, კედლებზე ფოტოებს დაუწყო თვალიერება და ნელა განაგრძო სვლა. ზურა მისალმა, გადაკოცნა. გაუკვირდა და გაუხარდა რომ იცვნეს. დარბაზისკენ წავიდა. ნელა მოავლო თვალი სივრცეს. ცენტრში მოთავსებულ აპარატურას ჰკიდა მზერა. დაენანა, რომ დაკვრა არ შეუძლია და საერთოდაც მუსიკოსი არ არის. მისთვის განკუთვნილი მაისური გადაიცვა. დარბაზიდან გავიდა და წიგნებით სავსე მაგიდას მიაშურა.
-შეიძლება?
-რათქმაუნდა!
თითები გადაუსვა გარეკანს. ესიამოვნა სიგრილე. ფრთხილად აიღო და გადაფურცვლას შეუდგა. ილუსტრირებულმა ბიოგრაფიამ მაშინვე მოხიბლა. “რამდენი სურათი არ მქონია ნანახი!” წიგნი დახურა და უკანვე დააბრუნა. არ უნდოდა მთელი სიამოვნება დაეხარჯა. მომავლისთვის შეინახა. ხელში გათამაშების ბილეთი შეაჩეჩეს. ღიმილით ჩაიდო შარვლის უკანა ჯიბეში. არასოდეს არაფერი მოეგო და არც ახლა ელოდა რამეს. ხის დივანზე ჩამოჯდა, ტელეფონი ამოიღო და აზრების ჩაწერას მიჰყო ხელი.
“რადგანაც ჩვენ მოაზროვნე ცხოველები ვართ, გადარჩენის ინსტიქტი გვაიძულებს, რომ გავერთიანდეთ სხვადასხვა სოციალურ ჯგუფებში, რაც ჩვენ ინტერესებს ასაზრდოებს. და ინდივიდები, რომლებიც ცდილობენ მარტო დარჩნენ, გაემიჯნონ სოციუმს, თავიდანვე განწირულნი არიან.”
-დიტო, შემო დარბაზში!- ფეხზე წამოაყენა ზურამ და დარბაზისკენ წაიყვანა.
დივანზე ჩამოჯდა, აპარატურის წინ. დიდ საზოგადოებაში, ოჯახის წევრებთანაც კი, უხერხულობას განიცდის და უსიამოვნო შეგრძნება ეუფლება. თვალი დახუჭა და წარმოიდგინა, რომ საავადმყოფოშია, საოპერაციო ოთახის ხელსაბანთან და თავს სარკეში უყურებს. მომენტალურად დამშვიდდა. უცნაურმა აზრმა გაუელვა თავში. “იქნებ ქირურგია სწორედ იმიტომ მიყვარს, რომ ადამინებთან კონტაქტი მინიმუმამდეა დაყვანილი? არა, არაა მართალი! საუბარი მანამდეც და მერეც მიწევს, მაგრამ ის სულ სხვა შემთხვევაა… აბა, რატომ ვგრძნობ თავს ყველაზე მშვიდად სწორედ საოპერაციო მაგიდასთან და არა სხვაგან?”
ფიქრებს თავი დააღწია და ირგვლივ მიმოიხედა. ხალხი მომატებოდა დარბაზს. უჰაერობის განცდამ მოიცვა. სწრაფად წამოდგა, გასასვლელისკენ მოუჩქარა ნაბიჯს. სუფთა ჰაერზე სიგარეტი მოწია. “ჰმ, სუფთა ჰაერი! ირონიულია!”. კვლავ უკან დაბრუნდა. ისეთი ადგილი შეარჩია, საიდანაც სცენასაც ხედავდა, დიდ ეკრანსაც, ვიდეო მონიტორსაც და გასასვლელთანაც ახლოს იდგა.
“რატომ არ იწყებენ?”- მოესმა ვიღაცის სიტყვები. “მართლაც და რატომ? თუმცა სად მეჩქარება?”
აგურის კედელს მიეყუდა. ხალხს დაუწყო თვალირება. “ყველა ვიღაცასთან ერთად მოვიდა. ნუთუ ასე ძლიერია გადარჩენის ეს პირველყოფილი ინსტიქტი? პრინციპში, ამას სახელად მეგობრობა ჰქვია, სამეცნიერო ტერმინებს რომ მოვეშვათ.”
ამასობაში, შეამჩნია, რომ მუსიკოსები ინსტრუმენტების გასწორებას შეუდგნენ. პირველი აკორდი… სისხლში სითბომ დაუარა, თმები დაებურძგლა და გულმა იგრძნო, რომ შეგრძნებები კიდევ შემორჩა. რითმს ფეხი ააყოლა, ტექსტს პირი, უხმოდ, მაგრამ მაინც. მერე ტაშიც შემოჰკრა, ისე გაშინაურდა. ასე იყო პირველ რამდენიმე კომპოზიციაზე, Get Back-ზე ცდუნებას ვერ გაუძლო და ხმამაღლა დაიწყო სიმღერა…

მიხვდა, ემოციები არ ჰყოფნიდა. დარბაზს გამოშორდა ცოტა ხნით. ამოისუნთქა. შეეცადა წამი შეენახა. სრულიად უცხო ტელევიზიის წარმომადგენელმა მიკროფონი მიუშვირა. წამით ვერ მიხვდა რა ხდებოდა. კამერის განათების შუქმა თვალი მოსჭრა. უარის თქმა გვიანი იყო. საოცრად დაბნეულმა მისცა ინტერვიუ. პირველი კითხვა ახსოვს მხოლოდ:
-თქვენ ბითლზს უსმენთ თუ პინქ ფლოიდს?
-ძირითადად ბითლზს.
ისე სიმართლე გამოუვიდა. ბითლზის გარდაც ხომ არსებობენ საოცარი შემსრულებლები? მაგალითად ჯონ ლენონი, პოლ მაკარტნი, ჯორჯ ჰარისონი, რინგო სტარი…
სცენისკენ წაიწია. ამჯერად სხვა სიმღერამ აიტაცა…

“სანამ ერთი ადამიანი მაინც იკივლებს ამ სიმღერაზე, მანამდე ყველაფერი კარგად იქნება”- გაიფიქრა და ცრემლი მოადგა. თავი შეიკავა, ემოციებს საზოგადოდ არ გამოხატავს. ასე გაზარდეს. ასე ჩამოაყალიბა ცხოვრებამ.
მობილურით გადაღება გადაწყვიტა, მაგრამ მაშინვე გადაიფიქრა, მუსიკის შეურაცხყოფა იქნება ჩემი ყურმილით დამახინჯებაო. ზოგჯერ ბედნიერებისთვის აუცილებელია, რომ მომენტი განუმეორებელი იყოს. უცვლელი და შეურყვნელი, მხოლოდ შენს თავში. მეხსიერება მას რამდენადმე ასხვაფერებს, მაგრამ ამით მხოლოდ ხიბლს სძენს. მრავალგზის გამეორება უხარისხო ტელეფონის ეკრანზე, სილამაზეს უკარგავს და თანდათან ანაცრისფრებს.
კვლავ კივილმა აიტანა იქაურობა. თვითონაც აჰყვა ემოციურ ტალღას ბითლზის საფირმო თავის ქნევით…

თვალები დახუჭა და კონცერტზე მოხვდა. წინა რიგში, შავთეთრ ეკრანზე. ლივერპულელი ბიჭები კი მხოლოდ მისთვის უკრავდნენ იმ მომენტში. “სიცოცხლეს დავთმობდიო ასეთი შესაძლებლობისთვისო”- უნებურად გაუელვა.
მერე იყო “მოგონებები გარდასულ დღეთა” ძირძველი ბითლომანებისაგან, რომელთაც ამცნეს, როგორ რუდუნებით აგროვებდნენ “ბარიგის” მიერ გაყიდულ “ბითლზ-კევს”, რომელზეც თურმე ოთხეულის “ნაკლეიკები” იყო შემოხვეული. როგორ ყიდულობდნენ “მუსიკას ძვლებზე”, ანუ “პირატულად” ჩაწერილ სიმღერებს რენტგენის ფირებზე. წამით მიხვდა, რომ ამ ხალხთან შედარებით თვითონ უბრალოდ უსუსური ბითლომანია. შეშურდა კიდეც მათი.
ოთო მოვიდა. გადაკოცნა და კამერის წინ ჰკითხა:
-რატომ უნდა ჩამოვიდეს პოლი საქართველოში?
პირველი, რამაც თავში გაუელვა Back In U.S.S.R.-ში ნათქვამი “That Georgia’s always on my mind”, თუმცა ეს უკვე სხვას ჩაუწერია. ამიტომაც, ამის შემდეგ რაც პირველი აზრად მოუვიდა იყო: “სიყვარული!” მოგვიანებით გაანალიზა, რომ რაიმე კონკრეტული, ლოგიკური მიზეზი არ გააჩნდა პოლის საქართველოში სანახავად. არ აქვს კომერციული ან პოლიტიკური მიზანი. უბრალოდ უნდა და მორჩა. ესაა ალბათ სიყვარული… როგორ გადმოსცე სიტყვებით, რატომ უნდა ჩამოვიდეს მისი ღმერთი საქართველოში?
დაიღალა. დივანზე ჩამოჯდა. თვალები დახუჭა და სმენად იქცა…

და საოცარი სიმშვიდის განცდა დაეფლა. ამჯერად საოპერაციოში აღარ იდგა. ის აქ იყო, სრულიად უცხო ხალხით გარშემოტყმული, უცნობ ადგილას და ისინი ამ მომენტში მისთვის ყველაზე ახლობლები იყვნენ. გაეღიმა… ბედნიერება იგრძნო… როგორც იქნა…
“ეს არის სწორედაც ბითლზის და პოლის მუსიკა! მეტი, ვიდრე აკორდს აყოლებული ხმა. ჰანგები, რომელთაც შეუძლიათ სრულიად შეგცვალონ უკეთესობისკენ, სიცოცხლე გაგრძნობინონ. მარტივი, მსუბუქი მელოდია, რომელიც გულამდე აღწევს და ტვინის ბნელ ხვეულებში მიძინებულ ჭეშმარიტ “მეს” გაპოვნინებს…”
დასასრულს იყო “ჰეი, იუდა!” 🙂

ემოციებისგან დაიცალა, სანთებელა- თხევადი გაზისაგან. ვახოს, ზურას, ოთოს მადლობა გადაუხადა დაუვიწყარი საღამოსთვის.
-ბლოგზე რატო აღარ წერ?-ჰკითხა ოთომ
-დღეს დავწერ!-უპასუხა გაკვირვებულმა და საოცრად ნასიამოვნებმა.
-აბა შენ იცი! დეპრესიას ნუ მიეცემი!
ცდილობს… არ ნებდება… სანამ მუსიკა აქვს, ყოველთვის ეშველება.

P.S. დასასრულს, კიდევ ერთხელ მადლობას ვუხდი thebeatles.ge -ს   და ყველა იმ ადამიანს, ვინც მცირედი წვლილი მაინც შეიტანა ამ მშვენიერი საღამოს მოწყობაში.
P.P.S. პოლ, არ დაბერდე!
Rocks

ამბავი მუზის მოფრენისა

სტანდარტული

მოკლედ, საოცრება ხდება ხოლმე ჩემ თავს. რაღაც თემას ავიჩემებ დასაწერად, მონახაზს გავაკეთებ, წინადადებებს დავაწყობ და მერე ვზივარ კომპიუტერის გათეთრებულ ეკრანს მიშტერებული. აზრიც კი არ მომდის თავში. აი, ხომ გინახავთ, ვესტერნებში უდაბნოს ფონზე ქარი რომ უბერავს და რაღაც გორგალი რომ გაიფრენს კადრში, რათა სრული უკაცრიელობის ილუზია შექმნას, ასე ხდება მსგავს მომენტებში ჩემს თავშიც. არადა სხვა არაფერი მაშინებს. საკუთარ ფიზიკურ სისუსტეს უკვე კარგახანია შევეჩვიე და გამოსწორებაზე ფიქრიც კი უკვე მღლის, რომ არაფერი ვთქვათ ვარჯიშზე და ტრენაჟორებზე. გონებრივი გამოფიტვა კი შიშის ზარს მცემს. უნაყოფობა ფანტაზიაში, წარმოსახვის უნარის დეგრადაცია! ამ სიტყვების გაგონებაზე ისეთი ცივი ჟრუანტელი მივლის, როგორც სიკვდილმისჯილს უკანასკნელი სიტყვების გამოთქმისას. ამიტომაც მიყვარს აკუტაგავა და თაყვანს ვცემ მისი თვითმკვლელობის მოტივებს. მწერალი ფანტაზიის გარეშე, იგივეა, რაც ქირურგი, ხელების გარეშე. თუმც მე მწერალი არცა ვარ, და ვერც დავიბრალებ, რომც ვეცადო, მაგრამ რატომღაც მეც შიში მიპყრობს ხოლმე. ზოგჯერ ეს გრძნობა ისეთი ძლიერია, რომ ჩემი არსებობის არსს ეჭქვეშ აყენებს. და ამ დროს ირთვება ხოლმე თავდაცვის რეფლექსი და იწერება ჩემი პოსტები. ძირითადად მინორული, დეპრესიული და შავთეთრი. არა, უფრო ბნელი. ფერადი პოსტი იშვიათად გამომდის. ალბათ ფანტაზია არ მყოფნის. რაც არა გაქვს, ვერ გაიჩენ! აჰა, კიდევ! ეს ოხერი შეგრძნება უმწეობისა. ვგრძნობ, რომ დაუცველი ვარ, ყოველგვარი ქვენა აზრისგან. რა განმასხვავებს რობოტისაგან, თუ ოცნება, წარმოსახვა არ შემიძლია? ალბათ ხარისხი და გამძლეობა. ამაში კი რკინის ნაჭერს ვერც შევედრები. თუ ეს ასეა, რაღა შედეგის მომტანია ჩემი არსებობა? საკუთარ საქმეს თუ ყოველგვარი ნოვაციის გარეშე მივუდექი, ღრმად ჩავეფალი უსულო რუტინაში, თანდათან გავნაცრისფერდი…. ბრბოს შევერიე… და მეც გავხდი ტიპური, ღიპიანი ბიძა. მშრალი ფაქტებით რომ აქვს აწყობილი ცხოვრება. დავდივარ, ხალხს ვესაუბრები ამინდზე, პოლიტიკაზე. ისეთ საკითხებში ვაკეთებ პროგნოზებს და დასკვნებს, რომელთა შესახებაც არაფერი მესმის. დაშტამპული ვარ. მასისგან ვერ გამარჩევთ. საბოლოოდ, მოვკვდები მწვავე კორონრული სინდრომით განვითარებული მიოკარდიუმის ინფარქტისაგან, რაც ხალხს საშუალებას მისცემს ჩემს გასვებაში თქვან: „გული გაუსკდა საწყალს! ყველაფერი გულთან მიჰქონდა ცხონებულს.“
***
თავდახრილი მისჯდომოდა საწერ მაგიდას. უაზროდ ჩაჰკირკიტებდა ფურცლებს. საბოლოოდ აირია წლიური ბალანსის რიცხვებში. გულთან ღიტინი იგრძნო. ცოტაც და გულშეღონებულს ამ ერთფეროვნებით, პანიკური შიში დაიტყვევებდა. ამ დროს კი სრულად უკონტროლო ხდებოდა. ლეწავდა ყველაფერს, რაც ხელის გაწვდენაზე ჰქონდა. და თუ ეს არ დააშოშმინებდა. მერე ფანჯრებს დაერეობა ველური ჟინით. სამჯერ მაინც დაიჭრა ხელი მსგავსი პანიკური შეტევისას. სისხლი საოცრად ამშვიდებდა ამ დროს. ეს თითქოს აფიქრებინებდა, რომ ჯერ კიდევ ცოცხალია, არსებობს და შეიგრძნობს. აკვირდებოდა, როგორ ალტობდა თბილი სითხე მისი ვენებიდან თეთრი პერანგის სახელოებს. წვეთები ხმაურით ასკდებოდნენ იატაკის ფილაქანს. და ამ დროს იგი წარმოიდგენდა, რომ ახლა ჩამსხვრეული ფანჯრის ქვეშ მოკუნტული, სინამდვილეში სადღაც ტყის მისადგომთან ტალახიან სანგარში ზის, მტრის ტყვიისგან განგმირული. ირგვლივ სიცარიელეა. მისი ამხანაგები შეტევაზე არიან. ის კი, სრულიად მარტო, სანგრის ტალახიან კიდეს მიყუდებულა. ირგვლივ ჯერ კიდევ თბილი ვაზნები მიმოფანულა. ის ნელნელა იძირება ბურუსში. მოკეცილი ხელი ძირს უვარდება და უკანასკნელი, რასაც ის ხედავს, მხოლოდ წითლად გაღებილი ტალახია.
უხარია, რომ აზროვნებს, შეუძლია რეალობას მოსწყდეს, მაგრამ ძვირად უჯდება ეს ყოველივე. ეხუმრებით დღეს მინის ფასებს? დაღვრილ სისხლს არად დაგიდევთ. არც ახლობელთა შეშფოთებული თვალები ადარდებს. მოხუცი დედის ცრემლებზე მხოლოდ ეცინება და ეგაა.
დღეს კი წლიური ბალანსის რიცხვთა კორიანტელში გახვული თავს უცნაურად გრძნობს. ეს ჩვეულ ღიტინს აღარ ჰგავს. გულის კოვზთან საოცრად ცივად გრძნობს უხილავი ბუმბულის ლამუნს. სიცივე ისეთი მკვეთრია, რომ კერტები გაუმაგრდა. ხელებში დაუარა ელექრტონის ცივმა ჟრუანტელმა. ოოო… ეს სულ სხვა რამ არის, და მან კარგად უწყის ეს. ჯერ არასდროს განუცდია მსგავსი რამ. ამასთან შედარებით მინის ლეწვა ბავშვური თამაშია. შეგრძნებები კი ალბათ ისევე განსხვავდება ერმანეთისგან, როგორც… როგორც… არაფერი მოსდის თავში. აი, დადასტურდა მისი შიშები. ასეთ მომენტშიც კი არ ჰყოფნის ფანტაზია, რომ ორი უმარტივესი გრძნობა ერთმანეთს შეადაროს. კი! ეგ არი! უნდა გააკეთოს! სხვა გზა აღარ აქვს.
***
ფეხში აუტანელი ტკივილი იგრძნო. კუნთები გაეთიშა და ძირს მოწყვეტით დაეცა. ტალახით მოთხვრილი, ერთდროს მწვანე შარვალი წითლად იღებება. „დამჭრა ამ დედამოტყნულმა, დამჭრა ამ შობელძაღლმა! მედიკ! მედიკ!“- ამაოდ ისმის მისი ყვირილი ტყვიების წუილში. მარცხენა ხელი ბარძაყზე დაიჭირა. ხოხვით წავიდა კედლისკენ. ძლივს აიტანა თავი და ზურგით მიეყრდნო ქვის ცივ ნაჭერს. ფეხს ვერ გრძნობს. საოცარ ტრაკშია. ექიმი ეშმაკმა უწყის სადაა. ეგებ მოკლეს და ისიც მასავით აგდია ტალახში, ყველასაგან მივიწყებული. ხელი გაუთბა, ალისფერი სითხე ნაკადურად ასკდება ხელისგულს, თითებს შორის მოჟონავს და შარვლის ტოტში იკარგება. მეორე ხელით დააწვა ჭრილობას. არაფერი შველის. ზედმეტად სწრაფად კარგავს სისხლს. შარვალი გადაფხრიწა. ვერც კი ხედავს სადაა ჭრილობა. თითით დაუწყო ძებნა. მიაგნო. პატარა, მრგვალი ხვრელია ფეხში. მეტი არაფერი. ახლა მთავარის არტერიას მიწვდეს თითით. „არ ყოფილა ისე ადვილი, როგორც ის გამოყლევებული ინსტრუქტორი ამბობდა! მთავარია მივაწვე და მერე მოვა ვინმე. მთავარია მივაწვე! მედიკ!“
ვარსკვლავები აუთამაშდა თვალებში. პირში სიტკბო იგრძნო. გულთან მარწუხი მოუჭირეს. სუნთქვა გაუჭირდა. ცივმა წვეთებმა დაუარა სახეზე. წამოწვა. არაფერი არ შეცვლილა. ასე რომ გაგრძელდეს კიდევ რამდენიმე წუთი, თვითონვე დავიხლიო, გაიფიქრა. და უცებ საოცარი სიმსუბუქე დაეუფლა. თითქოს ფრენა შეეძლო. მაღლა დაიწყო ასვლა. ძალა წაერთვა, ხელი მოუდუნდა. კანკალმა აიტანა. მალე ესეც შეწყდა. ძალა მოიკრიბა და ირგვლივ მიმოიხედა. უკანასკნელი რაც დაინახა, სისხლით გაწუწული თეთრი შპალერი და გაწითლებული ხალიჩა იყო. იწვა მისაღებ ოთახში, სისხლის გუბეში, საოცრად ნასიამოვნები, მომღიმარი სახით და ფიქრობდა ომში დაკარგულ საკუთარ სიცოცხლეზე.
***
მგონი შიშის დაძლევა მოვახერხე, დროებით მაინც.
შემდეგ პანიკურ შეხვედრამდე, მკითხველო!