Monthly Archives: იანვარი 2016

ყვავილობა

სტანდარტული

Everything was normal and as it should be until one day I woke up and there was something wrong

რაღაც უნდა შეცვლილიყო. ის ხვდებოდა ამას… ყველანი ხვდებოდნენ, მაგრამ ხმამაღლა არაფერს ამბობდნენ. შეიძლება ერთმანეთს გადაულაპარაკებდნენ ხოლმე, მაგრამ ღიად ამაზე საუბარს ერიდებოდნენ. ალბათ შემდგომი სირთულეების ეშინოდათ.

საქმეზეც დაეტყოთ. ხშირად საათობით ისხდნენ და რამდენიმე იდეაზე მუშაობნენ. “იდეა” მეტად ხმამაღალი ნათქვამია,  თივაში ნემსის ძებნა უფრო შეეფერებოდა მათ საქციელს.

მუშაობით დაღლილები შეისვენებდნენ ხოლმე. ჩახუთული სახლიდან სიმწვანისკენ მიუწევდათ გული. სიცივის და ნესტის მიუხედევად სულ უფრო ხშირად გამოდიოდნენ ახალნაწვიმარზე და მიწის სინოტივეს აკვირდებოდნენ. უფრო და უფრო უკლეს მუშაობას. მათი სასეირნო არეალიც ნელ-ნელა გაფართოვდა.

მას კი ტყისკენ მიუწევდა გული. იცოდა,  ბევრ საიდუმლოს ინახავდა თავის ბნელ ლაბირინთებში. მეგობარსაც კი სთხოვა, ნაჩქარევად რაიმე დაეხატა მისთვის.

ღამით, როცა ყველას ეძინა, ფანჯარას აღებდა და ტყის ხმაურს უსმენდა. იყო ამაში რაღაც აღტაცების მომტანი და შესაშური, რადგანაც თვითონ უკვე დაეკარგა ფიქრის ხალისი. მაცოცხლებელი ენერგია ეწურებაო, ვინმე ბუდისტი დააზუსტებდა ალბათ.

გაცივდა. შინაგანადაც. ღამით ფანჯრის გაღებას ვერ გადაეჩვია. დიდხანს უგდებდა ყურს ტყიდან ხარირემის ყმუილს.  ეს ხმა საერთოდაც აქვავებდა. ერთგვარად გარდასახავდა და ტყის მცველად აქცევდა თავის არეულ წარმოსახვებში.

მეგობარი მხატვრი კიდევ ეწვია სტუმრად. არტისტები ხომ ისეთი ხალხია, უთქმელად რომ ესმით სხვისი. ბევრი არ უსაუბრიათ. პლედშემოფარებული ისხდნენ მოქანავე სავარძლებზე ფანჯარასთან და კვლავ ტყეს გასცქეროდნონ უსიტყვოდ. დასაძინებლად ადრე დაწვა. ძალა თითქმის სულ არ შერჩენოდა.

მეგობარი მხატვარი კი დილით ადრე წავიდა. დაუმშვიდობებლად. ერთგავარად გაახარა კიდეც ამ ამბავმა. მთელი ცხოვრება დამშვიდობების მეტი არაფერი უკეთებია და კიდევ ერთი ნამდვილად ზედმეტი იქნებოდა.

მთელი დღე საწოლში გაატარა, მხოლოდ შებინდებისას წამოდგა, რომ ტყის მცველი ირმისთვის მოესმინა და თვითონაც ხეების სიბნელეში დაკარგულ მოჩვენებად ქცეულიყო. მოქანავე სავარძელზე ქაღალდშემოხვეული ნივთი დახვდა. ფორმით და სუნით მიხვდა, ნახატი უნდა ყოფილიყო. ნაჩქარევად შემოახია არაფრისმთქმელი ფურცელი.

Poor End

მთელი ღამე უცქერდა სურათს ბუხრის შუქზე. გარეთ კი ქარი ზუზუნებდა  და ვერცხლისფერი დაჰკრავდა არემარეს. სავსემთვარეობა იყო.

სიცივემ გამოაღვიძა. ბუხართან ჩასძინებოდა. ზანტად ადგა და ტანთ ჩაიცვა. თბილად. ჩუმად გაიპარა სახლიდან, ვინმეს რომ არ შეემჩნია. სიბნელეს თვალი ადვილად შეაჩვია. ისედაც უკუნში გაატარა ბოლო რამდენიმე კვირა. ქარს წვიმა დამატებოდა, შავი ღრუბლები ფარავდნენ სავსე მთვარეს, ირმის ყივილიც არ მოისმოდა. მხოლოდ ტყის გაბმული გუგუნი ავსებდა არემარეს.

ნელა დაუყვა გზას. 3 მილი ჰქონდა გასავლელი ფეხით. სვენებ-სვენებით მიიწევდა წინ, შრიალისკენ.

წყნარად შეუყვა მეჩხერ ხეებს. უკვე აღარც ბნელოდა დიდად. განთიადი დგებოდა და ტყეც ნელ-ნელა იღვიძებდა. ჩიტების ხმას იგი სულ უფრო ღრმად შეჰყავდა უსიერში.

მინდორზე აღმოჩნდა. თვითონაც ვერ მიხვდა როგორ. დატოტვილ, სანახევროდ ჩამოქცეულ ხეს წააწყდა. ეს იყო ტოტების მეფე, 1000 წელს გადაცილებული მუხა. საოცრად ბებერი, ქარ-წვიმისგან გალახული, მაგრამ ცოცხალი, ბრძნად მოშრიალე და დიდბუნებოვანი.

მისი ფესვები ტანის ირგვლი იტოტვებოდა რამდენიმე მეტრზე. თითქოს მიწაზე გართხმულა და სარკისებრად აღიბეჭდავს საკუთარ თავსო. შუაში ხე მეხის დარტყმას გადახსნა. ამგვარ უცნაურობით მასში მოულოდნელი ფუღურო გაჩენილიყო. საოცარი თავშესაფარი გახლდათ ადამიანისთვის. მისთვის, საერთოდაც მისწრება. ამგვარად შეძლებდა საკუთარ თავს და ცხოვრებას დამალვოდა.

ფუღურო კი იყო საოცრად თბილი და მშრალი. ქართა ცემას მისთვის წვიმის წვეთებით ვერაფერი დაეკლო. და ისიც მშვიდად შეეზარდა შიგნიდან ტოტების მეფეს.

განთიადმა სული დალია.

 

Advertisements