Monthly Archives: თებერვალი 2015

077

სტანდარტული

სამსახურში მაგვიანდებოდა (როგორც ყოველთვის). ნაჩქარევად ქუჩაში გამოვარდნილმა ტაქსი გავაჩერე და იმაზე დავიწყე ფიქრი, დილის პიკის საათს რამდენად გადავურჩებოდი. მობილურში ცქერით გავერთე, დღის მნიშვნელოვანი საქმეები To do list-ის სახით მქონდა ჩამოწერილი და ვარჩევდი, რომელი მათგანი უფრო საჩქაროდ შესასრულებელი იყო, რომელი- მოიცდიდა საღამომდე. ტაქსმა სწრაფად დაამუხრუჭა, რამაც მაიძულა მზერა წინ გაჩერებულ შავი ფერი მანქანაზე გადამეტანა (მოდელებს ვერ ვცნობ) სანომრე ნიშანი მომხვდა თვალში- 077. არ ვიცი რატომ, მაგრამ საოცარი სიმშვიდის შეგრძნება დამეუფლა ამ რიცხვების შემყურე.

***

ბავშვობის მოგონებების უმრავლესობა ჩვენივე ფანტაზიის მიერ არის შელამაზებული, რადგანაც დროთა განმავლობაში დამახსოვრებული ინფორმაცია ტვინიდან იშლება და მას ალტერნატიული ილუზია ანაცვლებს. ჩემი ყველაზე ბედნიერი ბავშვობის მოგონება დაახლოებით ასეთია: ზაფხულის თაკარა მზე ანათებს ფანჯრიდან. გარეთ ყველაფერს მოთეთრო ელფერი დაჰკრავს. მე კი წელსზევით შიშველი, საოცრედ მოკლე ჯინსის შორტით დივანზე ვზივარ, ტელევიზორის წინ და რაღაც იაპონურ მულტფილმს ვუყურებ საოცრად აღტაცებული

***

გარეთ ბნელა და ყინავს. ქარი უბერავს, როგორც ყოველთვის. მე “კარმას” მიყუდებულს ხელში ცხელი, ვეება ჭიქა მიჭირავს. პირველად ვუსმენ “ბითლზის” სიმღერას “Cry Baby Cry”

საათები გადის, მე კი ვერ ვწყდები ამ ჯადოსნურ მელოდიას, სანამ ეზოდან ხმაური არ მიმახვედრებს, რომ უკვე გათენდა

***

თბილისის სუნი- ასფალტიდან ასხლეტილი მტვრით შეზავებული თბილი, სქელი ჰაერი, ასე ძალუმად რომ ავსებდა ფილტვებს ბავშვობაში. თბილისი ყოველთვის ნაცრისფერი იყო ბავშვობის მოგონებებში. ასეთი უფერული, შორი და მიმზიდველი

***

-ნახე, ჯეირან ბიძიამ მაჩუქა!- ნეკა თითის ოდენა პლასტმასის ფიგურა გამომიშვირა მან

ვარდისფერ, მრგვალ პეტესდალზე იდგა მუქი მწვანე უფორმო ფიგურა (ვერაფრით ვახერხებ ზუსტ დეტალიზაციას, რამდენადაც არ უნდა დავძაბო გონება) და ამ საჩუქარს ასდიოდა მალინის კანფეტის სუნი, რომელიც მეტჯერ აღარ განმიცდია. სამყაროს გავცვლიდი იმ არომატის შეყნოსვაზე

***

აივნის იატაკზე გაფენილ ლეიბზე წამოწოლილს თხელი გადასაფერებელი ყელამდე მქონდა ამოქაჩული. ცა კი ვარსკვლავებს ვერ იტევდა და მე მათ დათვლას არ ვცდილობდი (მეჭეჭები გაგიჩნდება ეგრე თუ იზამო, ბებიამ გამაფრთხილა) პირველად მაშინ დავინახე ვარსკვლავის ჩამოვარდნა და პირველი სურვილიც მაშინ ჩავუთქვი: “ხის ძველებური სათამაშო მანქანა მინდა მქონდეს!”

***

საშინელი ხვატი იდგა თბილისში. პირველად მოხდა ისე, რომ მთელი ზაფხულით შევრჩი ქალაქს. აუტანელი გახდა გაუუთოებელი თეთრი ხალათი და ჩაშავებული თვალის უპეები. თბილისის ზღვაზე გავედი და ნაპირს დავუყევი სოფლებისკენ.

Advertisements