მარტოობა

სტანდარტული

უეცრად საოცარმა მარტოობამ მოიცვა. საშინლად მოუნდა ვინმესთვის დაერეკა, ვისაც მისი ესმოდა. ფანჯარასთან მოკალათდა და მობილური მიიდო ყურზე. რაფაზე წვიმის წვეთების წკარუნი ლურსმნებივით ერჭობოდა ყურის დაჭიმულ აპკს. წელში ტკვილმა დაუარა. ფეხები სკამზე შემოაწყო. არაფერმა უშვლა.

ტუუუ… ნეტა აიღოს, ხმა გამაგონოს! რაიმე ხომ არ… ტუუუ… ალბათ სძინავს, ან ხმა გაუთიშა ტელეფონს… ტუუუ… ამას აჯობებდა საერთოდ არ გასულიყო, მაშინ… ტუუუ…

მობილური გათიშა და მაგიდაზე მოისროლა. გარინდებული გასცქეროდა უკუნს ფანჯარაში. ესეც მობეზრდა. ზლაზვნით აიტანა დამძიმებული ტანი სკამიდან. გამომრთველს გადასწვდა და საკუთარი სულიერი უკუნი მთელ ოთახში გაამეფა.

ყველაფერი მობეზრდა, დაიღალა, გული ეტკინა. ფეხებში ძალა გამოეცალა.სუნთქვას ახერხებდა მხოლოდ. წვივებში ჟრუანტელმა დაუარა. მუხლები გაეთიშა და სხეული ახვავებული ზვავივით გაიშალა იატაკზე. ტკივილს ვერ გრძნობდა. ყოველგვარმა ემოციამ, გრძნობამ დატოვა მისი ლეში. დარჩა მხოლოდ სიბნელე და შიში.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s