“არა, მეგობარო!”, ანუ მოკითხვა დაკარგულ თაობას

სტანდარტული

არა, მეგობარო, აქ უარესია,

აქ გაიფანტება იმედი, ნიჭი.

აქ ქრება ოცნება, ოცნება – მესია,

ღვინით და თუთუნით სიმშვიდეს ვიმკით.

 

თუნდაც ამ ერთ სტროფში ჩაეტევა მთელი 90-იანების ახალგაზრდობის ცხოვრება…

„არა, მეგობარო!“ გიო მგელაძის სადებიუტო ნამუშევარი გახლავთ. ფილმში მთავარი როლი ლევან აბაშიძემ შეასრულა. აღნიშნული მცირე როლი მსახიობისთვის უკანასკნელი აღმოჩნდა. ფილმზე მუშაობის პროცესში ლევანი აფხაზეთის ომში წავიდა, სადაც დაიღუპა კიდეც. ერთგვარად საკრალური გახლდათ მისი თამაში და მთლიანად აღნიშნული სურათი მსახიობისათვის.

ლევან აბაშიძე

ლევან აბაშიძე

საინტერესო ფაქტია, რომ რეჟისორმა ფილმზე მუშაობა 1993 წელს დაიწყო. მისასალმებელია ამგვარი ენთუზიაზმი, იმის გათვალისწინებით, რაც მაშინ „ქვეყანაში“ ტრიალებდა. ეს ბრჭყალები შემთხვევითი შეცდომა არ გეგონოთ. ძნელია 90-იანების დასაწყისის საქართველოს ქვეყანა უწოდო. ალბათ, ახალგაზრდა შემოქმედს ძალა არ ეყო ჩუმად დარჩენილიყო, როგორღაც მაინც უნდა გამოხმაურებოდა იმ ჭაობს, სადაც უწევდა ცხოვრება.

მგელაძის ნაშრომი იმითაც გამორჩეულია, რომ რეჟისორმა მოახერხა და გადმოსცა საკუთარ ნამუშევარში ახალგაზრდა თაობის მთელი ტკივილი, ის უძლურება და უძრაობა, რაც გამეფებული გახლდათ ირგვლივ.  ზედმეტად რეალურად და მტკივნეულად გადმოსცა ის ძირითადი, თვალშისაცემი პრობლემები, რაც სოციუმში ტრიალებდა. ყოველივე ამის ფონზე, მან დახატა ადამიანი, რომლის არსებაშიც საბოლოოდ მშვიდობის საწყისი იმარჯვებს.

აღნიშნული სურათის ხილვის შემდეგ, მთელი ტრაგიზმით აღიქვამ თაობის ტკივილს. იმ უმოწყალო გარემოს, რომელმაც რომანტიზმის ნიღბით მრავალი ახალგაზრდა მოხიბლა და საბოლოოდ შეიწირა კიდეც. 20 წლის შემდეგაც კი, ფილმის ნახვისას შეუძლებელია ემოციებს გაექცეთ და არ ჩაფიქრდეთ იმ უსამართლობაზე, რასაც ეპოქის ულმობელი ზემოქმედება ჰქვია.

ხშირად ვფიქრობ, რომ ვერც ჩვენმა და ვერც ჩვენზე უფროსმა თაობამ ვერ მოახერხა 90-იანების პერიოდის მთელი ტრაგიკულობის გაანალიზება, ჯერ კიდევ ვერ გამოვიდა იმდროინდელი კრიმინალური რომანტიზმის ილუზიიდან. თუმცა, არც მიკვირს. ჩვენ ხომ ჯერ საბჭოთა წითელი ურჩხულის დამღა არ მოგვიცილებია ტვინიდან.

ერთი ადამიანის ტრაგედია, რომელიც სიმბოლურად განასახიერებს მთლიანი თაობის ტკივილს- ამგვარი ახსნაც შეიძლება მოვუძებნოთ ფილმს. სურათს განსაკუთრებულ ხიბლს ირაკლი ჩარკვიანის შესრულებაც მატებს.

აღნიშნული მოკლემეტრაჟიანი სურათის ჩვენება ბათუმის საერთაშორისო კინოფესტივალზე შედგა. ფესტივალმა ერთგვარად პატივი მიაგო ლევან აბაშიძის ხსოვნას, რომელსაც წელს 50 წელი შეუსრულდებოდა. დარბაზში მყოფ მაყურებელთა საშუალო ასაკი 30 წელს აღემატებოდა, თუმცა მე მათში რაიმე განსაკუთრებული ემოცია არ დამინახავს… საწყენია ერთგვარად…

Advertisements

2 responses »

  1. მართლა გულდასაწყვეტია რომ ასეთი ადამიანი აღარ არის… ყველას უყვარდა, უყვარს და ეყვარება!

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s