ამბავი ძველი “ბაბაჩკისა”

სტანდარტული

ვაკეში ცეცხლსასროლი იარაღით მამაკაცი დაჭრეს

სროლა თბილისში– აბაშიძეზე მამაკაცი დაჭრეს

19 წლის ახალგაზრდა დანით დაჭრეს

მეტროსადგურ “გოცირიძეში” მამაკაცი დაჭრეს

მიცკევიჩზე ორი ახალგაზრდა იარაღით დაჭრეს

***

არაფერი მიკვირს, აღარ ვარ იმ ასაკში უკვე. ცხოველური საწყისების რეპრეზენტაციას ხომ პერმანენტული სახე მიეცა, ჯერ კიდევ 90–იანი წლებიდან. ამგვარი მაიმუნის მსგავსი კვაზი–ინდივიდები დღეს რომ მორალს გვიკითხავენ ტელე–ეკრანებიდან, უბრალოდ მწარედ მეცინება ადამიანური მეხსიერების მწირ შესაძლებლობებზე. თუმცა, ამაზე სხვა დროს. ახლა სულ სხვა ისტორიას დასტრიალებს ჩემი გონება

***

ჩხუბი მოუვიდა თანაკლესელთან მეგობარს. მეგობრებიც ვიყავით და უბნელებიც, სხვა თუ არაფერი. ღრმა ბავშვობიდან ერთად შეზრდილნი. ჯერ კიდევ ბაღის აღსაზრდელთ, ბაბუა გვარიგებდა: „თქვენ ძმები ხართ და ძმურად უნდა ედგეთ ერთმანეთს გვერდშიო“.

როცა ეს ამბავი მოხდა, ჩვენ უკვე იმ ასაკში შევდიოთ, ჩხუბი და მუშტის ქნევა აქტუალური რომ ხდება ყმაწვილობაშეპარულ ბიჭებში. თანაც ერთგვარი სიამაყე იყო მაშინ ამგვარი საქმიანობა: “სტრელკა”,  „კაჩავი“, „ფინგალი“ და ამგვარი „კაცური“ რაღაცეები. ასე იყო თუ ისე, დასახმარებლად წავედით მეც და ლარცუც.

ლარცუ ის კაცი გახლდათ, ერთს რომ მოსდებდა ადამიანს და ტრაკით დასვამდა. მუდმივად ჩხუბში იყო, ვერ იტანდა უსამართლობას და არც ეშინოდა მოქნეული ხელის. ბევრიც ხვდებოდა და ბევრსაც არტყამდა, მოკლედ რომ მოვჭრა. ხვდებოდა ლარცუს, ანუ მხვდებოდა მეც.  თითქმის სულ ერთად ვიყავით  ამგვარ საკითხებში. ეს ის დროა, სიტყვა „მობილური“ დიდ, მძიმე აგურთან რომ ასოცირდებოდა. მაშინ ოპერატიულად ვერ გამოცხადდებოდი ძმაკაცის „სტრელკაზე“ დასახმარებლად. ან იქვე უნდა ყოფილიყავი, ვინმე რომ ეტყოდა „გავიდეთ, აბა!“, ან კაცი უნდა ეფრინა მოჩხუბარს შენი სახლისკენ: აქაოდა ჩხუბი მაქვს, გვერდში მდგომა მჭირდებაო.

ჩემი ფიზიკური სიძლიერე ახლა იწვევს ღიმილს მეგობრებში და მაშინ ხომ წარმოგიდგენიათ, რა დამრტყმელი ვიქნებოდი. ერთი კია, არ მეშინოდა. ეს შიშიც ლარცუს მხარდამხარ დავძლიე, მეხუთე კლასში. მაშინ ლარცუ, ნიკულინა და მე პარალელური კლასის ბიჭების პირისპირ მარტონი დავრჩით. „ერთზე ასი მოდიოდა“–თქო ვერ ვიტყვი, მაგრამ ჰა ჰა 3,5 ბიჭი მაინც იწევდა თითოეულ ჩვენგანზე. პირველად მუშტი მაშინ ვუთავაზე სახეში ადამიანს და არც გამკვირვებია ხურდა რომ დამიბრუნა. იმ „ფინგალს“ ფრიად ამაყად ვატარებდი რამდენიმე დღე. ლარცუმ და ნიკულინამ მაშინ კარგად ცემას კი გადამარჩინეს, უამრავი წიხლის სანაცვლოდ.

ჰოდა, იმას ვამბობდი, რომ მე და ლარცუ კვლავ მხარდამხარ ვიდექით იმ დღესაც. მოწინააღმდეგე მხარეს მდგომმა მთავარმა პერსონაჟმა “ბაბაჩკა” გაშალა და ტრიალი დაუწყო: „მოდი, აბა რა საქმე გაქვსო!“– ჩვენ საერთო მეგობარს მიმართა.

1004px-Parts_of_a_balisong3

მე მისგან მარცხნივ ვიდექი და მაშინვე მივუგე: “დანა შეინახე, რას გვიტრიალებთქო”. ყური ამავლო, ვითომ არც გაუგია. “დანა შეინახე და ისე ვისაუბროთ!”– კიდევ მივმართე. ამჯერად ხელი ამიქნია. “რა ხელებს იქნევ, ბიჭო? დანა შეინახე!”– დავიძაბე. დაძაბვა ეგრე არ უნდაო, გადაიქნია თავისი “ბაბაჩკა” და ლაზათიანად მომიქნია სახისკენ.

ბევრ რამეზე მოვასწარი ფიქრი და ცხოვრებამ კადრებად გამირბინათქო, ვერ გეტყვით, არ ყოფილა მსგავსი რამ. ვერც კი მივხვდი, რა მოხდა. ლარცუმ დაუჭირა ხელი ბედად და დანის წვერი მარცხენა ლოყასთან რამდენიმე სანტიმეტრში გააქვავა… მერე კი ანანა საკუთარი საქციელი “ბაბაჩკის” პატრონს… რამდენჯერმე მწარედ ვანანეთ და გავახსენეთ შემდგომ…

მას მერეც ბევრჯერ ვიდექით გვერდი–გვერდ. სრულიად უთანასწორო ჩხუბებშიც ერთად ვიყავით, ძირითადად უფროსკლასელებთან. კარგად ხვდებოდა ლარცუს, მეც არ მაკლებდნენ ერთი–ორ მუშტს და მის კერძ წიხლს.

***

„–საით, ლარცუ?

–ჩხუბი მაქვს, ბიო! ხო წამოხვალ?

–კანეშნა!“

და მერე ვიქნევდით კიდურებს, სანამ ვინმე ქალთაგანი არ დაიკივლებდა, „სტრელკის“ მახლობლად ეზოდან: „გაწყდით ერთ დღეს! მილიციას დოვურეკავ ახლა!“ მერე კი იყო „პლეტი“ და „რივოკით“ სირბილი მახლობელ შუკებსა და ვიწრო, საცალფეხო ბილიკებზე…

***

ლარცუმ დამირეკა ორიოდ თვის წინ. არცთუ ფხიზელი იქნებოდა, ასე მეჩვენა…

„ ვინ, ბიო? ეს ყლეები? მაგას რავა ამბობენ, მაგათი დედის მუტელი მოვტყან მე! გოვუხევ სახეს, ბიო, საცხა ვნახავ! შენ პროსტა თქვი და დედას მოვუტყნავ მაგენს, ბიო!“– ლეჩხუმურად, თავისი დუდღუნა ხმით აგინებდა ჩემს მაწყევართ.

ვუსმენდი და მეღიმებოდა. ჩვენ ისევ ის ბიჭები ვიყავით, მხარდამხარ რომ ვიდექით  ჯანით უფროსი ჭაბუკების პირისპირ და გულის სიღმეში ვფქრობდით: „ეგებ იმ შობელძაღლმა ქალმა მალე დაიკივლოს, თორემ გაგვაშტერებენ ცემაში ეს საქონლები…”

Advertisements

One response »

  1. აუ როგორ მახსოვს ეგ პერიოდი და რა კარგია, რომ მშვიდად მოვაღწიე დღევანდელობამდე.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s