Category Archives: თბილისის კინოფესტივალი

თბილისის კინოფესტივალი. სამოთხე: მაყურებელი

სტანდარტული

თბილისის კინოფესტივალი აგერ უკვე მესამე კვირაა რაც დამთავრდა, მაგრამ დასკვნითი პოსტის დაწერას ვერა და ვერ მოვაბი თავი. ალბათ იმიტომ, რომ მიჭირს ამ აზრთან შეგუება…

ფესტივალის პოსტერი

ინგლისურს იმდენად კარგად ვერ ვფლობ, რომ თარგმანის და სუბტიტრების თანხვდომაზე ვისაუბრო. ვერც ტექნიკურ მხარეს შევაფასებ… რა ბევრ ფესტივალზე მე ვყოფილვარ. რათქმაუნდა, ვიცოდი, რომ მცირეოდენი ხარვეზები იქნებოდა, მაგრამ ეს ხელს არ შემიშლიდა საინტერესო ფილმის ცქერაში. პატარა ფესტივალს ვერ მოვთხოვთ დააკმაყოფილოს კანის სანაპიროს უმაღლესი სტანდარტები. იმედია, უკეთესობისკენ ვითარდება მთლიანი ღონისძიება. ამაზე ის იმსჯელებს კარგად, ვინც თბილისის წინა წლების ფესტივალებზე აქტიური მაყურებელი გახლდათ. ერთადერთი, რასაც შევეხები, დარბაზში მსხდომი აუდიტორიაა.

დიდი მნიშვნელობა აქვს რას უჩვენებ და ვინ არის შემფასებელი. ამ მხრივ, სამწუხაროდ, შესაშურად ვერა გვაქვს საქმე.

როდესაც საავტორო კინოს სანახავად მოდიხარ, პოპკორნს და კოლას ყიდულობ და ისე მიაბიჯებ დარბაზში, დამერწმუნეთ, აშკარად შინაგანი კულტურის დეფიციტს განიცდი. ეს  ჩემთვის, კინომოყვარულისთვის, იგივეა, რაც მორწმუნე ადამიანისათვის ეკლესიაში ანთებული სიგარეტით შესული პიროვნების შემჩნევა. დიდი არაფერი, კინოს და ირგვლივმყოფთა პატივისცემაზე და ელემენტარულ კულტურაზე მაქვს საუბარი.

როცა ფილმს უყურებ… არა, როცა დარბაზში ზიხარ და მობილურის ეკრანს თვალს ვერ წყვეტ, მესიჯს მესიჯზე აგზავნი, ფეისბუქზე აჩექინებ, რომ კინო რუსთაველში/ამირანში ხარ და მერე, ალბათ, თავი მოგაქვს, ესაოდა მაღალინტელექტუალურ კინოს ვეზიარეო, თვალთმაქცი იდიოტი ხარ და მეტი არაფერი.

როცა დარბაზში ხარ, ეკრანზე სურათს თვალს ზერელედ ავლებ და მთელი 90-120 წუთის განმავლობაში ენას არ აჩერებ… ნუ, აღარ დავამთავრებ, ნერვები მომეშალა უკვე.

ფაქტია, რომ დარბაზში იჯდა ან „პერო“ საზოგადოება, ან კლასიკური კინოს მოყვარულთა ჯგუფი, რომელთათვისაც თანამედროვე არტ-ჰაუსის გაგება ცოტა რთულია, ან შეყვარებული წყვილები, სადღაც უკანა რიგში. მცირერიცხოვანი ჯგუფი იყო მხოლოდ ახალგაზრდებისა, ვისაც ესმის, ხვდება ნახატის არსს და პრობლემას. უხმოდ, გატრუნულნი, თვალდაუხამხამებლად მისჩრებოდნენ ეკრანს და აშკარა სიამოვნებას იღებდნენ პროცესისაგან.

რეჟისორთან გასაუბრება ნამდვილად იშვიათი სიამოვნებაა. გაიგო, როგორ მოუვიდა იდეა, რა ტექნიკური მხარე გამოიყენა, როგორი იყო მუშაობის პროცესი, ანუ  კინო -Behind The Scenes. ნაცვლად ამისა რომ ისმის კითხები: „ბოლოს დედა იყო მკვლელი?“ „გადარჩა საბოლოოდ?“… სირცხვილია.

ზოგადად ჩემთვის, საკმაოდ უსიამოვნო იყო აღნიშნული პროცესი. ფილმს რომ ვნახულობ, დრო მჭირდება რომ გავიაზრო, სიღრმეს ჩავწვდე, სხვადასხვა კუთხიდან შევხედო და ამ დროს, ვიღაც აიძულებს რეჟისორს საკუთარი კითხვით, რომ დეტალურად განიხილოს, რა და რატომ გააკეთა. ფაქტიურად ლუკმას მიღეჭავს და პირში მტენის. მთელ სიამოვნებას მიკაგავს. დავრწმუნდი, რომ კითხვის დასმის კულტურა არ გაგვაჩნია…

ხალხი, რომელიც ფილმის დასასრულს პირველი ტიტრის გამოჩენას ელოდება, რომ წამოხტეს და გაიქცეს, უპატივცემულობას ავლენს, ჩემი აზრით. მგონი იმსახურებს სურათის შემქმნელთა კოლექტივი პატივს, რომ მაყურებელი, სიმბოლურად, საფინალო ტიტრების დასასრულს დაელოდოს.

არ გეგონოთ, ვინმეს მორალს ვუკითხავდე. პირიქით, ეს ნაწილობრივ თვითკრიტიკაცაა, მაგრამ ადამიანები ვართ, კულტურული ზრდა უნდა შეგვეძლოს.

ზოგჯერ გვავიწყდება, რომ არტ-ჰაუსი აუცილებლად გაუგებარ, ჩახლართულ და რთულად აღსაქმელ კინოს არ ჰქვია. ზოგჯერ ეს მარტივად გასაგები მწარე რეალობაა და არ სჭირდება მას გამოცანების შეთხზვა. როცა ფილმის სათქმელს ვერ გებულობ, ნუ დაიწყებ ყვირილს, რომ ეს გენიალური სურათია. ზოგჯერ რეჟისორს სათქმელიც არაფერი აქვს და ცდილობს გადაღების ეშმაკური ხრიკებით გონი აგირიოს. გაიძულოს იფიქრო, რომ ეს შენა ხარ ერთადერთი, ვინ ყველაფერი გაიგო და ყველა დანარჩენი, შენნაირ გენიასთან შედარებით, უბრალოდ არარაობაა.

Kazimir-Malevich-Black-Suprematist-Square-

მალევიჩის კვადრატი

ბიაფთან გავავლებ პარალელს. თბილისში, დარბაზში მინიმუმ 30- 50 ადამიანი მაინც ესწრებოდა თითოეულ ჩვენებას, მაგრამ, აქედან სურათის სანახავად, რეალურად დაახლოებით 10-15 კაცი იყო მოსული. დანარჩენი, უბრალოდ, „აქ იყო გიო და თიკო“ ტიპის მაყურებელი გახლდათ. ბათუმში, დარბაზში შესაძლოა 15-20 ადგილი იყო დაკავებული, მაგრამ უკლებლივ ყველა კინოს სიყვარულით იჯდა სავარძელში. ფაქტია, საზოგადოება ჯერ კიდევ არ არის მზად მსგავსი ტიპის კინოჩვენებებისათვის, რაც ესოდენ სამწუხაროა.

კულტურულ დეფიციტს განვიცდით.

P.S. ეკრანზე გამოჩენილი სიშიშვლისას რომ სიცილი ისმის დარბაზში, ალბათ შეგიმჩნევიათ. ეს ერთგვარი ისტერიულად გასროლილი ემოციაა, რაც დაფარულის, ტაბუირებულის გასაჯაროებას ახლავს თან. ულრიხ ზაიდლის „სამოთხე: სიყვარული“-ს ჩვენებისას დარბაზის სიცილს თურმე ნებისმიერი კომედიური ფილმი ინატრებდა…

P.P.S. კრისტიან მუნჯიუს ფილმში, „გორაკებს მიღმა“ არის სცენა, როდესაც მთავარ გმირს მონაზვნები ცოდვების სიას უკითხავენ და ესეც ფურცელზე იწერს, რაც ჩაუდენია. მოკლედ რომ ვთქვათ, სულიერად შიშვლდება მაყურებლის წინაშე… ამ კადრებმაც ვერ ჩაიარა გადახარხარების გარეშე…

Advertisements

თბილისის კინოფესტივალი. კვირა

სტანდარტული

თბილისის XIII საერთაშორისო კინოფესტივალის ოფიციალური მხარე დასრულდა, თუმცა კვირა დღესაც შედგება სეანსები, ძირითადად განმეორებითი ჩვენებები. ასე რომ, დასაკარგი დრო აღარ დარჩა.

ფესტივალის პოსტერი

კვირა

11:30

კინოთეატრი “ამირანი”

მანქანა, რომელიც ყველაფერს გააქრობს

რეჟისორი: თინათინ გურჩიანი

საქართველო, 2011 წელი. ფილმის რეჟისორი კასტინგს აცხადებს 15-23 წლის ახალგაზრდებისთვის. განცხადებას ბევრი ხალხი ეხმაურება: ზოგს თავისი სენტიმენტალური ისტორიების გაზიარება უნდა, ზოგი კი მიზნების მისაღწევად იკრებს ძალას. ფილმი იმის შესახებ, თუ რა მშვენიერი (და რთული) შეიძლება იყოს ცხოვრება, როცა გმირად გახდომაზე ოცნებობ. ამ ფილმის პროტაგონისტები ცხოვრობენ და გმირობაზე ოცნებობენ, რეალობას გაურბიან ან თავაწეულები ხვდებიან მას. ისინი არიან მოხუცები და ძალიან ახალგაზრდები, ვინც ახლა იწყებს ცხოვრებას. მაგრამ მათ ძიების პოეზია აერთიანებს.

სინოფსისის წაკითხვისთანავე მივინიშნე ფილმი სანახავ სურათთა სიაში, თუმცა, ეტყობა ჩემსავით დაინტერესებული საკმაოდ ბევრი გამოდგა, რადგანაც, ჯერ კიდევ ოთხშაბათს ფილმზე ბილეთი აღარ იშოვებოდა, ყველაფერი გაყიდული აღმოჩნდა. გამართლების იმედად მაინც მივალ კინოთეატრში…

***

14:00

კინოთეატრი “ამირანი”

გორაკებს მიღმა

რეჟისორი: კრისტიან მუნჯიუ

ალინა, რომელიც გერმანიაში მოსაწყენ, ერთფეროვან სამსახურში მუშაობდა, სამშობლოში, რუმინეთში დაბრუნდა. აქ ის თავისი ბავშვობის მეგობრის, ვოიჩიტას მონასტრიდან დახსნას ცდილობს. თვრამეტი წლის ასაკში ორივე გამორიცხეს ობოლთა თავშესაფრიდან და ვოიჩიტა მონასტერში გაგზავნეს. შეუპოვარი ხასიათის მქონე ალინას ვერ წარმოუდგენია, რომ მისმა მორჩილმა და თავმდაბალმა მეგობარმა მართლაც მოიპოვა სიმშვიდე პრიმიტიული რწმენით და დაივიწყა ის ხანმოკლე ლესბოსური ურთიერთობა, რომელიც მათ აკავშირებდათ და ერთი სული აქვს, ვიდრე წარსულს გაახსენებდეს. მათ შორის კი შეუპოვარი „სულიერი მამა“, მონასტრის წინამძღვარი დგას, რომელიც ალინას აგრესიას ხისტი დოგმატიზმით პასუხობს. წინამძღვარი მალევე მიდის იმ დასკვნამდე, რომ ალინა დემონებითაა შეპყრობილი და მისი სულის ხსნაზე უნდა იზრუნოს. ერთადერთი, რაც წინამძღვარს მხედველობიდან გამორჩება, ალინას სხეულია.

მონასტერი დახურული ადგილია უბრალო ცნობისმოყვარეთათვის. ახლაც მახსოვს ის ემოცია (შოკი), რაც “მაგდალინელი დები”-ს ნახვის შემდეგ მივიღე (ამჟამადაც გაოცებული მივჩერებივარ ეკრანს. გავიაზრე, რომ “მაგდალინელი დები”-ს რეჟისორი, პიტერ მულანია. ეს კი სწორედ ის კაცია, ვინც ფილმში “ტირანოზავრი” მთავარი როლი შეასრულა)

ამ ფილმს რამდენიმე თვეა ველოდები… და როგორც იქნა! საშუალება მომეცემა დიდ ეკრანზე ვიხილო სურათი, რომელმაც წლევანდელ კანის კინოფესტივალზე 3 ოქროს პალმის რტო მოინადირა. რეჟისორისათვის ეს პირველი წარმატება არ გახლავთ. მისმა სურათმა, „4 თვე, 3 კვირა და 2 დღე“ 2007 წელს „ოქროს პალმის რტო“ მოიპოვა  საუკეთესო ფილმისთვის.

ველოდები შოკს, საოცარ სანახაობას, არ ვიცი… არც ვიცი, რას ველოდები, მაგრამ გული მიგრძნობს, რომ ეს საოცარი იქნება. მუნჯიუს სხვა ფილმები უკვე ჩაწერილი მაქვს და დროს ვწელავ… სიამოვნებას ვიხანგრძლივებ. ვნახოთ, ღირდა ეს ამად?

***

17:00

კინოთეატრი “ამირანი”

ტრამალის კაცი

რეჟისორი: შამილ ალიევი

ახალგაზრდა კაცი ქალაქებიდან შორს, უკაცრიელ ტრამალებში ცხოვრობს და ტრამალების ცხოვრების სიბრძნეს მამისგან სწავლობს. მამის სიკვდილის შემდეგ ფილმის გმირი სოფლიდან ჩამოსულ ახალგაზრდა ქალს გაიცნობს. ამ შეხვედრით მისთვის ახალი ცხოვრება იწყება.

სინოფსისის წაკითხვისას, რატომღაც “განდეგილი” გამახსენდა. შინაგანად ამას ველი ფილმისგანაც.

არცერთი აზერბაიჯანული ფილმი არა მაქვს ნანახი. მგონი, დროა ეს გამოვასწორო.

***

19:30

კინოთეატრი “ამირანი”

შემოჭრა

რეჟისორი: დიტო ცინცაძე

ორმოცდაათს გადაცილებული იოზეფი ცოლის სიკვდილის შემდეგ განმარტოებით ცხოვრობს თავის ძველ ვილაში, სადაც ყველაფერი წარსულს აგონებს. ერთ დღეს მას მოულოდნელად სტუმრები ეცხადებიან, რომლებიც მისი გარდაცვლილი ცოლის ნათესავებად აცნობენ თავს. თავდაპირველად სტუმრები იოზეფს ზრუნვასა და სიყვარულს არ აკლებენ, მაგრამ ნელ-ნელა ვითარება იცვლება – მოსიყვარულე სტუმრები აგრესიულ დამპყრობლებად იქცევიან. ისინი ცდილობენ, თავიდან მოიშორონ იოზეფი და მის სახლს, მის სამყაროს, მის ფიქრებს  დაეპატრონონ. იქნებ ეს მხოლოდ ხნიერი კაცის პარანოიაა, თუ ის რაც ხდება, მართლაც დაუნდობელი თავდასხმაა?

კადრი ფილმიდან "შემოჭრა".

კადრი ფილმიდან “შემოჭრა”.

აღნიშნული სურათი ფესტივალის დახურვის ფილმად იქნა არჩეული. დიტო ცინცაცის 1990 წელს გადაღებული სატელევიზიო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი “დაბრუნება” მაქვს ნანახი. საბოლოოდ მომეცემა საშუალება მისი ბოლო ნამუშევარი ვიხილო.

ფილმმა „შემოჭრა” წელს მონრეალის მსოფლიო კინოს ფესტივალის ჟიურის სპეციალური გრანპრი მოიპოვა. გარდა ამისა, სანქტ-პეტერბურგის პირველ საერთაშორისო კინოფესტივალზე ამ ფილმში შესრულებული როლისთვის მერაბ ნინიძე დაჯილდოვდა პრიზით საუკეთესო მამაკაცი მსახიობისთვის, ხოლო ბურგჰარტ კლაუსნერმა ჟიურის სპეციალური აღნიშვნა დაიმსახურა.

დაინტერესება საზოგადოების მხრიდანაც დიდია. აქაც, ყველა ბილეთი გაყიდულია.

აღნიშნული ფილმით დავასრულებ ჩემეულ თბილისის XIII საერთაშორისო კინოფესტივალს.

კადრი ფილმიდან "გორაკებს მიღმა"

კადრი ფილმიდან “გორაკებს მიღმა”

თბილისის კინოფესტივალი. შაბათი

სტანდარტული

დაიწყო… ოფიციალურადაც გაიხსნა და ძალაშიც შევიდა თბილისის XIII საერთაშორისო კინოფესტივალი. წლევანდელი პროგრამა დახუნძლულია მეტად საინტერესო ფილმებით, რამაც საგონებელში ჩამაგდო. რა ვნახო? რომელი ფილმი იმსახურებს ყურადღებას? როგორ შევადგინო საკუთარი პროგრამა ისე, რომ მაქსიმუმი მივიღო ფესტივალისაგან? ცალკე ისიც უნდა გავითვალისწინო, რომ პარასკევს გამოცდაა, ლექციებიც არ შეწყვიტეს ფესტივალის გამო :D მოკლედ, პროგრამაში და ინტერნეტში რამდენიმესაათიანი ქექვის შემდეგ შევადგინე საკუთარი სია სურათებისა, რომელსაც წელს ვნახავ.

ფესტივალის პოსტერი

შაბათი

11:00

კინოთეატრი “რუსთაველი”

პრემირებული ანიმაციური ფილმები

ფესტივალი “თოფუზი 2012” წარმოგიდგენთ 2011-2012 წლის ფესტივალის გამარჯვებულ მოკლემეტრაჟიან ანიმაციურ სურათებს. სიმართლე გითხრათ, არც ვგეგმავდი წასვლას, მაგრამ იმდენი კარგი მესმის ამ ანიმაციების შესახებ, გადავწყვტე არ გამოვტოვო.

კინო ბავშვებისთვის, და არა მარტო…

***

15:00

კინოთეატრი “ამირანი”

სიყვარული

რეჟისორი:  სლავომირ ფაბიცკი

მარია და ტომეკი ათი წლის ცოლ-ქმარია. ორივემ გადააბიჯა ოცდაათს. ისინი პატარა ქალაქში ცხოვრობენ. ქმარი სადიზაინერო კომპანიაში მუშაობს, ცოლი – ქალაქის მერიაში. მომავალი პატარას მოლოდინში ისინი ერთად აფორმებენ თავიანთ ბინას. ერთი შეხედვით, თითქოს არაფერს შეუძლია მათი მშვიდი ცხოვრების ამღვრევა. მაგრამ ერთ დღესაც ქალაქის მერი, რომელმაც დიდი ხანია თვალი დაადგა მარიას, გააუპატიურებს მას. ქალი პოლიციაში არ განაცხადებს და არც ქმარს ეუბნება. მაგრამ ამ დღიდან მათ სიყვარულს გამოცდა ელის.

პოლონური კინოსკოლის სიძლიერე ცნობილი ფაქტია, ამიტომაც მათი ნაწარმი ყოველთვის საინტერესო გამოდის. ფილმის რეჟისორის, სლავომირ ფაბიცკის ბიოგრაფია საინტერესო მომენტებით არის სავსე: მისი სადიპლომო ფილმი „კაცის საქმე” 2002 წელს „ოსკარზე” იყო წარდგენილი საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმის ნომინაციაში, 2006 წელს გადაღებულმა პირველმა სრულმეტრაჟიანმა ფილმმა „გამოსწორება”,  კანის კინოფესტივალის ეკუმენური ჟიურის პრიზი მიიღო. „სიყვარული” რეჟისორის მეორე სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმია.

გაუპატიურება- არამარტო ფიზიკური ჩარევაა ქალის ორგანიზმზე, არამედ უდიდესი ტრავმაცაა ფსიქიკისათვის. ამას ყოველთვის მოყვება ღრმა დეპრესია. ამ საკითხზე მრავალი ფილმი გადაღებულა და ეს ახალი თემა ნამდვილად არ არის, მაგრამ მაინც საინტერესოა, როგორ მოახერხებს რეჟისორი ამ უმძიმესი პრობლემის წარმოჩენას და საბოლოო გადაწყვეტას.

ფილმისგან ველოდები ადამიანური კონფლიქტების ბუნების კარგად წარმოჩენას, ქცევის მოტივებზე ხაზგასმას. საინტერესოა იქნება ასევე თუ იქნება გამოსახული მშობიარობისშემდგომი დეპრესიის სინდომი, რომელსაც საოცარი ფილმი მიუძღვნა ჯორჯო კუნიომ, “ვაკუუმი”.

აღნიშნული სურათი საკონკურსოა. ვნახოთ, გამიმართლდება თუ არა იმედები.

***

17:00

კინოთეატრი “ამირანი”

დღის ბრწყინვალება 

რეჟისორი: ტიცა კოვი, რაინერ ფრიმელი

ფილიპ ჰოხმაირი ახალგაზრდა წარმატებული მსახიობია, რომელიც ვენისა და ჰამბურგის მნიშვნელოვან თეატრებშია დაკავებული.  ტექსტების სწავლა, რეპეტიციები და  სპექტაკლები მთელ მის დროს მოითხოვს, ამიტომ ის თანდათან კარგავს კავშირს ყოველდღიურ რეალურ ცხოვრებასთან. როდესაც ის ვალტერს შეხვდება, რომელთანაც ამბივალენტურ მეგობრობას გააბამს და პირისპირ აღმოჩნდება თავისი მეზობლის, ვიქტორის ბედთან, ფილიპს იმის გახსენება მოუწევს, რომ ცხოვრება სცენა არ არის.

სად გადის ზღვარი სამუშაოსა და პირად ცხოვრებას შორის? რამდენად ახერხებს ადამიანი ერთმანეთისაგან გამიჯნოს ეს ორი მცნება? პროფესიონალებს ადანაშაულებენ იმაში, რომ ისინი გამუდმებით მუშაობენ, საქმე სახლში მოაქვთ. ძირითადად, ასეთი ადამიანები მარტოსულები ხდებიან, რადგანაც მათ ემოცია აღარ რჩებათ პირად ცხოვრებაზე. მათი მოწოდება- განუწყვეტელი მუშაობაა, რადგანაც ამით ისინი სიამოვნებას იღებენ… მაგრამ, რა ხდება მაშინ, როცა ეჭვი ჩნდება, რომ საკუთარი სიცოცხლე იდეალს შესწირე, საბოლოოდ კი მარტოობისთვის ხარ განწირული…

ფილმი ნაჩვენები იქნება საკონკურსო სექციაში.

***

19:30

კინოთეატრი “ამირანი”

ისტალგია

რეჟისორი: დარია ონოშჩენკო

სამი ქალაქი. სამი სიყვარულის ამბავი. ერთი ღამე ევროპაში. გერმანიაში ემიგრირებული შუახნის უკრაინელი ქალი და ყოფილი ბოქსიორი სერბეთიდან ენის ბარიერის გამო იზოლირებულები არიან გერმანული საზოგადოებისგან. მათ სლავური კულტურის გარდა კიდევ ერთი რამ აკავშირებს: მათი შვილები სამშობლოში – ერთი უკრაინაში, მეორე კი სერბეთში – არჩევენ ცხოვრებას. რა აკავებს იქ მათ?

ემიგრაციის და გაყოფილი ოჯახების მეტი რა ვიცით საქართველოში. დარწმუნებული ვარ, გაცილებით მძიმე, რეალური ისტორიებიც გექნებათ მონასმენი. მიუხედავად ამისა, მაინც საინტერესო იქნება კიდევ ერთხელ დავფიქრდეთ აღნიშნულ საკითხზე.

კადრი ფილმიდან "სიყვარული"

კადრი ფილმიდან “სიყვარული”

თბილისი კინოფესტივალი. ხუთშაბათი – პარასკევი

სტანდარტული

დაიწყო… ოფიციალურადაც გაიხსნა და ძალაშიც შევიდა თბილისის XIII საერთაშორისო კინოფესტივალი. წლევანდელი პროგრამა დახუნძლულია მეტად საინტერესო ფილმებით, რამაც საგონებელში ჩამაგდო. რა ვნახო? რომელი ფილმი იმსახურებს ყურადღებას? როგორ შევადგინო საკუთარი პროგრამა ისე, რომ მაქსიმუმი მივიღო ფესტივალისაგან? ცალკე ისიც უნდა გავითვალისწინო, რომ პარასკევს გამოცდაა, ლექციებიც არ შეწყვიტეს ფესტივალის გამო :D მოკლედ, პროგრამაში და ინტერნეტში რამდენიმესაათიანი ქექვის შემდეგ შევადგინე საკუთარი სია სურათებისა, რომელსაც წელს ვნახავ.

ფესტივალის პოსტერი

ხუთშაბათი

11:30

კინოთეატრი “ამირანი”

სარაევოს შვილები

რეჟისორი: აიდა ბეგიცი

ომიანობის შემდეგ სარაევოში, სადაც ცხოვრება ჯერ კიდევ არ ჩამდგარა კალაპოტში, კორუფცია და ძალადობა მეფობს. ქალაქს ჯერ კიდევ თავს დასტრიალებს წარსულის აჩრდილები. ამ მოვლენების ფონზე 23 წლის რაჰიმა დილიდან საღამომდე მუშაობს რესტორანში საკუთარი თავის და პატარა ძმის სარჩენად. ისინი ომის შემდეგ დაობლდნენ. გარდატეხის ასაკის შემდეგ, როდესაც კრიმინალურ საქმეებში იყო გახვეული, რაჰიმამ ძალა და ნუგეში მუსლიმურ რწმენაში ჰპოვა და იმედი აქვს, რომ მისი ძმაც იგივეს იზამს. მაგრამ ბიჭი მეტისმეტად ჩაითრია კრიმინალურმა სამყარომ.

ომგამოვლილი ქვეყნის ფორმაცია საკმაოდ რთული, ზოგჯერ მტკივნეული პროცესია. აღნიშნულის მომსწრენი ჩვენც გახლდით უახლოეს წარსულში. პრინციპში, 90-იანი წლებიდან მოყოლებული ასეა. ათწლეული დასჭირდა აფხაზეთის ჭრილობის მოშუშებას, თუმცა დამღა დღემდე ღრმად გვაქვს ყველას, შიგნით. ალბათ საკმაო ხანი გავა, სანამ აგვისტოს ომის ჭრილობებსაც ვუმკურნალებთ და შევეცდებით კონფლიქტის მოგვარების რეალური გზების ძიება დავიწყოთ. როგორც ფილმის, “სამშობლოს ტკბილი კვამლი“, რეჟისორმა ჩვენების შემდეგ განაცხადა, “ომი მას შემდეგ აღარ იქნება, როცა მხარეები შეძლებენ, მოწინააღმდეგეს პატივისცემით შეხედონ.” ჩვენ საკმაოდ შორს ვართ ჯერ ამ ყველაფრისგან.

ფილმი “სარაევოს შვილები” საკონკურსო სექციაშია. ცალკე სოციოლოგიური პრობლემების გათვალისწინებით, ცალკე აღნიშნულთან პიროვნების ბრძოლის მეთოდების გათვალისწინებით. მძიმე გასაჭირში ყველა თავისებურად ეძებს შვებას. ზოგნი რელიგიაში ეშვებიან, ნაწილი კი საკუთარ სატკივარს ძალადობრივ ქმედებაში უძებნის ასახვას. დამაინტრიგებელია ამ ორი, ურთიერთგამომრიცხავი თვალთახედვის დაპირისპირება, რასაც ასე ველი აღნიშნული სურათისგან

***

19:30

კინოთეატრი “რუსთაველი”

ჭამა ძილი სიკვდილი

რეჟისორი: გაბრიელა პიხლერი

ოდესმე დაფიქრებულხართ, ვინ ფუთავს ახალმომზადებულ სალათს, რომელსაც სადილად მიირთმევთ? ვინ არიან პატარა ქალაქების მცხოვრებლები, რომლებიც გამუდმებით კარგავენ სამსახურს? მზად ხართ სხვანაირი შვედეთის გასაცნობად? შვედურ-ბალკანური ფაბრიკის მუშა, მტკიცე ხასიათის და ცხოვრებაზე ოპტიმისტური შეხედულებების მქონე ახალგაზრდა მუსლიმი რაშა სამუშაოს კარგავს. დიპლომის გარეშე სამსახურს ვეღარ შოულობს, მაგრამ მშობლიურ ქალაქში ფესვები მეტისმეტად მყარად აქვს გადგმული. აქედან იწყება რაშას კონფლიქტი საზოგადოებასთან და ბიუროკრატიისა და პირობითობების  კომიკურ სამყაროსთან.

თანამედროვე შვედური კინო ძალიან მიყვარს. ხანდახან ვფიქრობ, ეს ქვეყანა არტ-ჰაუსს ალბათ კონვეირივით აწარმოებსთქო. პლიუს ძალინ მიყვარს სადებიუტო ფილმები. ეს საშუალებას მაძლევს რეჟისორის აზროვნების სიღრმეს ჩავწვდე და გავაანალიზო, შემდგომში რას უნდა ველოდე მისგან. ამის ნათელი მაგალითი ჩემთვის ჯესპერ გენსლანდტი (Farväl Falkenberg)  და პედი კონსიდინია (Tyrannosaur). ეს უკანასკნელი ბრიტანელი რეჟისორი გახლავთ, რომლის ფილმმა ჩემზე წარუშლელი შთაბეჭდილება მოახდინა.

აღნიშნული ფილმი რეჟისორ გაბრიელა პიხლერისათვის  სადებიუტო ნამუშევარია. ველოდები მწვავე სოციალურ-საზოგადოებრივი პრობლემების რეალისტურად წარმოჩენას. იმედი მაქვს ავტორი შეძლებს მთავარი გმირის შინაგან სამყაროს ჩაწვდეს და მისი ფსიქოლოგიური პორტრეტი ნათლად წარმოაჩინოს.

***

22:00

კინოთეატრი “ამირანი”

მებაღე

რეჟისორი: მოჰსენ მახმალბაფი

მოჰსენ მახმალბაფი და მისი ვაჟი ისრაელში ჩადიან მსოფლიოს ყველაზე ახალგაზრდა რელიგიის, ბაჰაიზმის შესასწავლად, რომელიც დაახლოებით 170 წლის წინ ირანში ჩაისახა და დღეს 7 მილიონი მიმდევარი ჰყავს. ახალგაზრდები მთელი მსოფლიოდან ბაჰაიზმის ცენტრში, ჰაიფაში ჩადიან, რომამ რელიგიას ემსახურონ. 
ფილმი რელიგიის შესახებ ორ სრულიად განსხვავებულ შეხედულებას გვაცნობს.

რელიაგია საოცრად სათუთი თემაა. მასზე მუშაობა ღრმა ცოდნასა და დიდ გამბედაობას მოითხოვს. მსგავსი ტიპის ფილმები ყოველთვის საინტერესო და ინფორმატიულია. ვიმედოვნებ აღნიშნულ ფილმში ადგილი ექნება დათმობილი რელიგიური დაპირისპირების თემას, რაც ესოდენ მნიშვნელოვანია, ჩვენ ქვეყანაში განვითარებული ბოლოდროინდელი მოვლენების გათვალისწინებით.

ეს ადამიანი ირანული კინოს ლეგენდაა. საკუთრივ მისი პიროვნება, ცალკე სასაუბრო თემაა. რეჟისორის ნამუშევრები ერთგვარ ქრონიკას ქმნის ბოლოდროინდელი ირანის ცხოვრებაზე. მის ბოლო ფილმს, “მებაღე”, მწვავე გამოხმაურება მოჰყვა ირანის რელიგიურ წრეებში. მოკლედ, ისეთი სურათია, რომლის გამოტოვებაც არ შეიძლება

***

პარასკევი

11:30

კინოთეატრი “ამირანი”

კატინკას წვეულება

რეჟისორი: ლევან აკინი

ერთგვარი კულტურული ელიტის წარმომადგენელი ჰიპსტერების ჯგუფი ერთ-ერთი მეგობრის, კატინკას დაბადების დღეს აღნიშნავს. ყველაფერი შესანიშნავად მიდის, ვიდრე წვეულებას დაუპატიჟებელი სტუმარი არ შეემატება. სათამაშო ბიზნესის მფლობელი ქერათმიანი ლინდა ლაღი და მსუბუქი ადამიანია, მას თავდაპირველად თბილად ხვდებიან. მაგრამ მალე ლინდა ჯგუფის უხილავ სოციალურ კანონებს არღვევს, რასაც კონფლიქტი მოყვება.

კვლავ შვედეთი, ისევ სარეჟისორო დებიუტი მხატვრულ კინოში. ამით ყველაფერია ნათქვამი.

ფილმი საკონკურსო სექციაში იქნება ნაჩვენები. საინტერესო იქნება, თუ მოგვეცემა საშუალება დავაკვირდეთ ადამიანთა ჯგუფის ქმედებას, როცა მათ შორის უცხო ჩნდება. ეს მოგვცემს საშუალებას გავაანალიზოთ და შევისწავლოთ მასის ქცევის ფსიქოლოგია.

ჩვენების შემდეგ შედგება შეხვედრა რეჟისორ ლევან აკინთან და პროდიუსერ ერიკა სტარკთან, რაც სეანსს ორმაგად საინტერესოს ხდის.

***

17:00

კინოთეატრი “ამირანი”

ესპანეთი

რეჟისორი: ანია სალომონოვიჩი

ავსტრიაში იძულებით მოხვედრილი უცხოელი ცდილობს, სამართალი იპოვოს და როგორმე მაინც მოხვდეს ესპანეთში. ის იდუმალებით მოცულ ქალს გადაეყრება,  რომლის ყოფილი ქმარი, აგრესიული პოლიციელი, ტკბილი სიტყვით ცდილობს ცოლის დაბრუნებას. ამ დროს კი ამწეს მემანქანე, რომელიც აზარტული მოთამაშეა, ბედს ეთამაშება.

სიმართლე გითხრათ, სინოფსისიდან ერთიანი აზრი ვერ გამოვიტანე, მაგრამ ამას ხელი არ შეუშლია, რომ დავინტერესებულიყავი. Lovestory ფილმები არ მიყვარს, მაგრამ გადაღებასაც გააჩნია. იმედი მაქვს ბანალურ ისტორიას არ მოგვითხრობს რეჟისორი ანია სალომონოვიჩი, რომლისთვისაც აღნიშნული ფილმი პირველი სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ნაწარმოებია. მოკლედ, აქ ერთგვარი რისკია, მაგრამ ეს ამად უნდა ღირდეს, გული მიგრძნობს.

19:30

კინოთეატრი “ამირანი”

ყველა წავიდა

რეჟისორი: გიორგი ფარაჯანოვი

მრავალი წლის განშორების შემდეგ გარი მშობლიურ ქალაქში ბრუნდება, მაგრამ იქ ვეღარაფერს ცნობს. ის აქ თავისი ბავშვობისდროინდელი მოგონებების – კარგი თუ ცუდი, სასიამოვნო თუ მტკივნეული მოგონებების გასაცოცხლებლად დაბრუნდა. იქნებ მოხუცმა ნინამ, ქალაქში ცნობილმა მკითხავმა და სიზმრების შემგროვებელმა შეძლოს წარსულის მძიმე ტვირთისგან მისი გათავისუფლება? ან იქნებ ნინამ მოისვენოს, როდესაც გარი თავისუფლებას მოიპოვებს…

პირველი რაც თვალში გეცემოდათ, რეჟისორის გვარია. თუ სწორად გავიგე, იგი სერგო ფარაჯანოვის ძმიშვილი უნდა გახლდეთ.

ფილმი საკონკურსო სექციაში იქნება ნაჩვენები. გადაღების ადგილი ძველი თბილისი გახლავთ, მოქმედება ფილმში 1959 წელს მიმდინარეობს. ნამდვილად საინტერესო იქნება ძველი, საბჭოთა თბილისის იტალიურ ეზოებში შეჭყეტა. ერთგვარი სევდაც დაჰკრავს ამ ყოველივეს. გამოეკიდო ტკბილ მოგონებებს, რომლებიც აღარ განმეორდება. ზრდასრულ ასაკში კვლავ სცადო ბავშვობის დაბრუნება…

გადაღების სტილს გიორგი ფარაჯანოვმა “მაგიური რეალიზმი” უწოდა. ვერაფერს იტყვით, საინტერესოდ ჟღერს.

მოკლედ იმედებით აღსავსე ველი სეანსებს. კარგია, რომ ფესტივალი ამის მიზეზს მაძლევს.

კადრი ფილმიდან "ჭამა, ძილი, სიკვდილი"

კადრი ფილმიდან “ჭამა, ძილი, სიკვდილი”

თბილისის კინოფესტივალი. სამშაბათი-ოთხშაბათი

სტანდარტული

დაიწყო… ოფიციალურადაც გაიხსნა და ძალაშიც შევიდა თბილისის XIII საერთაშორისო კინოფესტივალი. წლევანდელი პროგრამა დახუნძლულია მეტად საინტერესო ფილმებით, რამაც საგონებელში ჩამაგდო. რა ვნახო? რომელი ფილმი იმსახურებს ყურადღებას? როგორ შევადგინო საკუთარი პროგრამა ისე, რომ მაქსიმუმი მივიღო ფესტივალისაგან? ცალკე ისიც უნდა გავითვალისწინო, რომ პარასკევს გამოცდაა, ლექციებიც არ შეწყვიტეს ფესტივალის გამო 😀 მოკლედ, პროგრამაში და ინტერნეტში რამდენიმესაათიანი ქექვის შემდეგ შევადგინე საკუთარი სია სურათებისა, რომელსაც წელს ვნახავ.

ფესტივალის პოსტერი

სამშაბათი

17:00

კინოთეატრი “ამირანი”

ვაკუუმი

რეჟისორი: ჯორჯო კუნიო

ახალი სიცოცხლის დასაწყისი  არარსებობის ისტორიად იქცევა. ახალგაზრდა ქალის, არიანას ბრძოლას მშობიარობის შემდგომ დეპრესიასთან კლაუსტროფობიული შეგრძნებებიც ერთვის თან. მისი ცხოვრება ვაკუუმში ექცევა. ამ დროს არიანაში ფარული თავდაცვის ინსტინქტი იღვიძებს.

ფილმი საკონკურსო სექციაშია. სინოფსისმა იმთავითვე დამაინტერესა. მშობიარობისშემდგომი დეპრესიის შესახებ ბევრი წამიკითხავს. აღნიშნული პრობლემა აქტუალურია მედიცინაში და მკურნალი ექიმისაგან ფსიქოლოგიის ღრმა ცოდნას მოითხოვს.  სურათიც ამ კუთხით მაინტერესებს. საინტერესოა, პათოლოგია დაინახო პაციენტის თვალიდან, გაითავისო მისეული ინტერპრეტაცია. მოკლედ, ჩემთვის ფაქტიურად საგანმანათლებლო დატვირთვა შეიძინა ფილმმა.

***

19:30

კინოთეატრი “რუსთაველი”

სამშობლოს ტკბილი კვამლი

რეჟისორი: მაშა ნოვიკოვა

ფილმი სამ ადამიანს გვაცნობს ევროპის სამი განსხვავებული რეგიონიდან: კატალონიის მთიან სოფელში მცხოვრები ვიქტორინო ესპანეთის სამოქალაქო ომს და ფრანკოს დიქტატურას იხსენებს; ლიტვის ერთ-ერთი სოფლის მკვიდრი აგოტა, რომელიც ოთხი ოკუპაციის მომსწრეა, თავისი მამის, მეტყევის შესახებ ყვება, რომელიც ციმბირში გადაასახლეს იმისთვის, რომ პარტიზანები არ გასცა; აფხაზეთში მცხოვრები აივაზი, სომხური წარმომავლობის მწყემსი, ლტოლვილობაზე, სტალინის რეპრესიებზე და ქართულ-აფხაზურ ომზე გვიამბობს.

დოკუმენტური კინოს მოყვარულს ვერ მიწოდებთ. რასაც ვფიქრობდი და ხმამაღლა გაცხადების მეშინოდა (“სჯობს ჩუმად იყო და ხალხს იდიოტი ეგონო, ვიდრე ხმა ამოიღო და ყოველგვარი ეჭვი გაფანტო.” ტოლსტოი) თვით იშტვან საბომ გააჟღერა საკუთარ მასტერკლასსზე. სამწუხაროდ სიტყვა-სიტყვით არ მახსოვს, მაგრამ მორალი ასეთი გახლდათ: “არ დაუჯეროთ დოკუმენტურ ფილმს, რადგანაც ეს დოკუმენტალისტის სუბიექტური ხედვაა და სულაც არაა აუცილებელი სიმართლეს წარმოადგენდეს!”

მაგრამ… დამერწმუნეთ, საინტერესო იქნება ომის შემსწრე/მონაწილე ადამიანის მოგონებათა მოსმენა. ამგვარი ტრაგედია ადამიანის შინაგან სამყაროზე ყოველთვის დიდ დაღს ტოვებს და მისი გაზიარება, გაცნობიერება, დაგვეხმარება მთელი სიმწვავით გავისიგრძესიგანოთ ადამიანური უმეცრების აპოთეოზის, ომის, პრობლემა. ეს კი საბოლოოდ საშუალებას მოგვცემს, ყოველმხრივ შევეცადოთ მის თავიდან აცილებას.

განსაკუთრებით  ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის შეფასება მაინტერესებს აღნიშნულ ფილმში, რაც მეტად ინფორმატიული იქნება არამარტო ჩემთვის…

***

22:00

კინოთეატრი “ამირანი”

ზღვა განთიადისას

რეჟისორი: ფოლკერ შლენდორფი

1941 წლის ოქტომბერი. წელიწადნახევარია, რაც  საფრანგეთი გერმანული არმიის მიერ არის ოკუპირებული. წინააღმდეგობის მოძრაობის ახალგაზრდა კომუნისტი მებრძოლები ვერმახტის არმიის ოფიცერს კლავენ. „სამაგიეროდ“ ჰიტლერი 150 ფრანგის დახვრეტას ითხოვს. ესენი უმეტესად ახალგაზრდა მამაკაცები უნდა იყვნენ, რომლებიც თავდამსხმელებს პოლიტიკურად თანაუგრძნობენ. მსხვერპლი ადგილობრივმა ფრანგმა ადმინისტრატორმა უნდა შეარჩიოს – ის ჯერ მხოლოდ 35 წლის არის.

რეჟისორ ფოლკერ შლენდორფის მხოლოდ “თუნუქის დოლი” (“Die Blechtrommel”) მაქვს ნანახი და ისიც მაშინ, როცა საავტორო კინოს დიდ ყურადღებას არ ვუთმობდი. აღნიშნული სურათი “ოქროს პალმის რტო”-სა და “ოსკარის” მფლობელი გახლავთ. ფილმი, “ზღვა განთიადისას”, რეჟისორის ბოლო ნამუშევარია.

სიუჟეტი მეტად საინტერესო ჩანს. ომის სისასტიკე, რომელიც  ახალგაზრდა კაცს აიძულებს ღმერთის როლი ითამაშოს… ადამიანის ფსიქოლოგია საინტერესო და ამოუწურავი თემაა. იმედია, აღნიშნული სურათი დაგვანახებს შინაგან ჭიდილს მორალსა და თვითგადარჩენის ინსტიქტს შორის.

***

ოთხშაბათი

11:30

კინოთეატრი “ამირანი”

უსირცხვილოდ

რეჟისორი: ფილიპ მარჩევსკი

თვრამეტი წლის ტაძიკი არდადეგებზე თავის უფროს ნახევარდასთან, ანკასთან ჩადის სტუმრად. მალე ირკვევა, რომ დის მიმართ ტაძიკის გრძნობები სოციალურად მიღებულ ნორმებს სცდება. ანკა, თავის მხრივ, ემოციურად მერყევია, მას უსიხარულო ურთიერთობა აქვს ადგილობრივი ნეონაცისტების მეთაურთან და უკეთეს მომავალზე ოცნებობს.

ფროიდი…  ფროიდი everywere… ვერც კინოში გავექცევით მის “ფსიქოანალიზს.” ისე, საინტერესოა, ნახევარ-დედმაშვილების ურთიერთობა. კარგი საცქერი უნდა იყოს ეკრანზე ცხოველური, პირველყოფილი ვნებებისა და ადამიანური მორალის ჭიდილი. ბოლო დროს ხშირად მხვდება კინოში მსგავსი ორთაბრძოლა… ძირითადად, მოკვდავთა დადგენილი წესები მარცხდება, როგორც წესი.

ისე, რა განცდა დამეუფლებოდა იგივეს რომ რეალურ ყოფაში წავწყდომოდი? სწორედ ამიტომაა საინტერესო სურათი. იგი საშუალებას გაძლევს მოცემული პრობლემა გაიაზრო, გააანალიზო, რაღაც შეიმეცნო. შემდგომ რეალობასთან დაჯახებისა,ს რაღაც ცოდნა მაინც გექნება, რაც მოქმედების გეგმას გიკარნახებს.

რეჟისორსაც შევეხები. ფილიპ მარჩევსკი მუშაობდა რეჟისორის ასისტენტად ლეხ მაევსკისთან. მორჩა, ეს ჩემთვის უკვე საკმარისია… ლეხ მაიევსკის შემოქმედებას ბათუმის საავტორო კინოფესტივალისათვის მზადების პროცესში გავეცანი. ძირითად რელიგიურ თემას უტრიალებს საკუთარ ნაწარმოებებში და ამას ისე ლამაზად, მოხდენილად აკეთებს, რომ გამუნჯებს, გაიძულებს საათობით იფიქრო ნანახზე. რამდენჯერმე გადავავლე მის ფილმებს თვალი… პოსტის დაწერაც მინდოდა ამ რეჟისორზე, მაგრამ ვერ მოვაბი თავი… ზოგიერთისათვის ზედმეტად პირადულს უნდა შევხებოდი და ჩემ თავს ამის უფლება არ მივეცი.

მოკლედ, ამით იმის თქმა მსურს, რომ მაინტერესებს  стал ли ученик истинным мастером? ამაზე პასუხი სეანსის შემდეგ მეცოდინება…

***

14:00

კინოთეატრი “რუსთაველი”

ოპერაცია ლიბერტადი

რეჟისორი: ნიკოლა ვადიმოვი

1978 წლის აპრილი. „რევოლუციონერთა ავტონომიური ჯგუფის“ წევრები თავს ესხმიან ციურიხის მთავარ ბანკს. მათი მიზანი შვეიცარიის საბანკო სისტემის სამხრეთამერიკულ დიქტატურებთან ფარული კავშირების გამოაშკარავებაა. კონკრეტული მტკიცებულების უზრუნველსაყოფად მთელს აქციას კამერით იღებენ. ბანკის დირექტორი ფაქტებს აღიარებს, მაგრამ პარაგვაელი შუამავალი თანამშრომლობაზე უარს ამბობს, რაც თავდამსხმელებს მძიმე არჩევანის წინაშე აყენებს. და ისევ და ისევ დგება კითხვა: ამართლებს თუ არა მიზანი საშუალებას? ოცდაათი წლის შემდეგ აღმოჩენილი ვიდეოკასეტა, რომელზეც ეს ოპერაციაა აღბეჭდილი, ახალ კითხვას ბადებს: რით დამთავრდა თავის დროზე მთელი ეს ამბავი?

სისტემასთან ბრძოლა ყოველთვის ინტერესს იწვევს ჩემში. სწორედ ამიტომაა, ალბათ, რომ სტრიტ-არტი მიყვარს. ამ განცდას ვერც კინოში გავურბივარ, რისი დასტურიც აღნიშული არჩევანია. თან, ყველაზე საინტერესო რაცაა, ჩვენების შემდეგ, 15:30-ზე, დაგეგმილია ფილმის რეჟისორის, ნიკოლა ვადიმოვის მასტერკლასი. ეს უკანასკნელი ასევე საკონკურსო ჟიურის წევრიც გახლავთ.

კინოზე ჩემი პოსტები, ძირითადად, ემოციების გაუციებლად, ანუ ფილმის ტიტრების შემდეგვე იწერება. ორმაგად საინტერესო იქნება  პირველად ნანახი სურათის შემდგომი განცდების შემქმნელთან გაზიარება…

***

20:00

კინოთეატრი “რუსთაველი”

ქართული კულტურფილმი

კინო ძლიერი, მასიური მოქმედების იარაღია. მას შეუძლია დათესოს იდეა ადამიანის გონებაში და ასაზრდოოს იგი, სანამ ეს უკანასკნელი ხორციელის ფსიქოლოგიასაც არ შეცვლის. ამიტომაც, დიქტატორული რეჟიმის ხელში, კინო სახეს იცვლის, სისტემას ერგება. სწორედ ასეთი გახლდათ საბჭოური კინო  საწყის ეტაპებზე.

კულტურფილმი დოკუმენტური კინოს ერთგვარი სახეობაა, ძირითად გამოყენებული მასობრივი პროპაგანდისათვის. საბჭოთა მანქანა საჭიროებდა აქტიურ საგანმანათლებლო მუშაობას, რაც საკუთარ თავზე სწორედ სინემამ იკისრა. თვით ლენინს უთქვამს: “კინო ყველა მნიშვნელოვანი ხელოვნებააო.”

ჩვენს წინაშეა ქართული კულტურფილმის 2 კლასიკური მაგალითი. იმისათვის, რომ საბჭოეთი ძლიერი იყოს, აუცილებელია საბჭოთა მოქალაქე გაკაჟებული, ძლიერი და სუფთა გახლდეთ. ახალგაზრდობას სჭირდება ამის ცოდნა!

დილის ათი წუთი

რეჟისორი: ალექსანდრე ჯალიაშვილი

ტანვარჯიშთან გაერთიანებული ნაყოფიერი შრომა პროდუქტიულობის ამაღლების ძირითადი გზაა, ისევე როგორც – „ახალი ადამიანის“ შექმნის საუკეთესო საშუალება. უფრო მეტიც, ფიზიკური ძლიერება ქვეყანას სოციალისტური რესპუბლიკების მტრებთან ბრძოლაში დაეხმარება. ფილმის თემატიკა ეხმიანება კომუნისტური პარტიის სურვილს, გაეფართოვებინა ფიზიკური კულტურის დატვირთვა მთელი ქვეყნის მასშტაბით. ალექსანდრე ჯალიაშვილმა ამავე საკითხს მიუძღვნა მომდევნო ფილმი, „ფიზკულტურა სკოლაში“ (1931). 

კოლმეურნის ჰიგიენა

რეჟისორი: ვახტანგ შველიძე

საქართველოს ჯანსახკომის (ჯანმრთელობის სახალხო კომისარიატი) შეკვეთით გადაღებული ფილმი, „კოლმეურნის ჰიგიენა”, სამაგალითო საბჭოთა ადამიანის იდეოლოგიურ სახეს წარმოაჩენს და მაყურებელს – პირველ რიგში, სოფლად მცხოვრებ გლეხს – ახალი, კულტურული ცხოვრების დაწყებისკენ მოუწოდებს. „კულტურული ცხოვრების უმთავრესი პირობა ჰიგიენის დაცვაა”, ამბობს ახალგაზრდა აქტივისტი ქალი და ამ მითითებას გლეხებისგან შემდგარ აუდიტორიას განუმარტავს. ჰიგიენის ნორმების დამკვიდრების უკეთ ჩვენების მიზნით, რეჟისორი არც შიშველი სხეულის გადაღებას ერიდება. ისევე. როგორც ამ პერიოდის სხვა დოკუმენტურ ფილმებში (მაგ. „დილის ათი წუთი”), ჯანსაღი სხეულის იდეის კულტივაცია ვიზუალური რეპრეზენტაციის თანხლებით ხდება.

თუმცა კომუნიზმის საშენებლად სუფთა, ძლიერი მუშაც უძლურია! მას ამაში მანქანის დახმარება სჭირდება. ასე ჩნდება ადამიანი-მანქანის თემაც. იმისათვის, რომ საბჭოეთი არ ჩამორჩეს თანამედროვეობას, აუცილებელია სასოფლო-სამეურნეო მოდერნიზაცია მანქანა-დანადგარებით. მათი როლი და მნიშვნელობა საბჭოელმა გლეხმა აუცილებლად უნდა იცოდეს! (რატომღაც გალაკტიონის “ავტომობილი და ურემი” გამახსენდა)

გზა მიეცით მანქანას,

მომავალი

მისია,-

იგი ჩვენში ახალი

ყოფის

დასაწყისია

მიწის ძახილი

რეჟისორი: სიკო დოლიძე

ფილმი საბჭოთა ქვეყნის ინდუსტრიალიზაციის ადრეულ პერიოდს ასახავს. ის უნდა დახმარებოდა საბჭოთა ხელისუფლებას შრომის ნაყოფიერების ამაღლებასა და სოციალისტური რეფორმის განხორციელებაში სოფლის მეურნეობის ხაზით. ფილმი გადაღებულია სახკინმრეწვის 1928-1929 წლის პროექტის ფარგლებში, რომლის მიხედვითაც კინოსტუდია სპეციალურად სოფლის მაყურებლებისთვის უშვებდა კინოსურათებს. სიუჟეტი ვითარდება ორი კომუნის სოციალისტური შეჯიბრის ფონზე, რომელმაც უფრო შრომისმოყვარე, უფრო დიდი მოსავლის ამღები მშრომელთა ჯგუფი უნდა გამოავლინოს

რასაც დასთეს, იმას მოიმკი (აგრომინიმუმი)

რეჟისორი: კოტე მიქაბერიძე

კოტე მიქაბერიძის ფილმოგრაფია მხატვრული სურათების გარდა დოკუმენტურ და ანიმაციურ ფილმებს მოიცავს. მათ შორის არის მონტაჟის რეჟისორ ვასილ დოლენკოს თანაავტორობით შექმნილი ორნაწილიანი ნარკვევი სოფლის მეურნეობის სოციალისტური გარდაქმნის თემაზე „რასაც დასთეს, იმას მოიმკი“. იმას, რაც ბევრი სხვა დოკუმენტალისტის  შემთხვევაში საბჭოთა იდეოლოგიური ნარატივის ტრადიციულ ჩარჩოებს არ სცდება, მიქაბერიძე პოეზიად აქცევს, უფრო მეტიც, ძალადობრივ პოეზიად, რომელმაც მაყურებელი უნდა მონუსხოს, აღაფრთოვანოს, რომელმაც ტექნიკური პროგრესის მონაპოვრის გამოყენების სურვილი უნდა გააღვივოს მასში – მეტი მოსავალი ახალი მანქანებით და კომბაინებით.

ფილმები “მუნჯ კინოს” განეკუთვნება. მათი საერთო ხანგრძლივობა 91 წუთია. სურათს გააფორმებს ცოცხალი მუსიკა, რაც მის ხილვას ნამდვილად სიამოვნებას შესძენს.

ვნახოთ ის, რის დავიწყებასაც ვცდილობთ…

კადრი ფილმიდან "დილის 10 წუთი"

კადრი ფილმიდან “დილის 10 წუთი”