Monthly Archives: ოქტომბერი 2012

Война- ანარქია ყველგან და ყოველთვის

სტანდარტული

პოსტის წაკითხვამდე გადახედეთ წინა ნაწილებს

Война- ხელოვნების სახელით!

Война- Fuck The Police

  • 2008 წლის 6 სექტემბერი

არტ-დაჯგუფება “ვოინა”, მოსკოვში, სავაჭრო ცენტრში, მართავს აქციას სახელწოდებით: «Памяти декабристов (ПэДэ)» ანუ “Пестель на хуй не упал!”. ეს გახლდათ საჩუქარი ქალაქის დღესთან დაკავშირებით მერ ლუჟკოვს. პერფორმანსის დროს არტისტებმა 3 არალეგალი მუშა და 2 ჰომოსექსუალი “ჩამოახრჩვეს”

განსასჯელები მწკრივში დააყენეს. რის შემდეგაც ოლეგ ვოროტნიკოვმა წარმოთქვა: “არა პიდარასტებს! არა ვიწროთვალება ჩუქჩებს! ჩუქჩებო-დაბრუნდით ჩუქჩისტანში! შავტრაკებო- გოუ ჰოუმ! ციმბირი-ციმბირელებისთვის! დიდება მოსკოვს!”

ამ სიტყვების შემდეგ განსასჯელები “ჩამოახრჩვეს”

პარალელურად, დაჯგუფების აქტივისტებს გაშლილი ჰქონდა ლგბტ-ის დროშა წარწერით “Пестель на хуй не упал!”.

ყველაზე საინტერესო მაინც პუბლიკის რეაქცია გახლდათ. აქციას მაყურებელი ბევრი ჰყავდა, თუმცა იყვნენ ზოგიერთები, ვინც ყურადღება არ მაიქცია მოქანავე “გვამებს” და საყიდლების თვალიერება განაგრძო…

“ტაჯიკი მუშები- თანამედროვე მონობის სიმბოლოა. ისინი მონურ შრომას ეწევიან, რაც უსამართლობაა. ლიბერალური ფასეულობების განვითარებისა და წარმოჩენის სიმბოლოდ ავირჩიეთ ჰომოსექსუალები, რომელთაც ლუჟკოვი არ აძლევს ქუჩის აქციების ჩატარების უფლებას. ეს ერთგვარი საჩუქარია ქალაქის დღეზე ჩვენი მერისათვის”-დაახლოებით მსგავსი ახსნა გაუკეთა ვოროტნიკოვმა აღნიშნულ აქციას.

საოცრად ლაკონურად და გასაგებად გადმოსცა აღნიშნულმა პერფორმანსმა მოსკოვში გამეფებული შოვინისტური და ჰომოფობური გარემო. ეს გახლდათ ერთგვარი გამოძახილი საზოგადოებისა. არტისტები არ შეუშინდნენ თამამ პროვოკაციას და დაანახეს ყველას ადამიანთა რეალური დამოკიდებულება ეროვნული და სქესობრივი უმცირესობისადმი. მსგავსი პერფორმანსი ჩვენც არ გვაწყენდა მგონი… ოღონდ ჩვენ ტაჯიკების ნაცვლად სომხები, თურქები, ჩინელები, აფროაამერიკელები  “ჩამოვახრჩოთ” ჩვენივე ქვეყნის ჰიმნის ფონზე… ჰომოსექსუალები საჯაროდ “დავხვრიტოთ” შეძახილით “შვილების გვიპიდარასტებენ, ხალხო!”…

  • 2008 წლის 3 ივნისი.

“ვოინა” ატარებს აქციას “Ментопоп” ანუ სუპერმარკეტის დაყაჩაღება”.ოლეგ ვოროტნიკოვი მღვდლის ანაფორაში გამოწყობილი, თავზე მილიციის მუშაკის ქუდით შედის სუპერმარკეტში.

ყიდულობს საკვებს, ალკოჰოლს, ეროტიკული ხასიათის ჟურნალს და მიდის სალაროსკენ. ისე, რომ ფულსაც არ იხდის, ტოვებს ადგილს. არ გეგონოთ, რომ გარბის! თავაწეული, ამაყად გამოდის ცენტრალური შესასვლელიდან, ისე რომ ვერავინ უბედავს თანხის გადახდა მოსთხოვოს.

ეს გახლდათ ასე გავრცელებული სოციალური შიშის გაშიშვლება. აღნიშნულმა პერფორმანსმა ხაზი გაუსვა საზოგადოებაში გავრცელებულ მანკიერ შეხედულებას, რომ მილიცია და სამღვდელოება ხელშეუხებელია. თურმე რამდენს ნიშნავს „ფორმა“ (იქნება ეს მილიციის თუ სამღვდელოების) დაჩლუნგებული, შეშინებული სოციუმისთვის. „ვოინა“ მილიციას რომ ვერ იტანს, ახალი ფაქტი არაა. ანაფორის პრივილეგირებულობას მათ პირველად გაუსვეს ხაზი. როგორც ჩანს, ესეც მნიშვნელოვანი პრობლემაა, რომელზეც ყველა დუმილს ამჯობინებს.

  • 2009 წლის 29 მაისი

გაიმართა პერფორმანსი “Хуй в Очко”, რომლის დროსაც გააპროტესტეს ანდრეი ეროფეევის გასამართლება.  აღნიშნული აქცია  სასამართლო შენობაში გაიმართა. სხდომამდე დაჯგუფებამ ქალაქში გამოაკრა პლაკატები, სადაც ხალხს ეპატიჟებოდნენ სასამართლო დარბაზში პანკ-ჯგუფის „XBO”-ს კონცერტზე. აქციაში მონაწილეობდნენს „ „პუსი რიოტის“ ამჟამად დაპატიმრებული აქტივისტები ნა­დეჟ­და ტო­ლო­კო­ნი­კო­ვა და ეკა­ტე­რი­ნა სა­მუ­ცე­ვიჩი.

არტისტებმა მოახერხეს სასამართლო სხდომის დაბაზში მალულად შეეტანათ აპარატურა: ელექტრო და ბას- გიტარა, გამაძლიერებელი, მიკროფონი. კონფერსანიეს მცირე წარდგენის შემდეგ მათ იმღერეს “Все менты ублюдки, помните об этом”

აღნიშნული პერფორმანსი ერთ-ერთი უსაყვარლესია ჩემთვის „ვოინას“ შემოქმედებიდან. პანკ-მუსიკა, როგორც ანარქიის, პროტესტის ფლაგმანი უსამართლობისა და ძალადობის წინააღმდეგ. თან ეს ყველაფერი მსგავს გარემოში. უბრალოდ საოცრებაა.

აღნიშნული აქციით დაჯგუფების წევრებმა ხაზი გაუსვეს სასამართლოს რეალურ სიბრმავეს, გააპროტესტეს ძალადობრივი სტრუქტურის არსებობა, აჩვენეს მუსიკის დაუმორჩილებლობა და სრული თავისუფლება.

  • 2010 წლის 12 ივნისი

აღნიშნულ პერფორმანში მთავარი როლი შეასრულეს „ვოინას“ ყოფილმა წევრებმა, „პუსი რიოტის“ ამჟამად დაპატიმრებულმა აქტივისტებმა  ნა­დეჟ­და ტო­ლო­კო­ნი­კო­ვამ და ეკა­ტე­რი­ნა სა­მუ­ცე­ვიჩმა. მათ გააპროტესტეს სასამართლო პროცესი ეროფეევისა და სამადუროვის წინააღმდეგ. ამისათვის კი სასამართლო შენობაში მალულად, “ბურბუშელას” ყუთებით,  ასობით  დიდი ზომის ტარაკანი შეიყვანეს და ისინი შენობაში გაუშვეს.

„არა ტარაკანებს თავში“ ყვიროდნენ აქტივისტები. აღნიშნული აქციის ვიდეო და ფოტო მასალა არ არსებობს. მოიპოვება მხოლოდ ხმოვანი ჩანაწერი.

პროტესტის გამოხატვის ფრიად საინტერესო მეთოდია, ვერაფერს იტყვით. რამდენადაა არტ-პერფორმანსი, თქვენი გადასაწყვეტია.

ყველაზე გამაოგნებელ, შოკისმომგვრელ და ჩემთვის მეტად რთულად გასაგებ პერფორმანსს, შემდეგისთვის მოვიტოვებ. გემრიელი ლუკმაა და არ მინდა ნაჩქარევად, დაუმუშავებლად მოგაწოდოთ.

ბონუსად პერფორმანსი “Леня Ёбнутый крышует Федералов” უკომენტაროდ

პოსტში გამოყენებულია მასალა არტ-დაჯგუფება “ვოინას” მედია-მხატვრის Плут (Алексей Плуцер-Сарно)- ს ბლოგიდან და დაჯგუფების ოფიციალური საიტიდან free-voina.org

Advertisements

Война- Fuck The Police

სტანდარტული

პოსტის წაკითხვამდე, გადახედეთ მის პირველ ნაწილს Война- ხელოვნების სახელით!

  • 2010 წლის 14 ივნისის ღამე.

ჩე გევარას დაბადების დღე არტ-ადჯგუფება “ვოინამ” აქციით “ХУЙ в ПЛЕНУ у ФСБ”  აღნიშნა. მათ სანკტ-პეტერბურგში, ლიტეინის გასახსნელ ხიდზე 23 წამის განმავლობაში სიგრძეში 65 მეტრი, ხოლო სიგანეში 27 მეტრის ზომის პენისი დახატეს.

“კოსმოსური ყლე”- ასე უწოდეს მხატვრებმა საკუთარ ნამუშევარს. მთავარი მესიჯი კი მეტად საინტერესო გახლდათ. აღნიშნულ ხიდთან მდებარეობს რუსეთის უსაფრთხოების ფედერალური სამსახური- ФСБ (ყოფილი კა-გე-ბე) ამიტომაც გასახსნელ ხიდის გაშლისას “კოსმოსური ყლის” ერექცია ყველაზე კარგად სწორედ ამ შენობიდან ჩანდა.

აღნიშნულმა სურათმა და აქციამ “ვოინას” მსოფლიო აღიარება მოუტანა სტრიტ-არტისტთა წრეში.  ნამუშევარმა გაიმარჯვა რუსეთის თანამედროვე ვიზუალური ხელოვნების კონკურსში “ინოვაცია” და ჯილდოდ 400 000 რუბლი ერგო, თუმცა პრიზის მისაღებად არავინ გამოჩენილა…

შეიძლება იფიქროთ, აბა პენისის დახატვა თუ ხელოვნებაა, ნამდვილად არტ-ქვეყანაში ვცხოვრობთ, ჩვენი კედლების შემხედვარეო. პირადად მე კრეატიულობა მიყვარს. მსოფლიოს ყველაზე მოთხოვნადი სტრიტ-არტისტი, ბენქსიც, არ ერიდება კედლებზე პენისების ხატვას.

დამეთანხმებით, იმედია, რომ “ვოინას” აღნიშნული აქცია გამომხატველობის ფორმით მართლაც მშვენიერია. სათქმელიც პირდაპირ მიაქვს ადრესატამდე. სამწუხაროდ, აღნიშნული შემოქმედება მალევე წაშლილ იქნა ხიდიდან. არაა ალბათ სასიამოვნო ეფ-ეს-ბე-ს თანამშრომლებისთვის და მმართველი ჩინოვნიკებისთვის მსგავსი სურათის ყოველდღიური ხილვა. პოლიციური სისტემის წინააღმდეგ გალაშქრება “ვოინას” არ ეშლება, მითუმეტეს, რომ საკუთარ ტყავზე აქვთ გამოცდილი ცემა, დარბევა, დაპატიმრება. მათი შემდგომი აქციები ძალადობრივი პოლიციის წინააღმდეგ უფრო და უფრო აგრესიულ სახეს იღებდა. მათი მიზანიც ხომ ესაა? პარტიზანული ბრძოლით მოახდინონ მაყურებელის ღრმა, ემოციურ მდგომარეობაში ჩაგდება.

  • 2010 წლის 16 სექტემბერი. ღამე

გაიმართა აქცია “Дворцовый переворот”, ანუ “Хуёвому мусару – яйца мешают!”  “მოგვეცით საწყისი წერტილი და ჩვენ გადავატრიალებთ საძაღლეთს” ასეთი იყო აქციის ერთ-ერთი მოწოდება. აღნიშნული აქციის ფარგლებში დაჯგუფების წევრებმა  რამდენიმე მილიციის მანქანა გადააბრუნეს.

აქციის შეფასებისას ვოროტნიკოვმა აღნიშნა: “ჩვენ ვაჩვენეთ, როგორ უნდა ჩატარდეს მილიციის რეფორმა”. აღნიშნულ აქცის წინ ერთვოდა მთავრობის განცხადება, სადაც ნათქვამი იყო, რომ რუსეთში მილიციის რეფორმა ერთგვარი გადატრიალება იქნებაო, რაც არტ-დაჯგუფების წევრებმა სიტყვასიტყვით შეასრულეს 🙂

ფეხბურთის ბურთსაც კი მისცეს დატვირთვა აქციის მონაწილეებმა. “ეს არის მოკვეთილი თავი, რომელსაც ფეხებს უტყამენ, მაგრამ მას ჯერ კიდევ აქვს გადარჩენის შანსი” ამით მათ ანალოგია მოიყვანეს მილიციასთან, რომელსაც დროული ჩარევის შემთხვევაში ჯერ კიდევ შეუძლია ადამიანური სახე შეინარჩუნოს და რეალურად შეასრულოს საკუთარი მოვალეობა კეთილსინდისიერად. არტისტების ასეთი მკაცრი დამოკიდებულება ძალოვანი სტრუქტურების მიმართ გამოწვეულია მათი კორუმპირებული და სასტიკი ქმედებების გამო, ამიტომაც საკუთარ ვალდებულებად მიიჩნევენ საზოგადოების გამოფხიზლებას და ძალადობაზე გალაშქრებას.

აღნიშნული აქციები ბენქსის ყურადღების მიღმაც არ დარჩენილა

აქციის შემდეგ 15 ნოემბერს ოლეგ ვოროტნიკოვი და ლეონიდ ნიკოლაევი სპეცრაზმმა აიყვანა. ისინი გადაყვანილ იქნენ საგამოძიებო იზოლატორში, სადაც იმყოფებოდნენ 2011 წლის 24 თებერვლამდე. მათ დაკავებას მსოფლიო დონის გამოხმაურება მოჰყვა. გაიმართა მხარდასაჭერი აქციები ევროპის მასშტაბით. ბენქსიმ აღნიშნა, რომ არტ-დაჯგუფება “ვოინა” მისი ერთ-ერთი ფავორიტია და მათ დასახმარებლად 80 000 გირვანქა სტერლინგი გადმოურიცხა დაჯგუფებას.

რამდენადაა ეს არტი, ამაზე პასუხის გაცემა მართლა მიჭირს, თუმცა თუ გავითვალისწინებთ, რომ პერფორმანსი არის გარკვეულწილად პროტესტი ფერწერის მიმართ, რომელსაც ვერ ჩამოკიდებ. ზოგადად პროტესტი/ალტერვატივა ხელოვნების ყველა არსებული ფორმის მიმართ,  მაშინ ვერაფერს ვიტყვით. ამაზე მეტი პროტესტი რაღა უნდა იყოს? თუმცა, როგორც ჩანს პარტიზანი არტისტებისთვის შიშის ცნება უბრალოდ სასაცილოა, ხოლო მათი ფანტაზია- ულევი…

  • 2011 წლის 31 დეკემბერი. ღამე.

იმართება აქცია “Менто-Ауто-Да-Фэ”, “Ёбаный Прометей” ანუ “Пиздец Черной Маруси”. აქტივისტები ამბობენ, “Уничтожим все тюрьмы! Свободу политзаключенным! Федералы не ебут нас – мы ебем федералов! С Новым годом, товарищи!”

აღნიშნული აქცია მიეძღნათ პოლიტპატიმრებს. აქცია შემდეგში მდგომარეობდა. დაჯგუფებამ შეაღწია მილიციის ეზოში და დაწვა ფურგონი, რომლითაც პატიმრები გადაჰყავთ.

ეს არის სიმბოლო თავისუფლების აღკვეთის, არაადამიანური მოპყრობის! დაკავებულთა წამება აქედანვე იწყება. მილიციელები განყოფილებაში მიყვანამდე აქ სცემენ პატიმრებს- დაახლოებით ასეთი განცხადება გაავრცელეს დაჯგუფების წევრებმა.

აღნიშნული პერფორმანსი განსასჯელად თქვენთვის მომინდვია.

“ვოინას” შესახებ წერას აქ შევწყვეტ დღეს. მალე შემოგთავაზებთ აღნიშნული დაჯგუფების, ჩემი აზრით, ყველაზე შოკისმომგვრელ პერფორმანსებს. მანამდე გირჩევდით, წაიკითხოთ შესანიშნავი პოსტი რატომ არის პერფორმანსი ხელოვნება?  მარინა აბრამოვიჩის პერფორმანსებს სამომავლოდ განვიხილავ.

ასევე კარგი იქნება თუ ნახავთ მსოფლიო პროვოკატორის, იდუმალი ბენქსის სარეჟისორო დებიუტს  Exit Trough The Gift Shop რომელიც 2011 წელს “ოსკარის” ნომინანტი გახლდათ დოკუმენტური კინოს სექციაში.

დასასრულს, ერთგვარი ჰიმნი ანარქიული ხელოვნების მოყვარულთათვის: ჯგუფი Ленинград , სიმღერით Меня зовут Шнур

გაგრძელება: Война- ანარქია ყველგან და ყოველთვის

პოსტში გამოყენებულია მასალა არტ-დაჯგუფება “ვოინას” მედია-მხატვრის Плут (Алексей Плуцер-Сарно)- ს ბლოგიდან და დაჯგუფების ოფიციალური საიტიდან free-voina.org

Война- ხელოვნების სახელით!

სტანდარტული

“კრიმინალური ხელოვნება”- ამ სიტყვების ხსენებისას დარწმუნებული ვარ თქვენს უმრავლესობას Pussy Riot და მათი ასე ცნობილი პერფორმანსი ახსენდება.

აღნიშნულ თემასთან დაკავშირებით ძალიან ბევრი ითქვა და ასევე ბევრი დაიწერა. რამდენად მართალი იყო მათი საქციელი და შეფარდებული სასჯელი, ამაზე აქ საუბარს არ დავიწყებ, რადგანაც უკვე გვიანია მსჯელობა. ჩემდა სამარცხვინოდ, უნდა ვაღიარო, აღნიშნულ პანკ-დაჯგუფებაზე პოსტის წერა თვეების წინ დავიწყე და ასე ვერ მივიყვანე ბოლომდე… თუმცა აქ ამის დრო არაა…

სწორედ მაშინ გამიჩნდა პირველად კითხვა, სად გადის ზღვარი ხელოვნებასა და ხულიგნობას შორის? რამდენად შორს შეიძლება შეტოპოს ადამიანმა ხელოვნების სახელით?

მინდა გაგაცნოთ, ვინც იცით, გაგახსენოთ, არტ-დაჯგუფება, რომელთა შედარებით, ჩემი აზრით, “პუსი რიოტის” პერფორმანსები უბრალოდ ბავშვური თამაშია. მაშ, ასე, თქვენს წინაშეა арт-группа Война

არტ-დაჯგუფება “ვოინა” დაარსდა 2005 წელს ოლეგ ვოროტნიკოვის (მეტსახელად: Вор- ქურდი) და ნატალია სოკოლის (მეტსახელად:Козлёнок- თხა) მიერ.

ოლეგ ვოროტნიკოვი- 1978 წლის 17 აგვისტოს დაიბადა. დამთავრებული აქვს მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. 1999 წლიდან დაქორწინებულია ნატალია სოკოლზე.

ნატალია სოკოლი- 1980 წლის 3 ივნისს დაიბადა. დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. არის ფიზიკა-მათემატიკური მეცნიერებების კანდიდატი. დაქორწინებულია ოლეგ ვოროტნიკოვზე. ჰყავთ 2 შვილი.

არტ- დაჯგუფებამ სახელი მიიღო ოლეგ ვოროტნიკოვის მეტსახელიდან. War- ომი, გამოითქმის როგორც Вор- ქურდი.

დაჯგუფების მოქმედების მიზანია, შექმნას ხელოვანის რაინდული სახე, რომელსაც რეალურად შეუძლია ბოროტებასთან ბრძოლა, რომელიც ქმნის თვისობრივად ახალ, ცოცხალ, ექსპრესიულ ხელოვნებას, რაც მიზნად ისახავს მაყურებელზე ღრმა ემოციურ გავლენას. დაჯგუფება ცდილობს შექმნას ახალი არტ-ენა, რომელიც ასახავს მხოლოდ ამჟმინდელ პოლიტიკურ-სოციალურ ყოფას, ანგრევს კონფორმისტული ხელოვნების ჩარჩოებს, არ არის კომერციაზე გათვლილი, რამეთუ მთავარი, მხოლოდ ხელოვნებაა და არა ფული. არტ-დაჯგუფება ილაშქრებს ყოველგვარი გლობალიზაციის წინააღმდეგ, რათა მოახდინოს არტ-დედამიწაზე სამართლიანობის აღდგენა. “ვოინა” მოქმედებს პარტიზანული ბრძოლის პრინციპით, მათი პერფორმანსები ანარქიულ ხასიათს ატარებს.

ერთ-ერთი პირველი აქცია “Мордовский Час” შედგა 2007 წლის 1 მაისს, როდესაც აქტივისტებმა გაილაშქრეს გლობალიზაციის უპირობო წარმომადგენლის, “მაკდონალდსის” წინააღმდეგ და მომსახურე პერსონალს ცოცხალი კატები (!) დაუშინეს შეძახილით: “Свободная касса!”

“ეს არის საჩუქარი ფასტფუდის დაბალანაზღაურებადი მონა-მუშახელისთვის, რომელნიც მოკლებულნი არიან გამოსასვლელ დღეებს, რათა დატკბნენ თანამედროვე რადიკალური ხელოვნებით”– ასე შეაფასა დაჯგუფებამ საკუთარი პერფორმანსი.

აღნიშნულმა აქციამ “ყველაზე ხულიგნური პერმორმანსის” შეფასება მიიღო მედიაში.

სიმართლე გითხრათ მიჭირს რაიმე შეფასების გაკეთება… ეს ის შემთხვევაა, როცა ხულიგნობასა და ხელოვნებას შორის ზღვარის გავლება შემფასებლის სუბიექტურ ხედვაზეა დამოკიდებული. კანონის წინაშე, ეს რათქმაუნდა დანაშაულია, მაგრამ აღნიშნული დაჯგუფება კანონის უზენაესობას სრულად უარყოფს, რაც მათი შემდგომი პერფორმანსებით უფრო მტკიცდება…

საზოგადოების შოკირება “ვოინამ” 2008 წლის 29 თებერვალს კიდევ ერთხელ მოახერხა.

ამ დღეს აქტივისტებმა ბიოლოგიის სახელმწიფო მუზეუმში მოწყვეს აქცია “Ебись за наследника Медвежонка!” ისინი  დათვის ფიტულის წინ სექსით დაკავდნენ.

სექსის დროს ოლეგ ვოროტნიკოვი სკანდირებდა: “დათვები მალე ამოწყდებიან!  მხარი უნდა დავუჭიროთ დათვის ბელს! ჩვენ მათ საკუთარი სხეულიდან ენერგიას გადავცემთ! დათვი- ძველი სლავების ტოტემური ცხოველია. ჩვენ სქესობრივი კავშირი უნდა დავამყაროთ დათვის ბელის მხარდასაჭერად! გაუმარჯოს დათვის ბელს! მართმადიდებელი დათვის შთამომავალს!”

2008 წლის 7 მაისს დიმიტრი მედვედევის პრეზიდენტად ინაუგურაციის ცერემონიალი გაიმართა…

  • 2008 წლის 7 ნოემბერი

პარტიზანული ხელოვნების აქტივისტები მართავენ აქციას, სახელწოდებით “Штурм Белого Дома”. “თეთრი სახლი” რუსეთში მთავრობის შენობას ეწოდება. ხულიგანი არტისტების ერთი ჯგუფი თეთრი სახლის ეზოში შეიჭრა, მეორე ჯგუფი კი შენობის ფასადზე ლაზერის პროექტორის დახმარებით დაახლოებით 40 მეტრის სიმაღლის თავის ქალასა და ძვლებს გამოსახავს.

აქციის შემტევი ჯგუფი ეზოში შეღწევის შემდეგ სკანდირებდა: “ომი-ეს ყველა ნაციის ძალის გამოცდაა! ხელოვნება ეკუთვნის ხალხს! იქნება თავისუფლება, არ იქნება მმართველობა! ყველაზე საშიში ომში- მოწინააღდეგის ძალის დაუფასებლობაა! სწავლა, სწავლა და სწავლა!”

აღნიშნული პერფორმანსით ვოინამ კიდევ ერთხელ გაილაშქრა ტოტალიტარული რეჟიმისა და დიქტატურის წინააღმდეგ. ასევე აღსანიშნავია ლენინური ლოზუნგები, რომელიც სპეციალურად შეარჩიეს ოქტომრის რევოლუციის იუბილესთან დაკავშირებით.

თავი რომ არ მოგაბეზროთ, აღნიშნულ პოსტს ორ ნაწილად გავყოფ. დასკვნით ნაწილს ერთ დღეში შემოგთავაზებთ.
გაგრძელება

Война- Fuck The Police

Война- ანარქია ყველგან და ყოველთვის
პოსტში გამოყენებულია მასალა არტ-დაჯგუფება “ვოინას” მედია-მხატვრის Плут (Алексей Плуцер-Сарно)- ს ბლოგიდან და დაჯგუფების ოფიციალური საიტიდან free-voina.org

“დაუნი რობოტების ცეკვა” ანუ ბოდიში

სტანდარტული

“მე ვიტყვი სიტყვას- ათასები ყურს დამიგდებენ. მე ვიტყვი სიტყვას შვენიერზე და ღვთაებრივზე და ჩემი სიტყვა თუ დაეცა ფხვიერ ყამირზე, ამ სიტყვას მერმე ათასები ისევ იტყვიან.”

“დიონისოს ღიმილი”

კონსტანტინე გამსახურდია

დაუნის სინდრომი განვითარების თანდაყოლილი დარღვევაა, რომელიც გონებრივი ჩამორჩენილობით, ძვლების ზრდის დარღვევითა და სხვა ფიზიკური ანომალიებით ვლინდება. ეს არის გონებრივი ჩამორჩენილობის ერთ-ერთი ყველაზე მეტად გავრცელებული ფორმა, თუმცა სრული იდიოტიზმი არასდროს ვითარდება.
დაუნის სინდრომით დაავადებულები ინარჩუნებენ ნაყოფის განვითარების ადრეული სტადიისთვის ნიშანდობლივ ფიზიკურ თვისებებს, მათ შორის – თვალის ვიწრო ნაპრალს, რაც ადამიანს მონგოლოიდური რასისთვის დამახასიათებელ გარეგნობას სძენს. 1866 წელს ლ. დაუნმა სწორედ ამ ნიშნის საფუძველზე უწოდა დაავადებას მონგოლიზმი და განავრცო რასული რეგრესიის მცდარი თეორია. სინამდვილეში დაუნის სინდრომი რასობრივ თავისებურებებთან არ არის დაკავშირებული და ყველა ერის წარმომადგენლებს შორის გვხვდება.


დაუნის სინდრომით დაავადებულს აქვს დამახასიათებელი გარეგნობა: ბრტყელი კეფა, ფართო ცხვირის ძვალი, პატარა ყურები, თვალის ირიბი ჭრილი, ნახევრად ღია პირი, კბილების ანომალია. თითები – მოკლე და მსუქანი, ნეკი – შედარებით პატარა და შიგნით მოხრილი, მტევანსა და ტერფზე პირველ და მეორე თითებს შორის მანძილი გაზრდილია, კიდურები მოკლეა, სხეულის სიმაღლე – ნორმაზე ნაკლები. ამასთან ერთად, აღინიშნება კუნთების გამოხატული ჰიპოტონია, ხშირია გულის მანკი და ადრეული სიმელოტე, მომატებულია ინფექციური და სიმსივნური დაავადების (ლეიკოზები) განვითარების რისკი. დაუნის დაავადების დროს ავადმყოფებს სასქესო ნიშნები სუსტად აქვთ განვითარებული და მათ უმრავლესობას შთამომავლობა არ ჰყავს.

დაუნის სინდრომის შესაძლო მიზეზებს შორის უამრავ ფაქტორს განიხილავდნენ. ამჟამად დადგენილია, რომ დაავადების საფუძველს ქრომოსომის ანომალია წარმოადგენს: ამ დარღვევის მქონე პირებს 46-ის ნაცვლად 47 ქრომოსომა აქვთ. ზედმეტი ქრომოსომა უჯრედების მომწიფების დარღვევის გამო წარმოიქმნება.

წყარო: mkurnali.ge

დღეისათვის ჯანმრთელობის აღნიშნული პრობლემების უმეტესობა განკურნებადია, ხოლო დაუნის სინდრომის მქონე ადამიანთა სიცოცხლის ხანგრძლივობა გაზრდილია და საშუალოდ 55 წელს შეადგენს. დაუნის სინდრომისათვის დამახასიათებელია სხვადასხვა ხარისხის გონებრივი ჩამორჩენილობა. ასეთი ბავშვები გვიან სწავლობენ ჯდომას, სიარულს, ლაპარაკს, თამაშს, საყოფაცხოვრებო, ყოველდღიურ ჩვევებს. ამასთან, ისინი ზედმეტად მგრძნობიარენი არიან ფიზიკური და სოციალური გარემოსადმი. მათი წყენინება ძალიან ადვილად შეიძლება. ამავე დროს, ისინი სწრაფად რეაგირებენ მეგობრულ და მშვიდ დამოკიდებულებაზე, უყვართ სხვა ადამიანებთან ურთიერთობა, სიახლე, არიან ცნობისმოყვარენი. დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვები სკოლის მასალას ნელა სწავლობენ და ნელა ითვისებენ ჩვევებს, მაგრამ ძალიან მონდომებულნი არიან; სწავლებისა და აღზრდის პროცესში მათი წახალისება მეტად ეფექტურია. დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვების დიდი გარეგნული მსგავსების მიუხედავად, ყველა მათგანი ერთმანეთისაგან განსხვავებულია. ისევე როგორც სხვა ბავშვებს, მათაც განსხვავებული უნარ-შესაძლებლობები და ნიჭები გააჩნიათ; უმეტესობას სუსტი და საშუალო ხარისხის გონებრივი ჩამორჩენილობა აქვს, დაავადებულთა მცირე პროცენტში აღინიშნება ძლიერ გამოხატულიგონებრივი ჩამორჩენილობა.

წყარო: education.ge

ალბათ მიხვდებოდით, რისთვის დამჭირდა ასეთი რაკურსის გაკეთება. ბევრ თქვენგანს, დარწმუნებული ვარ, გაუგია აღნიშნული დაავადების შესახებ, ზოგიერთს შესაძლოა ურთიერთობა ჰქონია აღნიშნული სინდრომის მქონე ბავშვებთან. თუმცა როგორც ჩანს ნაღები საზოგადოების ზოგიერთ “გლამურულ” წარმომადგენელს ამის შესახებ წარმოდგენაც არ გააჩნია…

სიტყვა “დაუნის” გამოყენება თაკო გაჩეჩილაძისა და ია ფარულავას მიერ მსგავს კონტექსტში, სხვა არაფერია თუ არა შეურაცხყოფა! ეს არის შეურაცხყოფა აღნიშნული სინდრომის მქონე ყველა ადამიანისა და მათი ოჯახების წინაშე, და სხვა თუ არაფერი, მინიმუმ საჯაროდ ბოდიშის მოხდას მაინც საჭიროებს. ეს დაახლოებით ისეთივე დონის შეურაცხყოფაა, ვინმემ ამერიკულ ტელესივრცეში აფროამერიკელი “ნიგერად” რომ მოიხსენიოს!

მეზობელი მყავდა ბავშვობაში დაუნის სინდრომით. საოცარი პიროვნება გახლდათ. მასთან თამაში განსაკუთრებით მიყვარდა, ყველასგან განსხვავებული, ჩემთვის უცნაური ხედვა ჰქონდა სამყაროსი. ასაკის მატებასთან ერთად მასთან კონტაქტი დამეკარგა, საერთო ენის გამოძებნა მიჭირდა. ის თავის სამყაროში დარჩა, მე- ნაცრისფერ რეალობაში. დღემდე ვნანობ ამ ფაქტს! ბევრი შემეძლო მისგან მესწავლა, თუმცა უკვე დიდი ხანია გვიანია…

თავს ვერ დავდებ, მაგრამ გავბედავ და ვიტყვი: სავარაუდოდ ამ ადამიანებს არანაირი შეხება არ ჰქონიათ აღნიშნული პათოლოგიით გატანჯულ ადამიანებთან და მათი ოჯახის წევრებთან. მათ, მეეჭვება, ელემენტარულად იცოდნენ, რა ტკივილის გავლა უწევთ ასეთ ოჯახებს.

რათქმაუნდა, ცხოვრებაში ყველას გამოგვიყენებია აღნიშნული სიტყვა! გვითქვამს სხვისთვის “დებილო”, “კრეტინო”, მაგრამ დარწმუნებული ვარ აღნიშნული შემთხვევების უმრავლესობა ადრეულ ბავშვობაში დარჩა. მეც არა ვარ გამონაკლისი, ამიტომაც ბოდიშს ვუხდი ყველას ჩემი გაუაზრებელი, უნებური საქციელის გამო.

ადამიანები ვართ ყველა და შეცდომა ყველას მოგვდის! უნებურად გაფრენილ სიტყვას უკან ვერ დააბრუნებ, მაგრამ ყველაზე უფრო მეტად გამაღიზიანებელად საკუთარი თავისთვის გამართლების მოძებნა მეჩვენება.

“მე ვახსენე დაუნი პირველმა?! გასაგებია, რომ იმ ადამიანმა, ვინც ცეკვავდა, თავის თავს “დაუნი რობოტი” უწოდა და გაიმეორა ეს სამჯერ. მე გავაკეთე მხოლოდ სიტყვების გადათამაშება, მეტი არაფერი. მე საერთოდ არ ვგულისხმობდი, რომ შეურაცხყოფა მიმეყენებინა დაუნის სინდრომით დაავადებული ბავშვებისთვის, ან მათი მშობლებისთვის. მე დღეს ფეისბუკზე განვათავსე სტატუსი და ძალიან კარგი გამოხმაურება მქონდა, თან არამხოლოდ მეგობრებისგან… ეტყობა, ვიღაცას რაღაც პიარის გაკეთება უნდა. ადამიანის უამრავი უფლება ირღვევა: ხალხს ციხეში აწამებენ, ტრეფიკინგებია და ჩემს ერთ სიტყვას ეკიდებიან… მე ვფიქრობ, რომ ერთგვარ პიარს აკეთებენ და არ გავაკეთებინებ პიარს ია ფარულავას ხარჯზე”– განაცხადა ფარულავამ  medianews.ge -სათვის მიცემულ ინტერვიუში.  “სიტყვების გადათამაშება” ვინმეს ათავისუფლებს პასუხისმგებლობიდან? აი, რომ ავდგე ახლა და ჰიტლერის სიტყვები ებრაელთა ჰოლოკისტის შესახებ “გადავათამაშო” მართალი ვიქნები? “გადაათამაშა” და შავად იხუმრა ლარს ფონ ტრიერმა კანში, 2011 წელს.

ამას ის მოჰყვა რომ ამიერიდან მისი ფილმები ვერცერთ პრესტიჟულ ფესტივალზე ვერ მოხვდება. მოიხადა ამ ადამიანმა ბოდიში, პოზა არ დაუჭერია.

ციხის მოვლენებს რა პროტესტიც მოჰყვა, ყველას გახსოვთ. რატომ მიაჩნია ამ ადამიანს, რომ მის სიტყვებსაც არ უნდა მოჰყვეს გამოხმაურება? ფაქტია, რომ დიდი, ჯერ-ჯერობით გადაუჭრელი პრობლემები კვლავ არსებობს ქვეყანაში, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ აღნიშნული საკითხი ყურადღების მიღმა უნდა დავტოვოთ!

მიმაჩნია, რომ როცა შოუ-ბიზნესისა თუ მასმედიის წარმომადგენელი როცა ხარ, და ათასობით ადამიანი შემოგცქერის ეკრანის მიღმა, მეტი პასუხისმგებლობა მოგეთხოვება! ელემენტარულად, უნდა ხვდებოდე, რას ამბობ და როგორ გაიგებს ამას ადამიანი.

ბოდიშის მოხდას რა უდგას წინ? დააკლდება რაიმე ან ერთს, ან მეორეს? არამგონია, ეს ის საკითხი იყოს, სადაც ჯიბრზე დგომა რომელიმე მხარეს არგებს, შეურაცხყოფილთა მხარეს კი ეგებ ადამიანთა მიმართ ნდობა აღუდგინოს…

სპილო, ანუ მე თქვენსავით პატრიოტი ვერა ვარ

სტანდარტული

„ჩემ სამშობლოს რომ დასჭირდეს, ორივე შვილს მივცემ!“

სუფრაზე გაგონილიდან

„შენნაირი პატრიოტები სჭირდება ქვეყანას“

ესეც სუფრაზე გაგონილიდან

გავიდა წლები და უკვე არცთუ ბავშვი, ვცდილობ გავიაზრო სიტყვა პატრიოტიზმის მნიშვნელობა. ჯერ მინდა საკუთარ წარსულს გადავხედო… მახსოვს სიბნელე, სიცივე, სროლის ხმა, ტყვიების ნათება ჩემს ეზოში, დაღაჩაღების შიშით მგზავრობა, უფულობა, უმუშევრობა, მაგრამ ყველაზე მეტად იმედი მახსოვს. იმედი იმისა, რომ „ოდესმე ხომ დაგვადგება საშველი?“ იმედი იმისა, რომ ერთ დღესაც „იბერია გაერთიანდება და გაბრწყინდება“.

რეიდი რატომაა მამა? ძებნილებს იჭერენ?

-რა ძებნილებს, შვილო? ფული უნდათ. ესაა რეიდი!- მითხრა მამაჩემმა და 5 ლარი ამოიღო საფულიდან“

დიალოგი სტეფანწმინდის გადასახვევთან მანქანაში

იმედის არ დაკარგვის იმედიც მახსოვს…

ამდენი ხნის მერე, უკეთეს დროებაზე იმედით და ოცნებით გადავდექი ოცდამეორე წელიწადში და დავფიქრდი: მართლაც, რა არის პატრიოტიზმი?

პატრიოტიზმი- ზნეობრივი და პოლიტიკური პრინციპი, სოციალური გრძნობა, რომლის შინაარსს წარმოადგენს სამშობლოს სიყვარული და მისთვის თავდადება, სიამაყე მისი წარსულით და აწყმოთი, სამშობლოს ინტერესების დაცვისადმი მისწრაფება. პატრიოტიზმის ელემენტები მშობლიური მიწისადმი, ენისადმი, ტრადიციებისადმი სიყვარულის სახით ყალიბდება.

რას ნიშნავს სამშობლოსათვის თავდადება?

მაინცადამაინც ომი უნდა იყოს ქვეყანაში, რომ თავდადებულის სტატუსი მოგანიჭონ ბრძოლაში გამოვლენილი მამაცობისთვის? არ შემიძლია ბატონო იარაღის ხელში აღება და საბრძოლო ბატალიებში ჩართვა! პაციფისტურ ბუნებას რომ თავი გავანებოთ, როგორც მომავალი ექიმი, ჩემ შეგნებაში ადამიანის სიცოცხლე ყველაფერზე მაღლა დგას და ჩემი არსებობის უპირველესი პოსტულატი „არ ავნო“ გახლავთ. როგორ მოვუსწრაფო სიცოცხლე ადამიანს, თუნდაც მტერს, რომელიც საბრძოლო ველზე დაჭრილი რომ ვნახო, ადამიანობა მავალდებულებს მასაც ისევე ვუმკურნალო, როგორც ჩემიანს! სამშობლოსათვის შეიძლება ეს ყველაფერი გვერდზე გადადო, უღალატო საკუთარ პრინციპებს, მიაფურთხო მორალს და ფსიქიკას, (რომელიც დაგენგრევა მოგვიანებით), საბრძოლო საქმეში არანაირი ცოდნა არ გამაჩნია! სროლა რომ ატყდეს, იმასაც ვერ გავარკვევ საიდან ისვრიან და სად უნდა დავიმალო. უცოდინრობით ომში სიკვდილი გმირობაზე კი არა, სისულელეზე მეტყველებს.

ასეთ დროს სამშობლოსთვის თავდადებად მიმაჩნია, ის საქმე აკეთო დაუზარელად და ფულადი ანაზღაურების გარეშე, რაც იცი, უარეს შემთხვევაში, რაც შეგიძლია.  თუმცა, ბრძოლაა თითოეული უბრალო დღე ჩვენ ცხოვრებაში.

თავდადებული არ არის ის მასწავლებელი, მძღოლი, კონტროლიორი თუ ნებისმიერი სახელმწიფო სტრუქტურის მუშაკი, მასხრად ასაგდები ხელფასის მიუხედავად მაინც რომ მუშაობს? თუმცა სხვა მხარეც აქვს მედალს. რომ წავიდეს, მერე რაღა ქნას? რით გამოკვებოს ოჯახი? ამიტომაც გამოდის, რომ მონად ქცეული, იძუებულია ბედს შეეგუოს, ძალით თავდადებული იყოს სამშობლოსათვის.

რკინიგზაში მიმდინარე უკანასკნელი მოვლენები ცხადყოფს, რომ ადამიანს თურმე ბევრის ატანა შეუძლია ისე, რომ ამას უზრუნველად მყოფი ვერც მიხვდება. განა ეს ხალხი თავდადებული არ არის ქვეყნისთვის? ვირულად შრომაში კაპიკებს რომ იღებდნენ და მაინც ასრულებდნენ თავიანთ საქმეს? რაღაა გასაკვირი, თუ ხმა ამოიღეს და გაიფიცნენ? სპილოს, რომელსაც წრთნისას ხშირად სცემენ, აგრესიას არასოდეს ავლენს. ყველაფერს იმახსოვრებს და იგროვებს შიგნით. ერთხელაც ფიალა ივსება და გაგიჟებული ცხოველი ირგვლივ მყოფ ადამიანებზე ამოიყრის ჯავრს.

პატრიოტიზმი თუ ქვეყნის სიყვარულს ნიშნავს, ამ სიყვარულს ცალმხრივი სახე რატომ აქვს? სანაცვლო სიყვარული რით ვეღარ დავიმსახურეთ?

ბავშვობიდან მოყოლებული, ჩემი მშობლები წელზე ფეხს იდგამდნენ, რომ სამომავლოდ განათლება მიმეღო. უნივერსიტეტში თუ დაფინანსება მაქვს, ეს უკვე ჩემი 11 წლიანი შრომის შედეგია. არცერთ ეტაპზე საჩუქარი კი არა ფაქტიურად ზრუნვა არ მიგრძვნია ქვეყნისგან. არ თქვათ ახლა, კრიმინალის აღმოფხვრა, პოლიციის სისტემა, გზა და უწყვეტი ელექტროენერგიაო! ამ ყველაფრისათვის თითოეული ოჯახი უზარმაზარ გადასახადებს იხდიდა და იხდის დღესაც. და სხვა თუ არაფერი, ამ ყველაფრის გარეშე ქვეყანა არ არსებობს. თუ ქვეყანა არ არსებობს, პატრიოტიზმსაც აზრი ეკარგება, თავისთავად.

მეექვსე წელია ვსწალობ და ერთი ამდენი კიდევ წინ მაქვს, მაშინ როცა სამსახურის შოვნის გარანტიას ვერავინ მომცემს. ამდენი ხანი სწავლის და წვალების შემდეგ, რატომ უნდა იყოს გასაკვირი, რომ მოვითხოვო ღირებული ანაზღაურება და ცხოვრების პირობები? მე და ჩემი ძმაკაცი ვიჯექით და ვანგარიშობდით: დავუშვათ ხელფასი მაქვს 2000 ლარი თვეში. ყოველთვიურად მკვდრად რომ 1000 ლარი გადავდო და დავაგროვო, დაახლოებით 8 წელი დამჭირდება დიდი დიღმის III-IV მიკროში რომ 2,5-3 ოთახიანი ბინა ვიყიდო. ანუ, ყველაზე კარგ შემთხვევაში 35-37 წლის ასაკში შემეძლება საკუთარი ჭერი გავიჩინო!

სამშობლოს წარსულით ვამაყობ, ბატონო, მაგრამ მხოლოდ წარსულით ვინც ცხოვრობს. ის მკვდარია აწმყოსა და მომავლისათვის! 8 საუკუნეა უკვე აღარაა თამარის დრო! მომავალზე ზრუნვაა საჭირო! ჩემი ქვეყნის აწმყოსი მრცხვენია, რბილად რომ ვთქვა, თუნდაც იმიტომ, რომ წარსული ვიცი!

მიყვარს ჩემი ენა და დამწერლობა, მაგრამ მხოლოდ საკუთარი მშობლიური ენის ცოდნა არ აკმაყოფილებს ჩემ ქვეყანას! სამსახურს ვერ იშოვი მხოლოდ ქართულის ცოდნით. რუსული რა, უცხო ენა არაა? არც ეს არაა საკმარისი! რა ვქნა, ბატონო, არ ისწავლებოდა ჩემ სკოლაში ინგლისური, ფიზიკურად სპეციალისტი არ იყო რაიონში, რომ მომვზადებულიყავი! ეს რა, ჩემი ბრალია?

“უნივერსიტეტში იმიტომ არ ჩააბარე და ამერიკაში მერე სასწავლებლად განა იმიტომ არ წახვედი, რომ სოფელს მოშორებოდი? აქ ცხოვრება და მიწაზე მუშაობა თუ გინდოდა, ამდენი წვალება რაღა საჭირო იყო?”

Kasaba.

რეჟისორი: ნური ბილგე ჯეილანი

მიმიფურთხებია ტრადიციების უმრავლესობისთვის, რომლებიც უკვე გამოუსადეგარი გახდა, და მხოლოდ იმას ემსახურება, რომ ჩარჩოში მოაქციოს ადამიანთა ჯგუფი, გონება დაუხშოს. ვიცავთ ტრადიციებს ისე, რომ შეგნებულიც შეიძლება არ გვქონდეს, რატომ. უბრალოდ, ისე, ასე გვასწავლეს. გამოიხედე თვალებში და გონება გაანძრიეო არავის უსწავლებია ეტყობა ადამიანთა ცალკეული ჯგუფისთვის…

როცა ვხედავ, რომ ჩემი მომავალი საკმაოდ ბუნდოვანია სამშობლოში, რაღა უნდა გაუკვირდეს „პატრიოტ“ ქართველს, უცხოეთში ფეხის მოკიდებაზე რომ დავიწყებ ზრუნვას? ხელგაშლილი არც იქ შემეგებება ვინმე, მაგრამ შრომაში წელგაწყვეტილი და მაინც მშიერი აქ მოვკვდები თუ იქ, რა აზრი აქვს? მშობლების ბრალია, ალბათ, გავლენიანი ნაცნობები რომ არ ჰყავთ…

„დაიცადე, დალაგდება სიტუაცია და აეწყობა ყველაფერიო“, ამას ვღებულობ პასუხად. მე ერთხელ ვცხოვრებ! უკვდავი არა ვარ! ამდენი წელია რაღაცას ველოდები და არ დაადგა საშველი. „ჯერ სად ხარ, ჩვენ უფრო დიდი ხანია ველოდებითო“, ასეთი პასუხიც მოუციათ. თქვენ ელოდეთ, ბატონო ჩემო, ელოდეთ… ეტყობა, მე თქვენსავით პატრიოტი ვერა ვარ…