Monthly Archives: ოქტომბერი 2014

ნაგავი Vol.7

სტანდარტული

ნაგავი- ასე ვეძახი მოგონებათა კასკადს, ჩემ თავში რომ გაიარეს, არაფერი დატოვეს და უბრალოდ ადგილს იკავებენ. ესაა ერთგვარი სცენები, კადრები, რომლებიც მოულოდნელად წამოტივტივდებიან, როცა მათ ყველაზე ნაკლებად ველოდები.  დროდადრო ნაგავი უნდა გაიტანო, გადაყარო ან სულაც საზოგადოდ წამოაჩინო.

P.S. ქვემოთ გამოყენებული უცენზურო ლექსიკისთვის ბოდიშს გიხდით. შევეცადე მაქსიმალურად რეალისტურად გადმომეცა ყოველივე.

პირველი ნაწილი

მეორე ნაწილი

მესამე ნაწილი

მეოთხე ნაწილი

მეხუთე ნაწილი

მეექვსე ნაწილი

***

–როგორ ხარ?

–არამიშავს

–და ისე?

–უჰ, პიზძეც!

***

გადაპარსულ თავზე ხელი გადავისვი და საკუთარ იდიოტიზმზე გამეღიმა. „საღოლ! Now what?”- ხმამაღლა ვკითხე საკუთარ თავს.

***

გამაღიზიანებელი მიმიკით საუბრობდა სრულიად უწყინარ თემაზე. ზედა ტუჩის მარცხენა კუთხეს ზემოთ ისე სწევდა, თითქოს რაღაც აუტანლად საზიზღარზე აქვს მსჯელობაო. ვუყურებდი და არ ვაცნობიერებდი რაზე საუბრობდა. ერთადერთი სურვილი მქონდა, მისი სიფათი ჩაქუჩით გამებრტყელებინა.

***

მუსიკა ჩავრთე და სკამის საზურგეზე გადავწექი.  უხეში, ცივი ბგერები შემოვიდა სხეულში. „ალბათ ეს არის თვითმკვლელობის საუნდტრეკითქო“– უნებურად გავიფიქრე.

***

–რამდენი წლის წინ დაგისვეს ეგ დიაგნოზი?

–შვილი რომ მომიკვდა მალევე, შვილო…

–და შვილი როდის მოგიკვდათ?

–26 წლის ბიჭი მომიკლეს სოხუმში– თქვა საოცრად ცისფერთვალება ბებომ და ტირილი აუტყდა.

ექიმმა ინანა კითხვის დასმა. წამიერად დაეტყო სახეზე. მე კი გუნებაში გამიელვა: „ზედმეტი, არაფრისმომცემი ინფორმაციაა“

***

საკუთარ ოთახში მატრასზე დაგდებული კედელზე გაკრულ სურათის ქსერო–ასლს ვუყურებდი და შინაგან ტკივილზე ვფიქრობდი. მერე ავდექი, ხილის არაყი გავურიე ჩაის. არ მიშველა.

***

საძილე არტერიიდან ჭავლურად გაასხა ალისფერმა სისხლმა. ქირურგს არ ეცალა ხალათზე ლაქების საყურებლად. მე კი ვუცქერდი და ვფიქრობდი: „მის ადგილას ახლა შეიძლება მე ვმდგარიყავი“

***

–კაი ჰო! კაი! ნუ გადარიე კაცი! რას იტყვის, ეგენი ძაღლები ყოფილანო!– კატასტროფის ბრიგადის ახალგაზრდა ექიმი ეუბნებოდა მეორეს

–ჰაჰ, კაი რა! თქვენ თუ ძაღლები ხართ, მე ყასაბი ვარ! ასე რომ, ვინ ვის– გამეღიმა მე

მძღოლი კი ამ დროს რაღაც რუსულ შანსონს აღრიალებდა რადიოში და კლინისკენ მიიკვლევდა გზას საცობში

***

– „ოსტრი“ აიღე!– მუცლის ღრუდან თავაუწევლად მითხრა ქირურგმა

–„ზუბჩატიე კალიოსა!“– დაუფიქრებლად ვუთხარი საოპერაციო ექთანს და ხელი გავუწოდე

острый

острый