Monthly Archives: ოქტომბერი 2013

ნაგავი Vol.5

სტანდარტული

ნაგავი- ასე ვეძახი მოგონებათა კასკადს, ჩემ თავში რომ გაიარეს, არაფერი დატოვეს და უბრალოდ ადგილს იკავებენ. ესაა ერთგვარი სცენები, კადრები, რომლებიც მოულოდნელად წამოტივტივდებიან, როცა მათ ყველაზე ნაკლებად ველოდები.  დროდადრო ნაგავი უნდა გაიტანო, გადაყარო ან სულაც საზოგადოდ წამოაჩინო.

P.S. ქვემოთ გამოყენებული უცენზურო ლექსიკისთვის ბოდიშს გიხდით. შევეცადე მაქსიმალურად რეალისტურად გადმომეცა ყოველივე.

პირველი ნაწილი

მეორე ნაწილი

მესამე ნაწილი

მეოთხე ნაწილი

***

საფეთქელზე თითები ისე მივიჭირე, ლამის თავის ქალა გამეხვრიტა

-რა ყლეობაში ვხარჯავ დროს!- მთელი ძალით ყვიროდა ხმა სადღაც შიგნით

***

ვეღარაფერს ვგრძნობ, გარდა უარყოფითი ემოციებისა. ვერც სიხარულს, აღტაცებას, სიამოვნებას. ერთადერთი განცდა, რაც შემომრჩა ზიზღია.  ხანდახან მომივლის, ან მოვივლენ ხოლმე დადებით განცდებს, მაგრამ იგი იმდენად უფერულია, რომ მის ჭეშმარიტებაში მაშინვე ეჭვი მეპარება. ამგვარად ყოფნა აუტალად მოსაწყენია, თუმცა მიჩვევადი

***

ავტობუსის ფანჯრიდან მკვდარი ძაღლის სხეულს ვუყურებდი. ახალი მკვდარი იყო, ავტოების საბურავებს ჯერ ვერ მოესწროთ მისი სხეულის გაგლესა ასფალტზე. ვუყურებდი და ვერაფეს ვგრძნობდი. ყურსასმენებში ხმა მონოტონურად იმეორებდა:  “Беги, кролик! Kролик, беги!

***

ტირილით გამეღვიძა. მარჯვენა მუხლის სახსარში თითქოს ლურსმანი გამიყარეს, ისეთი განცდა მქონდა. შევეცადე არ გამოვფხიზლებულიყავი და ძილი განვაგრძე. გამთენიის სიზმარში ნიღბიანი ადამიანი ფეხს მახერხავდა. ისევ ყვრილით გამეღვიძა

***

მის ხმაში სიბრალულს ვგრძნობდი. თითქოს ვეცოდებოდი, რაღაცნაირად. დავემშვიდობე და სწრაფი ნაბიჯით მოვშორდი. წამში შემზიზღდა ისიც და საკუთარი თავიც

***

დამრეც ქუჩას მივუყვებოდი. გაყვითლებული ფოთლების გროვები მთელ ტროტუარს სიგრძეზე მიჰყვებოდა. მივალაჯებდი ფოთლებზე და თავში აჩემებულ ფრაზას იმეორებდა ხმა:

Всё нормально
Каждый день.

***

ფანჯრიდან ვუყურებდი, როგორ აგინებდა ვიღაც ტელეფონზე ვიღაცას.

“რატომ ერთ დღეს არ მოგეტყვნებათ დედა?”- ისტერიკულად ყვიროდა ხმა სხეულში

***

“ვაიმე, რა ყლეა ტიპი!”- ვფიქრობდი და მეღიმებოდა. თითქოს ამგვარი ღიმილი გადაფარავდა ჩემ აზრებს

– რამდენი წლის ხარ?

– 19-ის.

– ააა… – ხმამაღლა ჩამეცინა და მის გაკვირვებულ მზერას მაშინვე კითხვა შევაგებე:

-მერე?

არ დამზარდა, გაკვირვება სახიდან მოიშორა და მაშინვე განაგრძო საუბარი.

***

-უი, რას ამბობ? როდის?- შევეცადე სევდიანი ტონი მიმეცა საკუთარი ხმისთვის

“უნდა დავურეკო! ტეხავს, უბრალოდ…”- გავიფიქრე და სტატიის კითხვა განვაგრძე

I'm not a Monster

Advertisements

New პოლ მაკარტნი

სტანდარტული

პოსტი ეძღვნება thebeatles.ge-ს და ბითლომან მეგობრებს: ვასასის, ქეთის, ოთოს, ვახოს, ნათიას, ლუკას, ზურას და ანას.

ერთმა ძალიან კარგმა ქართველმა ბითლომანმა თქვა: “პოლ, არ დაბერდე!” და როგორც ჩანს, მაკარტნიც უჯერებს მის ნათქვამს. ძნელია ამ ადამიანზე თქვა, დრო რაიმეს აკლებსო. მისი შემოქმედება ღვინოსავითაა. რაც უფრო მეტი დრო გადის, უფრო მეტად მშვენიერდება და ფასი ედება.

2012 წელს, ხუთწლიანი პაუზის შემდეგ, მაკარტნიმ ერთგული მსმენელი არ დააღალატა და საუცხოო ალბამი, Kisses on the Bottom, გამოსცა.

Paul-Mccartney-Kisses-on-the-Bottom-cover

საოცარად ჰარმონიული, მელოდიური და ერთგვარად სენტიმენტალური გახლდათ პოლი ამ ალბომში. მსმენელს ის შორს, მეოცე საუკუნის დასაწყისისკენ გაუძღვა და სიგარის კვამლით გაბუღულ ჯაზ-კლუბებში შეახედა. მისი ამგვარი განწყობა არ გამკვირვებია. მაკარტნი ხომ სტილის ადამიანია. და ვინ, თუ არა მან, იცის როგორ ჟღერს გემოვნებიანი მუსიკა.

ალბომის გამოსვლას წინ უსწრებდა სინგლი, My Valentine, რომლის შექმნაშიც პოლს ლეგენდარული გიტარისტი და შემსრულებელი, ერიკ კლეპტონიც, შეუერთდა.

სიმღერის კლიპი ინტერნეტში გამოჩენისთანავე აიტაცა მსმენელმა. ამაში გარკვეული წვლილი ჯონი დეპისა და ნატალი პორტმანის სახელმაც ითამაშა. ასე იყო, თუ ისე, მსემენელი თბილად შეხვდა პოლის სენტემენტებს.

გამუდმებით ვრცელდებოდა ხმები, რომ მაკარტნი ახალ ალბომზე მუშაობს. ჩემთვის ცოტა ძნელად დასაჯერებელი გახლდათ ეს ყოველივე. მის ხანგრძლივ ტურნეებს Online რეჟიმში ვადევნებდი თვალსა და ყურს, და ცოტა არ იყოს მიკვირდა: “საიდან შემორჩა ამ ადამიანს ენერგია, 3 საათი სცენაზე იდგეს და მაყურებელი ექსტაზამდე მიიყვანოს? ამგვარ რეჟიმში როგორ შეუძლია ახალ პროექტზე მუშაობა?” ამიტომაც იყო ალბათ, რომ მის ახალ ალბომს, მინიმუმ უახლოესი 2 წლის განმავლობაში არ ველოდი, მაგრამ…

Paul McCartney- New 

paul-mccartney-new-

Paul McCartney- New (Deluxe Edition)

ამგვარი უცნაური სახელი მაშინვე თვალში მეცა. ერთგვარად ხაზი გაუსვა ლეგენდარულმა მუსიკოსმა, რომ ჯერ კიდევ შესწევს ძალა, რაღაც ახალი აკეთოს. იგივე სახელწოდების სინგლი მალევე გავრცელდა ინტერნეტში.

თავისი ჟღერადობით ტრეკმა მაშინვე “ბითლზის” ფსიქედელიური ჰარმონიები გამახსენა, ამჯერად ახლებური ვოკალური შესრულებით.  გასაოცარმა საუნდმა აღმოსავლური მელოდიები კვლავ დაბრუნდა თითქოს ევროპულ მუსიკაში. ისეთი განცდა დამრჩა, რომ პოლმა ახალგაზრდობა გაიხსენა და თავის განვლილ გზას გადახედა. ამგვარი დასაწყისი იმედისმომცემად მენიშნა.

შემდეგ იყო მორიგი ტრეკი ახალი ალბომიდან “Everybody Out There”. არ შემიძლია არ გამოვყო შემოქმედის აქცენტი აკუსტიკურ გიტარაზე, რაც აღნიშნულ სიმღერას საოცარ ხიბლს მატებს

არ დააგვიანა ალბომის მეორე სინგლმაც, ” Queenie Eye”

ვერაფერს იტყვი, საოცრად ენერგიული სიმღერაა. ამ ადამიანზე ვერ იტყვი ნამდვილად ასაკში შევიდაო.

გაყიდვაში მაკარტნის ახალი ალბომი 14-15 ოქტომდერს უნდა გამოვიდეს, მაგრამ მე გუშინ მოვუსმინე  და მას მერე ვეღარ ვიგდებ თავიდან. თანაც Deluxe გამოცემას გადავაწყდი, თავისი ბონუს ტრეკებით, რამაც კიდევ უფრო აღმაფრთოვანა. უბრალოდ გენიალურია, ზედმეტად კარგია მსმენელისათვის. ზოგადად, მთლიანი ალბომი საოცარი კრებულია. ერთგვარი მოგზაურობა მუსიკალურ ჟანრებში. მოისმენთ “ბითლზისეულ” ჰარმონიებს, “Wings”-ისეულ ენერგიულ როკს, აკუსტიკური გიტარის გასაოცარ  პასაჟებს, პოლის კარიერის დასაწყისისათვის სახასიათო ქანთრი მელოდიებს, 80-იანი წლებისათვის დამახასიათებელ დისკო-საუნდს და რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს, მძიმე მელოდიურ პასაჟებსაც, რომელიც ალბათ Elbow-ს გაგახსენებთ. მოკლედ, ალბომი New ნათელი დასტურია იმისა, რომ შეუძლებელია პოლ მაკარტნი ერთ კონკრეტულ ჟანრში გამოამწყვდიო. იგი სრულიად თავისუფალია ამგვარი კლიშეებისაგან და რაც მთავარია, არ ბერდება!

თუკი გაინტერესებთ, როგორია New პოლ მაკარტნი, გადმოწერეთ და ისიამოვნეთ უბერებელი ხოჭოს მუსიკით

Paul McCartney- New (Deluxe Edition)

P.S. პოლ, არ დაბერდე!

ბათუმის მუსიკალური (კინო)ფესტივალი

სტანდარტული

ენით გადმოუცემელი განცდაა, როდესაც ჩაბნელებულ დარბაზში, დიდ ეკრანზე ამას უყურებ და გრძნობ, როგორ შემოდის უზარმაზარი გამაძლიერებლებიდან მუსიკა პირდაპირ შენს სხეულში. ვიბრაცია, რომელიც თითებს გიგრეხს, თითქოს შენც ელექტრო-გიტარაზე უკრავდე და განცდა იმისა, რომ ახლა, აქ აღარ ხარ, სადღაც გადაინაცვლე დროსა და სივრცეში, გაეცალე დედამიწას, უკან მოიტოვე ყოველგვარი საფიქრალი…

ვიჯექი კინოთეატრ „აპოლოს“ დარბაზში, დიდ ეკრანზე ჯიმის შევცქეროდი და ვფიქრობდი: „როგორ არ გამიმართლა ცხოვრებაში! ნამდვილად სხვა დროს უნდა დავბადებულიყავი!“ ამგვარი ფიქრი გამყვა მთელი სეანსის მანძილზე. ფილმის დასრულების შემდეგ კი დავფიქრდი: რა კეთდება იმისათვის, რომ ხარისხიანი მუსიკა შეიქმნას და მსმენელამდე მივიდეს?

გაკეთებით ალბათ კეთდება კიდეც. ახალგაზრდა მუსიკოსები ქმნიან, თავიანთ ჭიას ახარებენ, მაგრამ მიდის კი ეს ყოველივე მსმენელამდე? ერთგვარად შემრცხვა, რომ მე, რიგით მსმენელს, არანაირი წვლილი არ შემიტანია ამ ყოველივეში. არ დავსწრებივარ კონცერტებს, არ ვყოფილვარ კლუბებში ახალგაზრდა როკ-შემსრულებელთა გამოსვლებზე, არ დავსწრებივარ არცერთ მუსიკალურ ფესტივალს. და ამის მერე, რაღა ნამუსით ვილაპარაკო საქართველოში მუსიკის განვითარების პრობლემებზე?

თუნდაც სტატისტის როლში მყოფს, იმდენი დაკვირვების უნარი მაინც მაქვს, რომ აღვნიშნო, მუსიკალური ფესტივალები ჩვენში საკმაო იშვიათობას წარმოადგენს. წელიწადში ერთხელ, ან ორჯერ თუ ჩატარდება მართლა ხარისხიანი (როგორც ამბობენ) მუსიკალური ფესტივალი. რათქმაუნდა, კლასიკურ მუსიკას და ჯაზს არ ვგულისხმობ. ეს სულ სხვა განზომილებაა.

ბათუმის წლევანდელი კინოფესტივალი  მეტად მუსიკალური გამოდგა, რამაც ცოტა არ იყოს გამაკვირვა… სასიამოვნოდ გამაკვირვა. ძირითადი თემა კი 60-იანი წლების ბრიტანული ანდერგრაუნდი გახლდათ. იმდროინდელი  ანდერგრაუნდი, შემდგომში როკ მუსიკის კლასიკად იქცა. ჯერ იყო და ბათუმის ღია ცის ქვეშ “პინკ ფლოიდის” The Wall” აჩვენეს.

მერე იყო და ჯიმი ჰენდრიქსის შესახებ დოკუმენტური სურათით დატკბობის საშუალება მოგვეცა.  ფილმის რეჟისორი და “პინკ ფლოიდის” პირველი პროდიუსერი, ჯოი ბოიდი, თავად უყვებოდა დაინტერესებულ ადამიანებს აღნიშნული ლეგენდების შესახებ.

Crazy illusion- Tonight let’s make music in Batumi

60-იანი წლების მხატვრობა და ალტერნატიული მოდაც არ დარჩენილა უყურადღებოდ.

Litterator’s Blog- მამაკაცი კალეიდოსკოპის თვალებით

სახასიათოდ მეჩვენა ამგვარი ჩაძიება შორეულ და ჩვენთვის ასე უცხო, მაგრამ იმთავითვე მეტად ახლობელ და ნაცნობ 60-იანებში. ისეთი განცდა დამეუფლა, რომ ეს ერთგვარი რეაქცია იყო იმაზე, რაც ამჟამად ქვეყანაში ტრიალებს მუსიკალურ ასპარეზზე. შესაძლოა, ეს იყო ერთგვარი ბიძგის მიცემის მცდელობა, რომ ყინული დაიძრეს და იმატოს უფრო მეტად ხარისხიანი მუსიკალური პროდუქტის რაოდენობამ და მისმა მიწოდებამ მომხმარებლამდე (რა ეკონომიკური ტერმინოლოგია ამიტყდა, ვერ გამიგია ნამდვილად)

ასეა თუ ისე, ფაქტი სახეზეა. ბათუმის კინოფესტივალი ერთგვარი მოთელვა იყო შემდგომ მუსიკალურ ტალღამდე. ეს მშვენიერი ქალაქი ამჯერად მუსიკალურ ფესტივალს, Batumi Calling, მასპინძლობს.

Batumi Calling

ფესტივალი გრემის ნომინანტმა, დიმიტრი ილარიონვმა გახსნა. ეს უკანასკნელი კლასიკური გიტარის მსოფლიოს ერთ-ერთი საუკეთესო შემსრულებელად მოიაზრება, მოცემულ მომენტში.

მსგავსი ტიპის ფესტივალები მსოფლიოს მასშტაბით თითქმის ყველგან ტარდება. კინოფესტივალის ფარგლებში ნაჩვენები იყო ასევე ჟენია გორინის ფილმი „მუსიკის მასწავლებლის სიზმრები“, რომელიც კალუგაში მიმდინარე ფესტივალის, „გიტარის სამყარო“, მიმდინარეობის შესახებ მოუთხრობდა მაყურებელს.

ბათუმის გიტარის ფესტივალის გამორჩეული სტუმარი სტენლი ჯორდანი იქნება. ეს ადამიანი გრემის ოთხგზის ნომინანტი გახლავთ, მისეული შესრულების სტილი კი შეიძლება ითქვას გასაოცარია. Tapping ტექნიკის საოცარი ფლობით, როგორც ამბობენ, მისი მოსმენისას იქმნება ილუზია, რომ ერთდროულად ორი გიტარისტის კოლაბორაციას უსმენ.

მეტად საინტერესო ფაქტი: სტენლი ჯორდანმა გიტარაზე დაკვრა ჯიმი ჰენდრიქსის მიბაძვით დაიწყო. მუსიკის მოყვარულთ მისი მოსმენის საშუალება 13 ოქტომბერს ექნებათ, ბათუმის სახელმწიფო მუსიკალურ ცენტრში.

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, თუ გემოვნებიანი მუსიკა გიყვართ და უქმეების გატარებას სასიამოვნოდ გეგმავთ, ბათუმი საუკეთესო არჩევანი იქნება ამისთვის. მე კი მანამდე სტენლი ჯორდანისეულ „Eleanor Rigby”-თი შევიყოლიებ თავს.

ნაგავი Vol.4

სტანდარტული

ნაგავი- ასე ვეძახი მოგონებათა კასკადს, ჩემ თავში რომ გაიარეს, არაფერი დატოვეს და უბრალოდ ადგილს იკავებენ. ესაა ერთგვარი სცენები, კადრები, რომლებიც მოულოდნელად წამოტივტივდებიან, როცა მათ ყველაზე ნაკლებად ველოდები.  დროდადრო ნაგავი უნდა გაიტანო, გადაყარო ან სულაც საზოგადოდ წამოაჩინო.
P.S. ქვემოთ გამოყენებული უცენზურო ლექსიკისთვის ბოდიშს გიხდით. შევეცადე მაქსიმალურად რეალისტურად გადმომეცა ყოველივე.

პირველი ნაწილი

მეორე ნაწილი

მესამე ნაწილი

***

იმდენად მომეშალა მისი ყლე ლაპარაკის გამო ნერვები, რომ მზად ვიყავი დამენაწევრებინა და გვამი მისივე მშობლებისთვის გამეგზავნა. მერე ვიფიქრე, რომ ამგვარი საქციელი მეტად სახიფათო იქნებოდა. ამიტომაც უმჯობესი იქნებოდა, თუ  მისი სხეულის ნაწილებს მტკვარში ჩავძირავდი.

***

ფრჩხილები ისე ღრმად ჩამერჭო ხელისგულში, რომ კინაღამ სისხლი გამდინდა. მაშინ დავფიქრდი პირველად, რომ უაზროდ ვხარჯავ საკუთარ დროს და რაიმე უნდა შევცვალო. სუნთქვა გამიჭირდა, ერთ ადგილას ვერ გავჩერდი. წამოვდექი და სირბილით გავეცალე იქაურობას.

***

„ნერვებს მიშლის თქვენ სახეზე
მოცეკვავე დუმილი“

მთვრალი რობი ღრიალებდა მიკროფონში და სახეზე ეწერა, რომ იმ მომენტში ვერცერთს ვერ გვიტანდა. გამახარა მისმა გულწრფელობამ.

***

წამით გავიფიქრე, რომ ზედმეტად ბევრს ვიღიმი. მართალია, ხშირად ყალბად, მაგრამ მაინც. ალბათ, ამის ბრალიცაა, რომ სერიოზულად ცოტა თუ აღმიქვამს. დროა, ახალი ნიღბის მორგება ვცადო- ვფიქრობდი და მეღიმებოდა საუბრისას.

***

Yes! She is!- ყვიროდა მაკარტნი ყურსასმენში. უნებურად ცალყბად გამეღიმა ამ სიტყვებზე.

***

დამღალა ყველაფერმა… საშინლად დამღალა… ამგვარი ფიქრებისას ყველაზე მეტად ვერ ვიტან საკუთარ თავს.

***

მატარებელში, ორ სავარძელზე წამოწოლილი, წვიმის წვეთებით დასველებულ ფანჯარას ვუცქერდი და ყურსასმენებიდან პირდაპირ ტვინში ცოის „ტრანკვილიზატორი“ იღვრებოდა. ამდენი მოსმენის შემდეგ, პირველად ვიგრძენი ეს სიმღერა

***

ხანდახან ვფიქრობ, არანაირ ურთიერთობას აზრი არ აქვს. გამკრავს ხოლმე ამგვარი აზრი თავში და მაშინვე მუცელში გვრემა მომივლის. ჯერ ვერ შევაგუე საკუთარი თავი ამ აზრს. ეგ დროც მოვა.

***

დარბაზში სიცილის ხმა გაისმა. აუტანლად შემზიზღდა საკუთარი თავი. მომინდა სადღაც, შორს გადავკარგულიყავი, ოღონდაც ეს ხმა აღარ გამეგონა

***

„ტვინი მეტყვნება, ბლინ!“- ბოლო ხმაზე ყვიროდა ხმა ჩემ თავში, მე კი  კბილს-კბილზე ვაჭერდი. ხმამაღლა არაფერი მითქვამს.

***

-მომენატრა! სისხლი მომენატრა, ბიჯო!

პაბში ვისხედით და ლუდს ვსვამდით აუჩქარებლად

splat

***

თავში ასობით ფილმმა გაირბინა. უხმოდ, მხოლოდ მუნჯი კადრები. ვერაფერი ვერ მოვიფიქრე. რაღაც ძველი ამბები გავიხსენე, კონტექსტს აცდენილი. ვერ შევაკოწიწე, აზრები ვერ დავაწყვე. ამგვარად საკუთარ უძლურებაზე ნერვები არასდროს მომშლია…

-ბლინ, ია ბეზ ნაძიოჟენ!