გამოქვაბულიდან – მთებს მიღმა

სტანდარტული

მიყვარს კინოსა და რეალურ ცხოვრებას შორის პარალელების გავლება. ამით ვრწმუნდები, რომ ფილმებს ჭეშმარიტად გააჩნია ღირებულება და ის მხოლოდ ტიტრებით არ მთავრდება…

საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალის მხატვრული ფილმების საკონკურსო პროგრამაში  ნაჩვენები იყო თურქი რეჟისორის, ემინ ალფერის, „მთებს მიღმა“.

სოფლად მყოფ მამასთან შვილი ჩადის სტუმრად შვილიშვილებთან ერთად. მიკარგულ ადგილას მყუდროებას მომთაბარეები არღვევენ, რომლებიც საკუთარი პირუტყვის მამულის გავლით გაყვანას დააპირებენ. ოჯახის მოხუცი უფროსი ამის კატეგორიული წინააღმდეგია, ამიტომაც მომხვდურთა გასაფრთხილებლად მათი ფარიდან ცხვარი მოიტაცა, თუმცა მომთაბარეები არ ერიდებიან კოფლიქტში შესვლას და ხანგრძლივი დაზვერვისა და პარტიზანული მოქმედების შემდეგ ნამდვილი ომიც იწყება…

დიდი არაფერია წასაკითხად, დამერწმუნეთ, თუ არ ჩავთვლით იმ ფაქტს, რომ მომთაბარეებს ვერცერთ კადრში ვერ ვხედავთ.  გმირები უბრალო ადამიანები არიან, ოღონდ ცუდი გაგებით… შინაგანად, ფსიქიკურად, გონებრივად ხეიბარი მაქვს მხედველობაში. ეტაპობრივად, სიუჟეტის განვითარებასთან ერთად იკვეთება მათი მანკიერი მხარეები: ავხორცობა, ვირივით სიჯიუტე, შეუგნებლობა. ყველაზე მთავარი რაცაა, ვხვდები, მტერი არ არსებობს! ეს უბრალოდ საჭიროა, რომ არსებობდეს, რათა მათ სიცოცხლეს ფასი, აზრი მიეცეს… და მერე რა, რომ გამოგონილ მოწინააღმდეგეს აკვდებიან, მაინც მზად არიან ბოლომდე ებრძლოლონ ქარის წისქვილებს.

დღევანდელობას მოვავლე თვალი. ჩვენც გვჭირდება მტერი! აუცილებელია ეს! ამიტომაცაა, რომ როცა ჭეშმარიტი მოწინააღმდეგე თვლემს, ჩვენ ვქმნით მის ხატებას და სასტიკად ვუპირისპირდებით: არა აქვს მნიშვნელობა ნაციონალურ ფონზე, თუ პოლიტიკურ მოსაზრებაზე, რელიგიურ მრწამსსა თუ სექსუალურ ორიენტაციზე, მთავარი მტრის არსებობაა, რადგან ბრძოლაში (სიტყვიერში, რათქმაუნდა! ფიზიკურის ტრაკი სადა გვაქვს აბა?) ვრწმუნდებით საკუთარ თავში და ვნიღბავთ სისუსტეებს. არადა ერთადერთი, ვინც ნამდვილად დაპირისპირების ღირსი და უძლეველი მეტოქეა: ეს ჩვენივე თავია! სანამ გამოხვალთ და ვიღაცას მხოლოდ იმიტომ აგინებთ, რომ თქვენს აზრს არ ითვალისწინებს, დაფიქრდით, თქვენს თვალში დირემ ხომ არ დაგაბრმავათ? სხვის შეცვლას მაშინ მოახერხებ, როცა თვითონ შეძლებ იგივეს გავლას. ფიზიკური ძალადობა კვლავ ძალადობას შობს და მჯობნზე მჯობნს რა დალევს? საკუთარი აზრის დამტკიცება კუნთების ხარჯზე ყველაზე სუსტებს შეუძლიათ. როცა ძალა არ შეგწევს, ლოგიკური პასუხი მოუძებნო შენს წინააღმდეგ არგუმენტს და მუშტებზე დაიხედავ, დაფიქრდი, რით განსხვავდები მაიმუნისაგან…

მთავარია ადამიანს სურდეს საკუთარი თავის დახვეწა. ამის გააზრება უკვე სანახევროდ გაკეთებულ საქმეს უდრის. სამწუხაროდ, საზოგადოებაში ამ ნდომას დღეს ვერ ვხედავ. ალბათ ხალხს სურს კვლავ გამოქვაბულის დონეზე დარჩეს, რადგანაც „რაც უფრო ცოტა იცი, უკეთ გძინავს“. გამღვიძებელიც გამოჩნდება ოდესმე, რომელსაც კვლავ ტყვიას ვესვრით და წლების მერე ცხარედ დავიტირებთ…

Advertisements

One response »

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s