არტ-კინო და ბისექსუალური არჩევანის შანსი

სტანდარტული

გველივით მიხვეულ-მოხვეული ქუჩები ასეც ვერ დავისწავლე. ბათუმის ურბანული დაგეგმარება ჩემთვის დღემდე დაუძლეველ რუბიკონად რჩება. ერთი მხრივ კარგიც არის ეს ყოველივე. თითოეულ ჩამოსვლაზე ხელახლა აღმოვაჩენ ხოლმე ქალაქს. მოულოდნელი სტრიტ-არტი ძლიერ ალამაზებს აქაურობას

აქ ჩამოსვლის ძირითადი მიზეზი წელსაც უვლელია: ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო კინოფესტივალი. მხატვრული ფილმების საკონკურსო სექციას გადავხედე- საინტერესო კვირეული გველოდება წინ

არტ-კინოს უპირატესობა და ნაკლიც ერთი მომენტია: იგი გარკვეულ წრეზეა გათვლილი და ამგვარად ექსკლუზიურობას ინარჩუნებს. ხელოვნების ძირითადი მიზანი დღეს-დღეობით სწორედაც რომ სოციალური პრობლემატიკის განვრცობა და მისი გადაწყვეტის გზების ძიება უნდა წარმოადგენდეს. სამწუხაროა, მაგრამ ამ მხრივ ჯერ-ჯერობით ჩაკეტილ წრეზე ვმოძრაობთ: გარკვეული ჯგუფია მხოლოდ მაყურებელი და შემფასებელი მსგავსი ნამუშევრების, მასა კი- ინდიფერენტულია.

ბათუმის კინოფესტივალი ერთგვარი მცდელობაა, გააცნოს “სხვა კინო” ფართო აუდიტორიას. რამდენად მიიღებს ამას მაყურებელი და რამდენად გამოიწვევს ესა თუ ის ნაწარმოები ზოგიერთ ინდივიდში კათარზისს, მსოფხედველობის გადაფასებას- ცალკე საკითხია.

ბლოგერი მეგობრები დიდი ხანია არ მინახავს, ამიტომაც სალაპარაკო ბევრი დაგვიგროვდა. ძირითადად სოციალურ პრობლემატიკას და თვითშეგნებას გადავწვდით. ჰომოსექსუალობის “განკურნებაზეც”და მის სანაცვლო პასუხზეც ვისაუბრეთ ორიოდ სიტყვით, თუმცა საკმაოდ ძნელია აღნიშნულ საკითხზე ჯეროვანი რეაქციის ქონა.

აღნიშნულმა ბლოგ-პოსტმა პოლონელი რეჟისორის, ტომაშ ვასილევსკის დრამა Floating Skyscrapers გამახსენა, სადაც ძალზე კარგად არის ნაჩვენები, თუ რაოდენ მძიმე პრობლემაა საზოგადოებისა და ოჯახის მხრიდან მიუღებლობა (“ვთავაზობ ამ შვილზე, უბრალოდ, უარის თქმას. დედა იქვე უყვირის შვილს რომ ის მისი დედა აღარ არის. მე ვეუბნები ბიჭს, რომ აწი ის თავისუფალია და შეუძლია წავიდეს”)

სწორედ ეს აკლია თანამედროვე დამოუკიდებელ ქართულ საავტორო კინოს- გაუბედაოვობა და შიში. შიში საზოგადოებრივი რეაქციისა. ამგვარად ქართული არტ-კინო ვერ სცდება დამკვიდრებულ კლიშეებს: ნარკომანია, აფხაზეთი- თემები, რომლებსაც დარბაზი ყოველთვის ერთნაირი ენთუზიაზმით აიტაცებს.

ეს ყოველივე კი სასაცილოა იმის ფონზე, როდესაც ვიხსენებ ოთარ იოსელიანის შესანიშნავ ფილმს “გიორგობისთვე”- “ფილმი იმაზე თუ როგორ უნდა იცხოვრო და როგორ არ უნდა იცხოვრო).

დღევანდელი ახალგაზრდობა ჯერ კიდევ შეზღუდულია თვითგამომხატველობაში, რადგანაც ჰგონია, რაც მას არ ეხება, მისი საქმე არ არის. ამგვარად ვიღებთ მუდმივად თევზივით დამუნჯებულ ძალას, რომელიც ხშირ შემთხვევაში ინდიფერენტულია გარემო მოვლენებზე და თავისი უმოქმედობით თანამოაზრედ იქცევა.

ხელოვნება და კინო უნდა გახდეს კატალიზატორი შეხედულებების გადააზრებისა, რაც ამ ეტაპზე ქვეყანაში დეფიციტს წარმოადგენს.

რამდენიმე საათში კი ბათუმის კინოფესტივალი სტარტს აიღებს

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s