ნაგავი Vol.6

სტანდარტული

ნაგავი- ასე ვეძახი მოგონებათა კასკადს, ჩემ თავში რომ გაიარეს, არაფერი დატოვეს და უბრალოდ ადგილს იკავებენ. ესაა ერთგვარი სცენები, კადრები, რომლებიც მოულოდნელად წამოტივტივდებიან, როცა მათ ყველაზე ნაკლებად ველოდები.  დროდადრო ნაგავი უნდა გაიტანო, გადაყარო ან სულაც საზოგადოდ წამოაჩინო.

P.S. ქვემოთ გამოყენებული უცენზურო ლექსიკისთვის ბოდიშს გიხდით. შევეცადე მაქსიმალურად რეალისტურად გადმომეცა ყოველივე.

პირველი ნაწილი

მეორე ნაწილი

მესამე ნაწილი

მეოთხე ნაწილი

მეხუთე ნაწილი

***

YouTube-ვიდეო დამთავრდა და მივხვდი, რომ რისიც ყველაზე მეტად მეშინოდა გამართლდა. ქვეცნობიერად ამ აზრს უკვე შეგუებული ვიყავი. არ გამკვირვებია საკუთარი სიმშვიდე.

***

“ჰმ… რა ადვილი ყოფილა!”- გავიფიქრე და კმაყოფილმა ნიუსfიდი ჩამოვსქროლე.

***

მთის კალთაზე შეფენილ სოფელს გავყურებდი და რაღაცით მენანებოდა, რომ მხატვარი არ ვიყავი. შემდეგ ზიზღმა იმძლავრა ჩემში და მზერა იქვე მდარ კარალიოკის ხეზე გადავიტანე

***

– ადრიანა ლიმას სურათს რა უნდა ამ კედელზე?

– რატიმ გააკრა.

– რა პონტია?

– რონალდო ტყნავდა ამას და იმ პონტში

ადრიანა ლიმა

***

“მოკეტე! მოკეტე! მოკეტე! მოკეტე!”- ყვიროდა ხმა თავში. მაგრად მოკუმული ტუჩები კი არაფერს ამბობდნენ.

***

– აზრზე ხარ?

-ჰმ, მაგის დედაც მოვტყან!- ვთქვი ავტომატურად ისე, რომ არც კი მომისმენია რაზე მიდიოდა საუბარი

***

საუბრისას მოსმენილი

-კაი ხელ მქონდა, ყველაფერი გამომდიოდა. ერთხელ ტყავის ბუდეს ვკერავდი სასხლავი მაკრატლისთვის. მიყურა სიდედრმა, მიყურა და ასე მეუბნება: “უნდა წევიდე და დედაშენს უნდა ვუნახო! ამნაირი რო გაგაჩინაო”
მე ვუთხარი: “მაგი რა არი, შენ მამაჩემის უნდა გენახა, ამნაირი რო გამაკეთათქვა”
დიდებული კაი ქალია ჩემი სიდედრი, მარა სიდედრია მაინც რა!

***

-ტაბლეტი რა არი, კაცო! კაია ნემსი! აი, რო გაუკეთებ, მერე მთელი ტკივილი აი ასე… (შეკრული მუშტი ჰაერში ასწია დაგაშალა, შემდეგ კი გაშლილი ხელი სწრაფად დაისვა ბარძაყზე მუხლამდე ჩაასრიალა) ასე არაა, რანდო?- დაეკითხა დივანზე დამჯდარ ბიძაჩემს

ბიძაჩემმა არაფერი უპასუხა. თანხმობის მომლოდინე სტუმარს ჩემსკენ გამოექცა თვალი. კრიჭაშეკრულმა გადავაქნიე თავი. საშინლად მძულდა მისი პრიმიტიულობის გამო იმ მომენტში

***

-ალექს, შევებრძოლოთ სიფხიზლეს?

– აბა! არ მოვუდუნდეთ!

***

გამთენიისას, ქვედა სართულიდან, საოცრად მდარე მუსიკის ხმა პირდაპირ ტვინში მირტყამდა. წამით წარმოვიდგინე, როგორ შევდივარ მათ სახლში ყველას უკლებლივ ვხოცავ. ამ აზრმა საოცარი შვება მომგვარა.

God Bless America

***

– ვინ არიან, ეს ჯიშმოტყნულები, შეგნება არ აქვთ?

– რა ვიცი, მაგათი დედაც მოვტყან! ეტყობათ რამე ადამიანურობის?

– უნდა ჩახვიდე და სულ რკინის კეტი უნდა ურტყა დედის მუტლის გინებით!

***

– რადიკალიზმი, ასეთ ყლეობაში, დამღუპველია! – ვუთხარი გვერდითმჯდომს და პომიდვრის მჟავეს მივეტანე

***
– თინა ბებო, შენ მხედრიონელებს იცნობდი?

– აბა! აქ იყვნენ სულ და…

– ის თუ იცი, არველაძე რომ იყო?

– ვინ? გიგა? დედა, რა კაი ბიჭი იყო!

– აუჰ! შენ, მგონი, თვითონ მხედრიონელი ხარ და გვიმალავ!

***
-მოდი, ალექს?

-მივედი-მევედი, და მაინც ადგილზე ვარ!

-კარები ხარ?

***

– ზოგჯერ მარტო რწმენა განკურნავს ადამიანს, აბა!

– ასეთი სისულელის არ მჯერა მე, მითუმეტეს ამ კონკრეტულ შემთხვევაში

 

Advertisements

One response »

  1. გამოხმაურება: ნაგავი Vol.7 | Sgt. Pepper's Blog

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s