Monthly Archives: აგვისტო 2012

მზიანი ღამის ფიქრები

სტანდარტული

-დიმა, გაიღვიძე, ნახე რა მზეა, რა ამინდია!- მამიდაშვილის ზარმა გამაღვიძა.

-ხო?- შანსი არაა, ალბათ მატყუებს, რომ ავდგე. ფანჯრისკენ გავიხედე, – ვააა! მზე?

-ხო, ამოდი დროზე, ისაუზმე და აუზში ჩავიდეთ.

-ახლავე.

სასწრაფოდ ავდექი. მთელი ამ ხნის განმავლობაში მზეს პირველად ვხედავ. სითბოა ჰაერში. ასწორებს.

როგორც ყოველთვის, ახლაც ნელა ვჭამ. ნათიამ, მამიდაშვილმა, მალევე დაგვტოვა. თაკოს გავუბი საუბარი, მის დაქალს. ყველაფერს მოვედე, ენდოკრინოლოგიას, დიეტოლოგიას, პლასტიკურ ქირურგიას, ტრანსპლანტოლოგიას. მოკლედ, მედიცინაზე საუბრის დროს ზღვარს ვკარგავ ხოლმე.

როგორც იქნა მოვრჩი საუზმობას. მალევე გავემზადე და აუზზე ჩავედი. ხალხით სავსეა აქაურობა. მზე მაინც თავისას შვება. წყალი საკმაოდ ცივია, მაგრამ პრინციპის ამბავია ასეთ ამინდში წყალში ჩასვლა. თავიც დავისველე, ცურვით დავიღალე. მზეს არ მივეფიცხე. ნარუჯის (უთხარი არა „ზაგარს“) წინააღმდეგი ვარ, მედიცინის კუთხით.

ოთახში დავბრუნდი. ხელახლა წავედი საზაუზმოდ, ამჯერად ბიძაშვილთან ერთად. ბათუმს გადმოვცქერით. აქედან, როგორც ხელისგულზე, ისე ჩანს ყველაფერი. ამინდი გაფუჭებას იწყებს. იღრუბლება. ჩემ ქვეშ განფენილ ქალაქს ვაკვირდები. საოცრად მჭიდროდაა დასახლებული. ცარიელი, დაუსახლებელი ადგილი ნაკლებად მოგხვდება თვალში. ერთ სახლს მეც ვიქონიებდი ამ ქალაქში, ვფიქრობ.

საკმაო დრო გავიყვანეთ საუბარში. ყველაფერს მივედ-მოვედეთ. ქარი ძლიერდება, ცივი ჰაერი დატრიალდა. ოთახში დავბრუნდი.

To: Omara

Jambaz gaigvidze? 😀

From: Omara

Ho. Vcham tore dges saertod ar michamia da gushin kide da davlaslaseb 😀

To: Omara

Ro morchebi da moicli gamagebie da moval, sadme gavidet 😀

From: Omara

Ok. Mogwer cota xanshi

ამასობაში გაწვიმდა. ძილი მომეკიდა. ომარას მივწერე, წვიმს და რომ გადაიღებს მერე გამოვალთქო. დავიძინე.

საღამოს პიაცაზე გავედით. საოცარ ცოცხალ შესრულებას შევესწარი. ინსტრუმენტალური აღმოსავლური ჰანგებისა და ოპერის ნაზავს. სიტყვებით ვერ გადმოგცემთ, იმდენად მომაჯადოებლად ჟღერდა ეს ყოველივე პიაცას განათებულ ფონზე. სამწუხაროდ, ბოლო 3 კომპოზიცია მოვისმინე.

კაფეში ავედით.  თაროებით და წიგნებითაა სავსე აქაურობა. მაგიდებს გადავხედე, წიგნი არავის ხელში არ შემინიშნავს…

სად იქნება ომარა? აღმოჩნდა, რომ ლიტკაფეში, პიაცადან საკმაოდ ახლოს. სხვას არც ველოდი. ზოგადად ეს ისეთი ადამიანია, სრულიად უცხო ქალაქში რომ დაგეკარგოს, მაშინვე წიგნის მაღაზიებსა და ბიბლიოთეკებში უნდა დაუწყო ძებნა. შანსი არაა, მალევე მიაგნებ.

მოკლედ გეზი ლიტკაფესკენ ავიღეთ და გზად მალევე შეგვხვდა ომარა მეგობრებთან ერთად. გიოს ვიცნობ, მაგარი კაცია, საოცარი ადამიანია ურთიერთობაში. ილო და თორნიკე გავიცანი.  ილოს  ბლოგს ვიცნობდი. მის მიერ შედგენილი ფილმების სია საოცრად მომწონს. თორნიკეს ჩვენ შორის ყველაზე მაგარი ვარცხნილობა აქვს.  ჩემებს დავემშვიდობე და გზას გავუყევით. უჟმურად ცრის.

ყველაფერს მივედ-მოვედეთ. თბილისის ამბებიდან დაწყებული- ბათუმით დამთავრებული. ბულვარში 3D სტრიტ-არტი ვნახეთ. მაგარია, აქამდე მხოლოდ ინტერნეტში მქონდა ნანახი. მძინარე გველეშაპი და იაზონი გამოესახა არტისტთა ჯგუფს. ეს უკანასკნელი ოქროს საწმისს ხსნიდა ხიდან. წვიმამ იმატა. ომარას და გიოს სასტუმროსკენ ავიღეთ გეზი. გიომ უახლესი ტექნიკის დახმარებით გაგვიკვალა გზა. მეტ-ნაკლებად დავსველდით. ომარა ლუდით გამიმასპინძლდა. მე, თორნიკე და ილო „Pussy Riot”-ზე ვსაუბრობდით. მერე არტ-დაჯგუფება „ვოინა“ და მათი პერფორმანსები გავიხსენე.

განახლებული ბაგრატის ტაძარის სურათები ვნახეთ. საოცრად საღად მოაზროვნე ადამიანები გამაცნო ომარამ. ადამიანთან საუბარი რომ გსიამოვნებს, ისეთი ბიჭები არიან. ამასობაში მამიდაშვილმა დამირეკა. აღმოჩნდა, რომ გასაღები წამომყოლია. ომარას  და გიოს დავემშვიდობე,  ილო  და თორნიკეც წამოვიდნენ. გზაშიც საკმაოდ ვისაუბრეთ. მათაც დავემშვიდობე და ტაქსს დავუწყე ლოდინი.

-ეჰ, ბაბუ! შენ ღამე თუ არ გიბანავია ზღვაში, ჩათვალე, რო ზღვა არ გცოდნია რა არი. მე აქედან ახლა ზღვაზე წავალ- მითხრა მოხუცმა ტაქსისტმა

ალბათ მართლაც ასეა. სიბნელე, უკიდეგანო ზღვა და საოცარი სიწყნარე- პირდაპირ ოცნებაა ჩემთვის. რაც არ უნდა იყოს, დრო აღარ მრჩება. ხვალ მივდივარ. ხვალ რა, უკვე დღეს. 12-ს კარგა ხანია გადასცდა. პოსტი მაქვს გამოსაქვეყნებელი, „ტურისტული ფიქრები“ დავარქვი. რაღაც უაზრო სათაურია, მაგრამ სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე.

03:48

19 აგვისტო, 2012

***

11:50- ზე გავიღიძე. სასწრაფოდ ჩავალაგე ნივთები. ნაჩქარევად ჩავტენე ჩანთები საბარგულში და ბათუმი დავტოვე. აი, ასე, ყოველგვარი სენტიმენტებისა და გამოთხოვების გარეშე. მიუხედავად საზიზღარი ამინდისა, ფრიად ვისიამოვნე ადამიანური ურთიერთობებით, განახლებული ბათუმის სილამაზით და მუსიკით. მეტი რაღა მინდა? ამ საოცარ ქალაქს კვლავ დავუბრუნდები 15 სექტემბერს, საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალის გამო. „ბათუმურ დღიურებს“ მერეც გავაგრძელებ.

Advertisements

ტურისტული ფიქრები

სტანდარტული

17.08.2012

11:58

Tkupi Eka

Bqbvshvebo rogor xart, gaigvidzet? Gaemxadet mske unda gabidet 15 cutshi

მამიდაშვილის მესიჯმა გამაღვიძა. სენსორულ ეკრანს ვერ შეეჩვია ჯერ, გავიფიქრე და ავდექი. ნამთვრალევზე ცოტა პირი მიშრება. კიდე კარგი, თავი არ მტკივა. წვიმს, როგორც გამოეტევა, თითქოს სათლიდან (უთხარი არა „ვედროს“!) ღვრიანო სითხეს. სად ვიშოვო „ზაგარნი“ კრემი ასეთ ამინდში? არადა, რა აუცილებლობაა!

დატვირთული დღე გვაქვს წინ. დელფინარიუმს უნდა ვესტუმროთ 2 საათზე, ბილეთები ჯერ კიდევ გუშინ ვიყიდეთ.

გაგვიმარლა, რიგი არ დაგვხვდა. ადგილები დავიკავეთ და შოუც 5 წუთში დაიწყო. ასეთი სიამოვნება კარგა ხანია არ მიმიღია. წამყვანი ქარიზმატული მსახიობი გამოდგა, დამსწრეებს ადვილად იყოლიებს, დიქციაც კარგი აქვს. დელფინები ცოცხლად პირველად ვნახე. მორჩა, დღეიდან ეს ძუძუმწოვარი ჩემი საყვარელი არსებაა. ვიფიქრე, მთლიან შოუს მობილურის კამერით ჩავიწერთქო, მაგრამ მაშინვე გადავიფიქრე. განუმეორებელი წამი განუმეორებლად უნდა დარჩეს. სულმა მაინც წამძლია და 2 წუთიანი ვიდო მაინც გადავიღე მოგვიანებით. თუ ვინმე ბათუმში მოხვდებით, აუცილებლად ეწივიეთ ამ სანახაობას! ფრიად ნასიამოვნები დარჩებით.

საინტერესო შენიშვნა: დელფინი საოცრად მეგობრული და მოსიყვარულე არსებაა. დელფინებთან ერთად ცურვას სამკურნალო მიზნით წარმატებით იყენებენ აუტიზმით დაავადებულ ბავშვებში.

ბიძაშვილს ვეუბნები:

-ჩადი და მიკროფონში თქვი: Best show ever!

-ტროლებიღა აკლიათ ახლა მაგათ!

-LOL!

ამინდს არაუშავს, მთავარია არ წვიმს, არაფერს დავეძებ. ზღვისპირა კაფეს მივაშურეთ. პირველად დავლიე მოხ(ჰ)იტო. უალკოჰოლო სასმელი მეგონა, რატომღაც. ზღვისპირას ვზივარ, მოხ(ჰ)იტოს ვსვამ და ჰორიზოტს გავყურებ. ორლულიანიდან ტყვიას დავიხლი და ჰემინგუეი ვარ ნამდვილი, სხვა არაფერი მიკლია….

გლეხის ბიჭმა დამირეკა. ხვალ აქ იქნება. საოცრად გამიხარდა. ამას რა სჯობია? მე, ომარა, ზღვა, ალკოჰოლი და ჩვენი საუბარი ცხოვრების ამაოებაზე.

ბულვარს გავყევით. საოცრად დაუგრძელებიათ, არ ვიცოდი. პინგ-პონგი ვითამაშე. არა რა, ნებისმიერი ტიპის სპორტზე აცრილი ვარ რა. დავფიქრდი: სპორტი არ მიყვარს, არც სათამაშოდ, არც საყურებლად, მანქანებში ვერ ვერკვევი და არ მიზიდავს, ნებისმიერი სახის იარაღს ვერ ვიტან. რაღაც, ნაკლებად კაცური გამოდის ჩემი პორტრეტი… პოხუი, ბლინ!

დედაენის კოშკი ვნახე ახლოდან. კონცეფცია ძალიან მომეწონა. დნმ-ის სპირალებში ჩაწერილი ანბანი, ანუ ანბანი-როგორც გენეტიკური კოდი. მკეთრ ინდივიდუალიზმს და განუმეორებლობას უსვამს ხაზს. შთამბეჭდავია, როგორც იდეა და გამომსახველობა.

ბათუმის პიაცაზე ვიყავი. საოცრად ლამაზი სივრცეა, ღამით მითუმეტეს.

საქართველოში არ მეგონა თავი, იმდენად უცხოა არქიტექტურა. ცოცხალი მუსიკაც უკრავდა, The Goblins. ქავერებს ასრულებდნენ. ჩემდა გასახარად ბითლზის Hey Jude და Let It Be შეასრულეს.  მომენტალურად შემიყვარდა ეს ადგილი.

პიაციდან კვლავ ბულვარს გავუყევით, ალის და ნინოს ძეგლის სანახავად. ფრიად ორიგინალური რამაა. ტელევიზორში ნანახს რეალობამ გადააჭარბა, პირადად ჩემთვის. იქვე ახლოს კლუბური მუსიკის ფესტივალი, Batumi Summer Set ტარდება. მუხტი დავიჭირე. ცეკვით მივდივარ მანქანისკენ, უბრალდ ვერ ვჩერდები.

სასტუმროში დავბრუნდი. რამდენი რამეა გასაკეთებელი! პოსტია დასაწერი, მარტინ შულიკის კინოებია სანახავი. ვერ ვასწრებ, ფაქტია! ამოვქაჩავ ამასაც.

რესტორანში ავედი. დღეს შუფუტინსკის შემოქმედების დღეა.

ლუდი ვიყიდეთ. მე და ბიძაშვილი შევყევით ერთმანეთს. ცივ ლუდს ვსვამთ, მიწისთხილს ვაყოლებთ. ამინდი? წვიმს, როგორც ყოველთვის, უკანასკნელი 3 დღის განმავლობაში. ვიღას ადარდებს?

ბათუმი

05:29

18 აგვისტო, 2012.

მთვრალი ფიქრები

სტანდარტული

წვიმამ გადაიღო, როგორც იქნა, მაგრამ მზე კვლავ სანატრელია. ამას ხელი არ შეუშლია ჩვენთვის, მაშინვე აუზში ჩავხტით. ჰაერში საკმაო სიგრილე ტრიალებს, მაგრამ წყალი თბილია. კამკამა წყალში ცურვამ ხასიათზე მოგვიყვანა. ჩვენი დგაფუნის ხმაზე მეზობლებმა გადმოგვხედეს აივნიდან. მაშინვე ვთქვი, ნახე, მალე შემოგვიერთდებიანმეთქი. ასეც მოხდა. ადამიანი გონებრივი განვითარებით ევოლუციის უმაღლეს საფეხურზე კი დადგა, მაგრამ ინსტიქტები და ქცეები კვლავ მაიმუნის შემორჩა. „მაიმუნი ხედავს, მაიმუნი აკეთებს“.

განა არ შეეძლოთ აუზში ჩვენამდე ჩასულიყვნენ, მაგრამ ვერ ბედავდნენ, სიცივის გამო. ახლა კი, მიმბაძველობით იმოქმედეს. გამეცინა, აუზიდან ამოვედი და ოთახში დავბრუნდი.

დღის ბათუმი საოცრად ხალხმრავალი და ქაოტურია. ამდენი მანქანა მის ვიწრო ქუჩებში წვალებით გადაადგილდება. პარკირება გაძნელებულია. ადგილის მოპოვება გმირობის ტოლფასია. ამასაც მოევლება ალბათ.

გასაკვირად გემრიელი ხინკალი ვჭამე. სიამოვნების განცდა გაოცებამ გადაფარა. კაია.

საღამოს რესტორანს ვესტუმრეთ. მუსიკოსების რეპერტუარს ვაკვირდები. ეს უკანასკნელი ეპოქის შესაბამისად იცვლება, ცდილობს ფეხი აუწყოს თანამედროვეობას. საინტერესო დასკვნამდე მივედი. რუსეთი რამდენიც არ უნდა ვაძაგოთ, მათი მუსიკა მთვრალი ქართველის სულთან ყველაზე ახლოა. რუსული ესტრადა არ მიყვარს, მაგრამ მიმაჩნია, რომ კულტურულ აკრძალვას ერთგვარი ნაცისტური პოლიტიკის სუნი ასდის. ამიტომაცაა, რომ მუსიკის წინააღმდეგი არა ვარ, თუ კი ის ამდენ ადამიანს სიამოვნებას ანიჭებს.

უფრო საინტერესო მომენტებს შევესწარი რესტორანში ტრაპეზობისას. კერძოდ, როგორ გადაჯდა საკმაოდ თამამად გამოწყობილ „ნაშოჩკების“ სუფრასთან მღვდელი და დაახლოებით 1 საათის განმავლობაში ქადაგებას უკითხავდა მათ. მავანი იტყვის, რომ ეს ასე არ იყო, მოძღვარში მამაკაცმა და ახალგაზრდულმა წლებმა გაიღიძესო. ასეთ ინდივიდებს აქედანვე ვეტყვი: როგორ არ გრცხვენიათ? ყველანი ჯოჯოხეთში დაიწვებით ამ მკრეხელი აზრების გამო, თქვენი ეშმაკისეული, ჩიპიანი ID ბარათები შუბლში ჩაირტყით, მაინც არაფერი გეშველებათ! სატანისტებო, თქვენ! 🙂

კიდევ უფრო საინტერესოა, რას არ გააკეთებს მთვრალი მამაკაცი ქალის გულის (მუტლის) მოსაგებად. პირველად ვნახე ცეკვასთან ასე მწყრალი ადამინი, რომელიც ტრაკს იხევდა, ამ სიტყვის თითქმის პირდაპირი მნიშვნელობით,საპასუხოდ კი იყო სიცილი მანდილოსანთა მხრიდან. და ოფლად დაღვრილ ჯამბაზსაც უხაროდა თავისი წარმატების ამბავი, ქვეშიდან შესცინოდა სანატრელ დივას, ეგებ მოწყალება მოიღოს და მომცესო.

მეტის ნახვა წვიმამ არ დამაცალა, ალკოჰოლით გაბრუებული ნომერში დავბუნდი და ვიფიქრე: რა დაწერს ახლა ამ ყველაფერს? ბიძაშვილს მუსაიფი გავუბი ჩემ შავ-ბნელ წარსულზე და გამთენიისას სასთუმალს თავი მივეც….

ბათუმი

04:35

18 აგვისტო, 2012.

წვიმიანი ფიქრები

სტანდარტული

არ გაგვიმართლა… ბათუმში 2 დღეა წვიმს. წვიმასაც ვერ დაარქმევ, უფრო თქორავს, ჟინჟლავს. საკმაოდ სიგრილე და ნესტი ტრიალებს ჰაერში. კედებს უკვე სპეციფიური შმორის სუნი ასდის, იმიტომ რომ უკვე 2 ჯერ დამისველდა მთლიანად, მაღალი ტენიანობი გამო კი სრულად გაშრობას ვერ ასწრებს. რაღა დამრჩენია? ოთახში ვზივარ და მარტინ შულიკის ფილმებს ვუყურებ. მერე პოსტისათვის ჩანაწერს ვაკეთებ. 6 ფილმი უნდა განვიხილო. ვფიქრობ, საკმაოდ დიდი გამოვა, ამიტომაც ორ ნაწილად ხომ არ გავყოთქო? შეიძლება ასეც. საქმესაც არ უნდა დავიწყება და მოდუნება. ტოპოგრაფიული ანატომიის ატლასს ვათვალიერებ, ურგენტულ აბდომინალურ ქირურგიას და ქირურგიულ ცნობარსაც ვავლებ თვალს. სიმპტომების დასაზეპირებლად ვერა და ვერ მოვიცალე. ამასაც მოევლება, ალბათ. ჩანთაში ჩავიხედე დღეს და აღმოჩნდა, რომ გამოუსადეგარი ტანსაცმლით გამიტენია. მხოლოდ ერთი ჯინსი და ერთი თხელი გრძელმკავიანი მაქვს წამოღებული. მეცინება. მე ხომ ყველაფერში ასე მემართება. ქუვეიტში რომ ჩავიდე საცხოვრებლად, იმ დღესვე ეკონომიკური კრიზისი დაიწყება და კიდევ ერთხელ ირანი დაარტყამს ალბათ. Mindfuck!

ბათუმს ვეღარ ვცნობ საერთოდ. არცაა გასაკვირი. 5 წლის წინ ვიყავი აქ ბოლოს. მაშინ ერთადერთი ღირშესანიშნაობა მედეას ძეგლი იყო მხოლოდ.

დღემდე მიკვირს, ამ ბოზის ძეგლს რატომ არ იღებენ? რისი სიმბოლოა, ოქროს საწმისით ხელში რომ გამოხირულა? კაცზე გადარევის და ყლეზე დახამების? თუმცა, მედიცინის ქალღმერთობას არ დავუკარგავ. სიტყვა „მედიცინა“ ხომ სწორედ მედეას სახელიდან მოდის.

ანბანის კოშკი მომეწონა, მინდა გითხრათ. დღისით დიდი ვერაფერი, ღამით- მართლა ლამაზი სანახავია. იუსტიციის სახლის დანახვაზე სულ „ძირითადი ინსტიქტი“ მახსენდება. ამ ფილმის გახსენებაზე… საკმარისია, მეტის გახსენება და მოგონება არაა საჭირო. ამაზე ისედაც ბევრი დაიწერა და ითქვა სოციალურ მედიაში თავისდროზე.

ის კედელიც ვნახე, „ბათუმი თურქების გარეშე“-ო რომ მიუწერია Homo Sapiens-ად წოდებულ „უმაღლესი ინტელექტუალური გავითარების“ ცხოველს. შემრცხვა…

ჩვენ აქ რუსეთში არსებულ ნეონაციმს ვაკრიტიკებთ და მათი მთავრობის მიერ ქართველთა დევნას ქსენოფობიად ვაფასებთ, თვითონ კი… იქაც ეგრე დაიწყებოდა, რა გგონიათ. დღეს- კედელზე წარწერა, ხვალ- გინების მიყოლება ხმამაღლა (გულში თქმაში მაგრები ვართ, ხო იცი!), ზეგ- ცემა-ტყეპა, მერე კი… მოვლენებს წინ ნუ გავუსწრებთ და პროცესს ნუ დავაჩქარებთ. მიკვირს, რატომ არ წაშალეს აქამდე? რა იცი, რა აზროვნების ადამიანი წაიკითხავს? ასეთი მესიჯები ავადყოფ ფსიქიკაზე ყოველთვის უარყოფით გავლენას ახდენდა. გავიხსენოთ: წარსულიდან- ჩარლზ მენსონი (ამ უკანასკნელს ხალხის ხოცვის დაწყება ბითლზის Helter Skelter-ის მოსმენის შემდეგ გაუჩნდა),

თანამედროვეობიდან- ანდრეს ბერინგ ბრეივიკი (მისი სიტყვებით, მის ქმედებაზე დიდი გავლენა ლარს ფონ ტრიერის „დოგვილმა“ იქონია)

ორივე მეზიზღება ჩემთვის უსაყვარლესი ხალხის შემოქმედების შებღალვის გამო.

რას ვამბობდი? ხო, არაა გამორიცხული, ამანაც კი ვინმეზე გავლენა მოახდინოსმეთქი. აბა, ჩემი ნაწერი თუ მოახდენს ვიმეზე გავლენას? ეჰ, მეეჭვება, სამწუხაროდ.

მოკლედ, ასე დაიწყო ჩემი მცირეხნიანი ვოიაჟი აჭარაში. სექტემბერში საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალს ვეწვევი და ასე… ეს იქნება ჩემი დასვენება წელს. მანამდე კი, სანამ აქ ვარ, რამდენიმე პოსტსაც შემოგთავაზებთ. ზღვის მარილიანი ჰაერი და ტალღების დგაფუნის ხმა ჩემ ფანტაზიას ზედმეტად აღიზიანებს.

ბათუმი

05:22

16 აგვისტო, 2012.

სასაფლაო

სტანდარტული

სასაფლაოზე გავლის არასოდეს შემშინებია.  მითუმეტეს, რომ არსებობდა უამრავი ლეგენდა გაცოცხლებულ, მანათობელ მკვდრებზე, რომლებიც „გტაცებენ ხელს და სად წაგიყვანენ, კაცმა არ იცის“. არც ის მაშინებდა, ვინმესთვის გათხრილ საფლავში რომ ჩავვარდნილიყავი. მოკლედ, არ მეშინოდა ამ სასაფლაოსი და რა მექნა? ერთია, დიდად არ მიყვარდა გახუნებულ მარმარილოზე უცხო სახეების თვალიერება და მათი ასაკის გამოთვლა. არ მეცნობოდა მათი სახეები, ვის გალავანსაც უფროსები შეაღებდნენ და „თითოს წაუქცევდნენ“. თან ვიღლებოდი ამ უაზრო ბორიალით. რამდენჯერმე ღამეც მომიწია სასაფლაოზე გავლა. მეგონა, შემაშინებდა შავად მოელვარე მარმარილოს  კრთომა. ასე არ მომხდარა. არც ახლა ხდება, სიმართლე რომ ვთქვათ.

დღეს კი ნაცნობ სახეებს ვაწყდები ირგვლივ. მოხუცებსაც და ახლგაზრდებსაც. განსაკუთრებით ჩემი ტოლების საფლავებთან მისვლა მიჭირს. ერთგვარი სინდისის ქეჯნა დამრევს ხელს, რომ ცოცხალი ვარ. აქ ვაანალიზებ მხოლოდ საკუთარ მოკვდავობას. ქვაზე მომღიმარ სახეებს ვუყურებ და მათ ადგილას ჩემ სიფათს წარმოვიდგენ ხოლმე. საშინლად უსიამოვნო განცდაა. არა საკუთრივ ის ფაქტი, რომ აღარ ხარ, არამედ ის, თუ რა ტკივილს აყენებ ცოცხლად დარჩენილთ.

ვათვალიერებ რუდუნებით მოვლილ გალავანს და ვერ ვხვდები, ვისთვის არის ეს ყოველივე? ვინც სურათზეა, მისთვის მნიშვნელობა არ აქვს ამ ყოველივეს. საკუთრივ ჭირისუფლისთვის? არ მინდა, რომ ეს მართლაც ასე იყოს, რადგანაც აქედან გამომდინარე ჩემეული შეხედულება, რომ ადამიანი ეგოისტია და მას ვერაფერი გამოასწორებს, კიდევ ერთხელ დადასტურდება და ეს ფაქტი საბოლოოდ დამიკარგავს ადამიანთა რწმენას. არადა,  სხვა არაფერი დამრჩენია. ნუთუ სოციუმი ითხოვს ამ ყოველივეს? რა უფლებით, რა ნამუსით? არც მიკვირს, როდის გამორჩეულა ჩვენი საზოგადოება მახვილგონიერებით?

თუმცა დარჩენილი ჭირისუფლის ფსიქო-ემოციურ მდგომარეობას თუ გავითვალისწინებთ, შეგვიძლია ყველაფერს ნათელი მოვფინოთ. აბა რა ქნას დედამ, რომელმაც შვილი დამარხა? რაღა აკეთოს ცარიელ სახლში? ეს არის დედაშვილური მზრუნველობის ბოლო გამოხატვა და ეს აიძულებს ალბათ დედას, რომ ცოცხალი დარჩეს. და განწირულია იგი სამუდამო მზრუნველობისათვის, სანამ შვილის სურათის გვერდით მისი მომღიმარი პორტრეტიც არ გაჩნდება.

სასაფლაო იქცა ფიქრის და განსჯის ალაგად ჩემთვის. სახლში დაბრუნებული სწორედ აქ ვგრძნობ თავს ყველაზე მშვიდად და ამასთანავე ყველაზე მშფოთვარედ. აქ ვარ ყველაზე ცოცხალი. ამ მარტოობაში არ მჭირდება ნიღბით სიარული. მარმარლოს ქვებს არ აინტერესებთ ვინ ვარ და რა მინდა. აქ ვთავისუფლდები… საკუთარი თავისაგან…