თითქმის კაცების ასავალ-დასავალი

სტანდარტული

საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალზე,  საკონკურსო სექციაში მეტად საინტერესო ფილმი, მარტინ ლუნდისთითქმის მამაკაცი” აჩვენეს. მთავარი გმირი 35-ს გადაშორებული, დაოჯახებული მამაკაცია. ეს ის ასაკია, როცა ადამინს არც ახალგაზრდა ეთქმის და არც მოხუცი. ერთგვარი საფეხურია ზრდასრულობაში გადასასვლელად. ამ დროს კაცი აფასებს განვლილ ცხოვრებას, მომავალს სკეპტიკურად უყურებს… რა ელოდება წინ? გართობა უკვე ისეთი საინტერესო აღარაა, როგორც წინათ, ასაკი ავალდებულებს ერთგვარ ჩარჩოებში მოექცეს, ოჯახური ტვირთი მის თავისუფლებას ზღუდავს. ამიტომაც მთავარი გმირი იღებს გადაწყვეტილებას, არ დაემორჩილოს საზოგადო ეტიკეტს. აიწყვიტოს, გააფრინოს წვეულებებზე, თანამოაზრეებთან ერთად ათასგვარი ბავშვური სისულელე ჩაიდინოს და ამით გაექცეს პასუხისმგებლობას.

ასეთი ქცევა ძალიან ჰგავს სირაქლემას პოზიციაში ყოფნას, რადგანაც რაოდენ მოჩვენებითი სამყარო არ უნდა შექმნა საკუთარი თავის ირგვლივ, რეალობა შესაძლოა სრულიად განსხვავებული აღმოჩნდეს და ადრე თუ გვიან მასთან შეტაკება მოგიწევს. ცხოვრება კი ისეთი რამაა, რომ მხოლოდ მაშინ მოგასვენებს, როცა სიცოცხლეს ლოგიკურ დასასრულამდე მიიყვანს.

გარდატეხის ასაკი ძირითადად ფიზიკურ ცვლილებას მოიაზრებს, გაცილებით მტკივნეული მენტალური მომწიფების ფაზაა, რომელიც ზოგიერთ ინდივიდს საოცრად დიდხანს უგრძელდება…

ფილმის ნახვის შემდეგ, ცალკეული ადამიანების ინდივიდუალურ პრობლემებზე დავფიქრდი და შევეცადე საზოგადოების მათდამი დამოკიდებულება განმესაზღვრა. “მოიყვანს ცოლს და დაჭკვიანდება”- არსებობს ასეთი ფრაზაც, რომელიც ხშირად ამართლებს, რადგანაც რეგულარული სქესობრივი ცხოვრება ახდენს ემოციური ფონის განმუხტვას და ადამინის დაცლას, უარყოფითის დადებითად გარდაქმნას. ამიტომაცაა, ალბათ, “ატეხილი” მამრი მალევე შოშმინდება და მისი ქცევაც მეტად დინჯი ხდება დროთა განმავლობაში. თუმცა სულ ასეც არაა საქმე. სექსი ყველაფრის პასუხი არაა. იგი ერთგვარი ინდიკატორია მენტალური ზრდის პროცესში… და რა ხდება მაშინ, როცა…

სათაურიდან გამომდინარე, ალბათ იფიქრებთ, “სად ერეკლე და სად მისი ხმალიო”. ახლავე აგიხსნით.

ბოლო დროინდელი მოვლენების შემხედვარეს მარტინ ლუნდის აღნიშნული ფილმი გამახსენდა. ამან საშუალება მომცა ჩარჩოს მიღმა გამეხედა. მენტალურად ჩამოუყალიბებელ და “თითქმის მამაკაცად” ამჯერად საზოგადოება მეჩვენა. ესოდენ დაგროვილი აგრესია იფრქვევა ყველგან, რადგან მისი შეკავება უკვე შეუძლებელი გახდა. აგრესია ქუჩაში, სამსახურში, სასწავლებელში, ტელევიზორში, ფეისბუქზე, პრესაში… პრესაზე შევჩერდები…

ერთდროს ოპოზიციური, ამჯერად “გამარჯვებული ხალხის საყვირი” აღზევებულ ურჩხულს დაემსგავსა, ირგვლივ რომ შხამს აფრქვევს და ყველას წამლავს. ამჯერად გონება იწამლება და მსგავსი ტოქსინის საწინააღმდეგო ანტიდოტი ცოტა რთული საპოვნელია ჩვენს საზოგადოებაში. ჯანსაღ აზრს ვგულისხმობ, მეგობრებო, ჯანსაღ აზრს!

ორიოდ კვირის წინ სოციუმი ერთ აზრამდე მივიდა: “ძალადობა დაუშვებელია და უნდა აღიკვეთოს!” ამჯერად ასეთი აზრი ვითარდება: “ძალადობა დაშვებულია მოძალადეებზე და მათი ოჯახის წევრებზე, რადგანაც მათი ჩაქოლვით მოძალადეც აღარ დარჩება!” იმედია, ამის შემდეგ მსგავსი ინდივიდები ადგებიან და საფეთქელში ტყვიას დაიხლიან, რამეთუ უკვე თვითონ იქცნენ მოძალადეებად და მათი მოქმედების პრინციპი მათსავე არსებობას ეწინააღმდეგება. შემდეგ ყველა დიდხანს და ბენიერად იცხოვრებს… ჭირი აქა, ლხინი იქა...

ფაქტია, რომ სოციუმი “თითქმის მამაკაცის” ასაკშია. აღსანიშნავია, რომ ციხის ჯალათებზე ძალადობა საზოგადოების ნაწილმა გააპროტესტა და ეს გამოხატა, რაც მაფიქრებინებს: მენტალურ ზრდაში წინსვლა არსებობს, მაგრამ ასეთი მწვავე უთანხმოების ფონზე, ყოველგვარი იმედი მეწურება.

რა ვეღარ გავიზარდეთ, რა აღარ დაგვადგა საშველი! იმის მაგივრად, რომ ქვეყნის შემდგომ განვითარებაზე კონსტრუქციული ფიქრი დაიწყონ, შეწყვიტონ გესლის ნთხევა და როგორმე ჭაობიდან ამოსასვლელ ფონს მიაგნონ, უფრო მეტად ეფლობიან ტალახში. ამ დროს გამოწვდილი ხელი თუ გადაგარჩენს მხოლოდ, რაც კარგად დავინახე საღად მოაზროვნე ახალგაზრდათა ჯგუფის მხრიდან, თუმცა, როგორც ჩანს, საზოგადოება ჯერ არ არის მზად აღიაროს, რომ ყელამდე ნეხვში იხრჩობა და ამჯობინებს ამაყად განაგრძოს ჩაძირვა. მოქმედებს პრინციპი: “ვინც ჩვენსკენ არ არის, ჩვენი მტერია”, ამიტომაც ჯანსაღ აზრს უკვე “ნაცური”, “მიშისტური” უწოდეს, მოაზროვნე ინდივიდებს: “პატარა მიშა”.

ეჰ, დაიღლება ეს ახალგაზრდობაც და აახვევს ამ ქვეყნიდან, სანამ ძალა უდგას. მერე მისდექით და აგინეთ “არაპატრიოტებს”. თუ თქვენ, ასეთი ქცევით თავს პატრიოტებად მიიჩნევთ, მიმიფურთხებია თქვენი პატრიოტიზმისათვის, რომელიც ჰუმანურობისაგან და ადამიანობისაგან ასე შორსა დგას…

საოცარია, რამდენის გააზრებაში შეიძლება დაგეხმაროს საინტერესო ფილმი…

P.S. მოდი, ყველანი “ქალებში წავიდეთ” ან “მარჯვენა გავავარჯიშოთ”… რავიცი, ეგება გვეშველოს, არაა გამორიცხული…

Advertisements

2 responses »

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s