Category Archives: ხელოვნება, რომელიც გცვლის

დღევანდელობა ანუ Хочу перемен!

სტანდარტული

ჩამყაყებული საზოგადოების ნგრევის ერთ-ერთი პიონერი გახლდათ ვიქტორ ცოი. მისი შემოქმედება ე.წ. “ზასტოის” პერიოდის ბოლოს იწყება და მთელი სიძლიერით იფურჩქნება “პერესტროიკაში”. ახალგაზრდა, რომელიც არ მოერიდა საზოგადოებრივ ნორმებს, არ შეუშინდა საბჭოთა დაჟანგებულ მანქანას და ხმამაღლა თქვა ის, რაც იმდროინდელ ახალგაზრდობას  სტკიოდა. პირდაპირობა და სიმართლე– ეს გახლდათ მისი სიმღერების თანამდევი. თვითონაც პოზას არასოდეს იჭერდა, როგორც მღეროდა, ისე ცხოვრობდა.

“პერესტროიკასა” და დღევანდელობას შორის საინტერესო პარალელების გავლება შეიძლება. აღნიშნული ყველაზე მეტად ახალგაზრდა, სიცოცხლეს მოწყურებულ ახალგაზრდებს აწუხებთ და მტკივნეულად ახსენებთ თავს. თავისუფლების, რაღაც სიახლის ილუზია და ამასთანავე ამ მეტად უცხო ხილის გასინჯვის შეუძლებლობა. ჩამკვდარი სოციალური ცხოვრება, რომელიც  ადამიანთა ცალკეული ჯგუფების სახლში შეკრებით ახდენს კომპენსირებას. მაღალი უმუშევრობის დონე და აგრერიგად ძვალ-რბილში გამჯდარი სიზარმაცე.

მომავლის უსასრულო, სევდიანი იმედით ცქერა. ხშირად ამას მუდმივი მარტოობისა და გაუცხოების განცდაც ემატება, ახალგაზრდობა, საკუთარი მსოფმხედველობის გამო,  ირგვლივარსებულ საზოგადოებაში  თავს ხორცმეტად აღიქვამს. ეს ყოველივე  საერთო შტრიხად გასდევს 80-იანების “პერესტროიკასა” და ჩვენს დღევანდელობას.

წარმოუდგენელია, ახალგაზრდა- პროტესტის განცდის გარეშე, მსგავს პირობებში. “პერესტროიკის” თაობის პროტესტს ცოი აყალიბებდა საკუთარი სიმღერებით, რადგანაც მას, როგორც რიგით მოქალაქეს, მწვავედ სტიკოდა ირგვლივ არსებული მდგომარეობა. არ აქვს მნიშვნელობა, იქნებოდა ეს საზოგადო, თუ მეტად პირადი, ოჯახური პრობლემები. ლტოლვა რაღაც ახლისკენ, საკუთარი თვითმყოფადობის გამოხატვის მცდელობა, საერთო შებოჭილობის ფონზე – მეტად სახასიათო გახლდად მისი მუსიკისათვის. მსგავსად დამუხტული სიმღერები გამოხმაურებას ნათლად ჰპოვებს დღევანდელობაშიც.

ვაკვირდები რა ბოლო პერიოდში ახალგაზრდების, სტუდენტების გააქტიურებას და მათ ჩარევას საზოგადოების საჭირბოროტო საქმეთა დინებაში, ვხვდები, არსებობს შინაგანი მძაფრი პროტესტი, რომელსაც ვერ დაიტევს ვერც ფურცელი და ვერც კომპიუტერის ცივი ეკრანი. ამიტომაც, საკუთარ თავს უნდა ვკითხოთ:

Хочешь ли ты изменить этот мир?

Сможешь ли ты принять как есть?

Встать и выйти из ряда вон?

Сесть на электрический стул или трон?

ამგვარი ახალგაზრდული ამბოხი მისასალმებელია. ეს ადამიანის გონებრივ პროგრესზე მიანიშნებს. ნათლად აჩვენებს, რომ გაუზრებელი ბავშვობიდან, მტკივნეული, მაგრამ აუცილებელი გადასვლა ხდება მწარე რეალობაში. ფაქტია, რომ ირგვლივ გამეფებულ არასამართლიანობას შეუჩვეველი თვალი გაცილებით მალე ამჩნევს და სანამ დასაკარგი არაფერი აქვს, ცდილობს გამოასწოროს ყოველივე.

სამწუხაროდ, ასაკის მატებასთან ერთად, ადამიანთა უმრავლესობაში ამგვარი პროტესტის მუხტი თანდათანობით ქრება და ერთდროს რევოლუციონერი ახალგაზრდები, კონფორმისტ, ბედს შეგუებულ ზრდასრულებად იქცევიან.

ცოი მისი თაობის ახალგაზრდობის ხმა გახლდათ, რომელმაც შეძლო და მილიონობით ადამიანის გულამდე მიიტანა საკუთარი და საზოგადო სატკივარი. მან მოახერხა, გაქცეოდა დროის ჩარჩოებს და ამიტომაცაა, რომ მისი ტექსტები დღემდე არ კარგავს აქტუალობას. სავარაუდოდ, ეს ყოველივე იმის ბრალია, რომ მას ყველაზე კარგად ესმოდა ეპოქის ტკივილი, გამოხატული ახალგაზრდათა თვალებში. იგი ხედავდა ამ ჩუმ, მდუმარე პროტესტს და არ უშინდებოდა მის გასაჯაროებას.

მუსიკოსის პროტესტის პიკს წარმოადგენს სიმღერა“Хочу перемен!” რომელიც “პერესტროიკის” ჰიმნადაც შეგვიძლია მივიჩნიოთ. 90-იანი წლების ქართული ალტერნატივა, რომელმაც ერთგვარი სინათლე შემოიტანა ქართველთა გონებაში, თანდათანობით დავიწყებას ეძლევა, რაც ძალზე სამწუხარო ტენდენცია გახლავთ. თუმცა, მიუხედავად ამისა,  მეტად მსიამოვნებს, რომ მსგავსი ქვეტექსტის მატარებელი სიმღერები დღევანდელობაშიც იწერება ნელ-ნელა.  ეგებ, მუსიკამ მართლაც მოახერხოს რაიმეს შეცვლა, თანამედროვე ადამიანთა გონებაში…

ამჟამად, ჩვენ გარდამავალ სტადიაზე ვართ, დაღლილები სიტყვათა თამაშითა და ტყუილ-მართალის გამორკვევით ტელე-ეკრანებსა თუ Facebook-კომენტარებში. იმედია, მოვახერხებთ აქტიური მოქმედების ფაზაში გადასვლასაც…

ვიქტორ ცოი 1990 წლის 15 აგვისტოს ტრაგიკულად დაიღუპა, თუმცა მისი იდეები დღემდე ცოცხლობს მის ტექსტებში. ამიტომაცაა, რომ მისი შემოქმედების  მოყვარულები, გამუდმებით ერთსადაიმავეს იმეორებენ: Цой Жив!

Цой Жив

Цой Жив!


					

როგორ შევხვდი ჯონ ლენონს

სტანდარტული

სიზმარის სამყარო გასაოცარია. ასეთი თავისუფლება, უკონტროლობა და უკიდეგანობა რეალურ ცხოვრებაში არ არსებობს. ხანდახან ვფიქრობ ხოლმე, ცხოვრება სხვა არაფერია, თუ არა კედელზე ჩამოკიდებული ჩარჩო, რომელსაც რაც არ უნდა ეცადო ვერ გასცდები. ხის რიკულებიანი ნაჭრები მჭიდროდ გვეკვრის გარს და სულს გვიხუთავს. ჩვენს მიერ თვალსაწიერის გაფართოება კი სხვა არაფერია, თუ არა ირგვლივ არსებული ოთხკუთხედი სამყაროს პერიმეტრის გაზრდა, რითაც ვახერხებთ კედლის უფრო დიდი ფართი მოვიცვათ, თუმცა არ გვიწერია მთლიანად შევიცნოთ იგი. ზუსტად ასეთი შეგრძნება დამეუფლა, როცა  ბენქსის საგამოფენო ნამუშევარს შევავლე კომპიუტერის ეკრანზე პირველად თვალი.

“There are four basic human needs; food, sleep, sex and revenge.”
Banksy

და მაინც, რახანაც ვართ “თავის უფლები” მხოლოდ ძილში, ჩვენი ტვინის ხვეულების ალფა რხევებში, ვახერხებთ რამდენიმე წუთით გადმოვიდეთ შავთეთრი სურათიდან და ფერადი კედელი მოვათვალიეროთ.

სიზმარი ფრიად საინტერესო თვისებით ხასიათდება. იგი ყოველთვის ქვეცნობიერს გამოავლენს, რომელთან წვდომაც ადამიანის ცნობიერს არ აქვს. სწორედ ამიტომაც სწავლობდა ფროიდი პაციენტების სიზმრებს, რომელთა შესწავლის საფუძველზეც დააშენა შემდეგ საკუთარი “ფსიქოანალიზი”.

სიზმრად უცხო ადამიანი გინახავთ? საინტერესო ფაქტი: ძილში ახალი სახის შექმნა არ შეგვიძლია. ჩვენთვის “უცხო” ადამიანები სინამდვილეში სადღაც ნანახი, შეიძლება უბრალოდ თვალმოკრული რეალური პიროვნებები არიან, რომლებიც ღრმად ჩაიბეჭდნენ მეხსიერებაში და ფიზიკური მოსვენების ჟამს ბურუსიდან გამოიკვეთნენ, როგორც სუსხიანი შემოდგომის ნისლიან დილას თანდათან ჩნდება პეიზაჟი. სიზმრად სრულდება ჩვენი დამალული ოცნებები და სურვილები, რომელთაც რეალურ ცხოვრებაში მიღწევა ხშირად არ უწერიათ. მე, მაგალითად ბითლზის კონცერტზე ვიყავი ერთხელ, სულ წინა რიგებში, ხშირად დავფრინავ ყოველგვარი დახმარების გარეშე, ოპერაციებს, ან უბრალოდ შეხვევებს ვაკეთბ, ზოგჯერ სამყაროს ფერადოვნებით დაძაბუნებული მხატვარიც ვარ…

***

ქალაქში ვარ… ქუთაისს ჰგავს ძალიან, მაგრამ თბილისია აშკარად. საუბარი და ქუჩების განლაგება დედაქალაქისას მიუგავს, ყოველშემთხვევაში. ვიღაც გოგსთან ერთად ვარ. საოცრად ნაცნობი სახე ჰქონდა, მაგრამ ვერ შევიცანი ვერაფრით. მშვიდად ვარ, საფრთხეს ვერ ვგრძნობ. წყნარად მივუყვები ქუჩას და მანქანების კოლონას ვაკვირდები. ქუჩის კუთხეში კომიქსების მაღაზიას მოვკარი თვალი. საოცრად მომინდა შესვლა და დათვალიერება, კომიქსი ხომ რეალურ ცხოვრებაში თვალითაც არ მინახავს… საოცარი გარემოა… შემინული დახლები ფერადად ბრჭყვიალებს. ჩემთვის სრულიად უცნობ და ასე საინტერესო სუპერგმირებს შევყურებ პრიალა გარეკანზე… ნება-ნება ვათვალიერებ დახლებს… სალაროს ვუახლოვდები, რომლის მარცხნივაც უზარმაზარი შემინული კარადა დგას. კი მეუცნაურა, ცოტა მოუხერხებლად ჩაუდგამთ, მაგრამ ამისთვის ვის სცხელა? კარადის წინ ავეყუდე…

სიტყვებით რთულია გადმოსცე განცდა რაც მისი შიგთავსის დანახვისას მეუფლება! ეს არის ბითლზის ალბომების სტერეო რემასტერი ვინილზე (ცნობისათვის, ჯერ გაყიდვაში არ გამოსულა, 12 ნოემბრიდან გაეშვება ქსელში)

The Beatles studio album remasters on 180 gram vinyl

საოცარია… პირდაპირ ჯადოსნური… განათებაც კი ისეთი აქვს, მიუწვდომელს და ხელშეუხებელს რომ ხდის.

-ხედავ? ხედავ???- ისტერიკულად ვეკითხები გოგონას, რომლის სახეც ასე მეცნობა, და მაინც ვერ გავიხსენე რა ჰქვია.

გოგო სალაროში გამყიდველთან საუბარს მორჩა და ჩემ გვერდით აიტუზა. დამუნჯებულები შევცქერით ვიტრინას.

კარის თავზე ჩამოკიდებული ზარი გაწკრიალდა… მაღალი, თხელ მანტოში გამოწყობილი, შავი მზის სათვალით და ოდნავ გრძელი ცხვირით, თხელი, ვიწრო ბაკენბარდებით, ჰაეროვნად შემოაბიჯა ამ მიკარგულ კომიქსების მაღაზიაში ღმერთმა- ჯონ ლენონმა! წამით ვიგრძენი, რომ გული გამიჩერდა…

“არა! ეს შეუძლებელია! წარმოუდგენელია! როგორ?”- ფიქრები თევზებივით აირია თავში.

გვერდით ჩაგვიარა, ოდნავ შესამჩნევად გაიღიმა და თავი დაგვიკრა… სალაროს მიადგა… გაჭაღარავებულ, მსუქან გამყიდველს, რუს საშას, გაუბა ჩუმად საუბარი…

-ისაა???- ვკითხე ჩემ გვერდით მდგომ უცნობ-ნაცნობ გოგონას, რომელმაც მხრები აიჩეჩა.

იდაყვით სალაროს მაგიდას ჩამოეყრდნო, მუხლები მოხარა… კევს ღეჭავს…

-საშა, ჩემთვის უნდა იყოს რაღაც…

საშამ დავთარი ამოიღო…

-ჯონ ლენონი.

საშამაც კირკიტი დაუწყო ჟურნალს. ეტყობა რაღაც სიაა, ისე ჩააყოლა კალამი…

“ისაა! ისაა!!!”- ეს აზრი ისე ხმამაღლა ყვირის ჩემ თავში,  ყურებზე ხელს ვიჭერ, რომ “ბარაბნები” არ გამისკდეს…

-ასეთი სახელი სიაში არაა!- რუსულად პასუხობს მსუქანი საშა

“რაა? ეს ხომ არ გამოყლევდა??? რას ქვია არაა! ჯონ ლენონია, ბოლოსდაბოლოს! ვერ ცნობს, ეს ჩემისა?”- ხელები ამჯერად პირზე ავიფარე, რომ აზრები ტუჩებს მიღმა არ გამქცეოდა.

-ააა, ხო!- უდარდელ გაეცინა ჯონს- მართალია! რობერტ ჰაქსლი ნახე!

-კი, არის, ბატონო რობერტ!

“რაა? რა რობერტ? ვინაა რობერტ ჰაქსლი?- გამიელვა აზრმა, მაგრამ მალევე გადამავიწყდა. ჩემ გვერდით მდგომი გოგო ჯონს მიუახლოვდა და რაღაც ჰკითხა. მას გაეღიმა, თავი დახარა და ოდნავ დააქნია… ხელი ჩამოართვა… ჩემსკენ წამოვიდა…

კანკალი ამიტყდა… ხელისგულები გამიოფლიანდა… რამდენჯერმა სწრაფად დავისვი შარვალზე… ენა მებმევა… რაღაც აზრის გამოთქმა მინდა რუსულად…

-я ваш фанат…   ისაა… ჯანდაბა!- საერთოდ წამერთვა ლაპარაკის უნარი

-Easy, boy!- გაეცინა მას და ხელი ჩამომართვა, – მე მესმის და ვგებულობ.

მთელ სხეულში ელექტრო მუხტმა დამიარა თითქოს…

რამდენიმე წამით წყდება სიზმარი

ახლა მე და ლენონი ვდგავართ ვიტრინის წინ და ბითლზის რემასტერ-ვინილ ალბომების ყუთს შევყურებთ.

-ჰა, როგორია?

-მე ვერ შევწვდები, ძალიან ძვირია- ჩუმად ჩავილაპარაკე. 319$ ღირს, ფასი ვიცი უკვე… (სიზმარშიც კი ჯიბეგაფხეკილი ვარ)

-ეგ არაფერი! შენ Shaved Fish-ს უნდა მოუსმინო!- მითხრა მან და სალაროსკენ წავიდა…

საშამ პატარა, შესასვლელი კარი გაუღო და დახლში შეიყვანა. ჯიბიდან გასაღები ამოიღო და კედელზე აწოწილი რკინის კარადა გახსნა, რომელიც ცელოფნის დაფასოებული პარკებით იყო გამოტენილი. ლენონი ოდნავ აიწია და ორი პაკეტი ჩამოიღო. ნაცრისფერი პაკეტის ზედაპირზე მისი სურათი გავარჩიე…

ნახატი პარკზე

მომიახლოვდა და პაკეტი გამომიწოდა…

-გახსენი, შენია! ჩემგან.

პაკეტი გამოვართვი და გახსნა დავიწყე. რამდენიმე მაისური მისი გამოსახულებით, საოცრად მოკლე, “ლივერპულის” საფერხურთო შორტი, პლაკატი ხელმოწერით და მისივე დახატული სურათი კომპაქტურად იწყო პარკში.

-მადლობა! დიდი მადლობა!

-ააჰ, ეგ არაფერი! გახსოვდეს, მთავარი მშვიდობაა, მეგობარო! Peace- თქვა და მარჯვენა ხელის ორი თითით მშვიდობის სიმბოლო გამოხატა…

ამ სიტყვები შემდეგ, ლენონის ნაჩუქარი პაკეტით ხელში უდაბნოში, უზარმაზარ რიგში ამოვყავი თავი… რატომღაც ჩავთვალე, რომ ახლო აღმოსავლეთში მოვხვდი… სუფთა წყალს ელოდებოდა ხალხი…

***

რა არის მაინც სიზმარი, და სად გადის ზღვარი რეალობასა და ფანტაზიას შორის? ჩემი სიზმარი იმდენად რეალურს ჰგავდა, რომ ახლაც, ფხიზელ გონებაში მიჭირს ამ ყოველივეს უბრალო ზმანება ვუწოდო. იმედია კიდევ მომეცემა საშუალება ჯონს მშვიდაბაზე ვესაუბრო.

სიზმრის თემას რამდენჯერაც არ უნდა შევეხო, გაჩერება მიჭირს… სანამ თავს მოგაბეზრებთ, გირჩევთ ნახოთ/კიდევ ერთხელ გადახედოთ კროსტოფერ ნოლანის შედევრს Inception. დატკბით ადამიანის გონებისა და შესაძლებლობების უკიდეგანობით…

მე კი ბონუსად ჯონ ლენონის Shaved Fish-ს დაგიტოვებთ.

ფერად სიზმრებს გისურვებთ…

Война- ანარქია ყველგან და ყოველთვის

სტანდარტული

პოსტის წაკითხვამდე გადახედეთ წინა ნაწილებს

Война- ხელოვნების სახელით!

Война- Fuck The Police

  • 2008 წლის 6 სექტემბერი

არტ-დაჯგუფება “ვოინა”, მოსკოვში, სავაჭრო ცენტრში, მართავს აქციას სახელწოდებით: «Памяти декабристов (ПэДэ)» ანუ “Пестель на хуй не упал!”. ეს გახლდათ საჩუქარი ქალაქის დღესთან დაკავშირებით მერ ლუჟკოვს. პერფორმანსის დროს არტისტებმა 3 არალეგალი მუშა და 2 ჰომოსექსუალი “ჩამოახრჩვეს”

განსასჯელები მწკრივში დააყენეს. რის შემდეგაც ოლეგ ვოროტნიკოვმა წარმოთქვა: “არა პიდარასტებს! არა ვიწროთვალება ჩუქჩებს! ჩუქჩებო-დაბრუნდით ჩუქჩისტანში! შავტრაკებო- გოუ ჰოუმ! ციმბირი-ციმბირელებისთვის! დიდება მოსკოვს!”

ამ სიტყვების შემდეგ განსასჯელები “ჩამოახრჩვეს”

პარალელურად, დაჯგუფების აქტივისტებს გაშლილი ჰქონდა ლგბტ-ის დროშა წარწერით “Пестель на хуй не упал!”.

ყველაზე საინტერესო მაინც პუბლიკის რეაქცია გახლდათ. აქციას მაყურებელი ბევრი ჰყავდა, თუმცა იყვნენ ზოგიერთები, ვინც ყურადღება არ მაიქცია მოქანავე “გვამებს” და საყიდლების თვალიერება განაგრძო…

“ტაჯიკი მუშები- თანამედროვე მონობის სიმბოლოა. ისინი მონურ შრომას ეწევიან, რაც უსამართლობაა. ლიბერალური ფასეულობების განვითარებისა და წარმოჩენის სიმბოლოდ ავირჩიეთ ჰომოსექსუალები, რომელთაც ლუჟკოვი არ აძლევს ქუჩის აქციების ჩატარების უფლებას. ეს ერთგვარი საჩუქარია ქალაქის დღეზე ჩვენი მერისათვის”-დაახლოებით მსგავსი ახსნა გაუკეთა ვოროტნიკოვმა აღნიშნულ აქციას.

საოცრად ლაკონურად და გასაგებად გადმოსცა აღნიშნულმა პერფორმანსმა მოსკოვში გამეფებული შოვინისტური და ჰომოფობური გარემო. ეს გახლდათ ერთგვარი გამოძახილი საზოგადოებისა. არტისტები არ შეუშინდნენ თამამ პროვოკაციას და დაანახეს ყველას ადამიანთა რეალური დამოკიდებულება ეროვნული და სქესობრივი უმცირესობისადმი. მსგავსი პერფორმანსი ჩვენც არ გვაწყენდა მგონი… ოღონდ ჩვენ ტაჯიკების ნაცვლად სომხები, თურქები, ჩინელები, აფროაამერიკელები  “ჩამოვახრჩოთ” ჩვენივე ქვეყნის ჰიმნის ფონზე… ჰომოსექსუალები საჯაროდ “დავხვრიტოთ” შეძახილით “შვილების გვიპიდარასტებენ, ხალხო!”…

  • 2008 წლის 3 ივნისი.

“ვოინა” ატარებს აქციას “Ментопоп” ანუ სუპერმარკეტის დაყაჩაღება”.ოლეგ ვოროტნიკოვი მღვდლის ანაფორაში გამოწყობილი, თავზე მილიციის მუშაკის ქუდით შედის სუპერმარკეტში.

ყიდულობს საკვებს, ალკოჰოლს, ეროტიკული ხასიათის ჟურნალს და მიდის სალაროსკენ. ისე, რომ ფულსაც არ იხდის, ტოვებს ადგილს. არ გეგონოთ, რომ გარბის! თავაწეული, ამაყად გამოდის ცენტრალური შესასვლელიდან, ისე რომ ვერავინ უბედავს თანხის გადახდა მოსთხოვოს.

ეს გახლდათ ასე გავრცელებული სოციალური შიშის გაშიშვლება. აღნიშნულმა პერფორმანსმა ხაზი გაუსვა საზოგადოებაში გავრცელებულ მანკიერ შეხედულებას, რომ მილიცია და სამღვდელოება ხელშეუხებელია. თურმე რამდენს ნიშნავს „ფორმა“ (იქნება ეს მილიციის თუ სამღვდელოების) დაჩლუნგებული, შეშინებული სოციუმისთვის. „ვოინა“ მილიციას რომ ვერ იტანს, ახალი ფაქტი არაა. ანაფორის პრივილეგირებულობას მათ პირველად გაუსვეს ხაზი. როგორც ჩანს, ესეც მნიშვნელოვანი პრობლემაა, რომელზეც ყველა დუმილს ამჯობინებს.

  • 2009 წლის 29 მაისი

გაიმართა პერფორმანსი “Хуй в Очко”, რომლის დროსაც გააპროტესტეს ანდრეი ეროფეევის გასამართლება.  აღნიშნული აქცია  სასამართლო შენობაში გაიმართა. სხდომამდე დაჯგუფებამ ქალაქში გამოაკრა პლაკატები, სადაც ხალხს ეპატიჟებოდნენ სასამართლო დარბაზში პანკ-ჯგუფის „XBO”-ს კონცერტზე. აქციაში მონაწილეობდნენს „ „პუსი რიოტის“ ამჟამად დაპატიმრებული აქტივისტები ნა­დეჟ­და ტო­ლო­კო­ნი­კო­ვა და ეკა­ტე­რი­ნა სა­მუ­ცე­ვიჩი.

არტისტებმა მოახერხეს სასამართლო სხდომის დაბაზში მალულად შეეტანათ აპარატურა: ელექტრო და ბას- გიტარა, გამაძლიერებელი, მიკროფონი. კონფერსანიეს მცირე წარდგენის შემდეგ მათ იმღერეს “Все менты ублюдки, помните об этом”

აღნიშნული პერფორმანსი ერთ-ერთი უსაყვარლესია ჩემთვის „ვოინას“ შემოქმედებიდან. პანკ-მუსიკა, როგორც ანარქიის, პროტესტის ფლაგმანი უსამართლობისა და ძალადობის წინააღმდეგ. თან ეს ყველაფერი მსგავს გარემოში. უბრალოდ საოცრებაა.

აღნიშნული აქციით დაჯგუფების წევრებმა ხაზი გაუსვეს სასამართლოს რეალურ სიბრმავეს, გააპროტესტეს ძალადობრივი სტრუქტურის არსებობა, აჩვენეს მუსიკის დაუმორჩილებლობა და სრული თავისუფლება.

  • 2010 წლის 12 ივნისი

აღნიშნულ პერფორმანში მთავარი როლი შეასრულეს „ვოინას“ ყოფილმა წევრებმა, „პუსი რიოტის“ ამჟამად დაპატიმრებულმა აქტივისტებმა  ნა­დეჟ­და ტო­ლო­კო­ნი­კო­ვამ და ეკა­ტე­რი­ნა სა­მუ­ცე­ვიჩმა. მათ გააპროტესტეს სასამართლო პროცესი ეროფეევისა და სამადუროვის წინააღმდეგ. ამისათვის კი სასამართლო შენობაში მალულად, “ბურბუშელას” ყუთებით,  ასობით  დიდი ზომის ტარაკანი შეიყვანეს და ისინი შენობაში გაუშვეს.

„არა ტარაკანებს თავში“ ყვიროდნენ აქტივისტები. აღნიშნული აქციის ვიდეო და ფოტო მასალა არ არსებობს. მოიპოვება მხოლოდ ხმოვანი ჩანაწერი.

პროტესტის გამოხატვის ფრიად საინტერესო მეთოდია, ვერაფერს იტყვით. რამდენადაა არტ-პერფორმანსი, თქვენი გადასაწყვეტია.

ყველაზე გამაოგნებელ, შოკისმომგვრელ და ჩემთვის მეტად რთულად გასაგებ პერფორმანსს, შემდეგისთვის მოვიტოვებ. გემრიელი ლუკმაა და არ მინდა ნაჩქარევად, დაუმუშავებლად მოგაწოდოთ.

ბონუსად პერფორმანსი “Леня Ёбнутый крышует Федералов” უკომენტაროდ

პოსტში გამოყენებულია მასალა არტ-დაჯგუფება “ვოინას” მედია-მხატვრის Плут (Алексей Плуцер-Сарно)- ს ბლოგიდან და დაჯგუფების ოფიციალური საიტიდან free-voina.org

Война- Fuck The Police

სტანდარტული

პოსტის წაკითხვამდე, გადახედეთ მის პირველ ნაწილს Война- ხელოვნების სახელით!

  • 2010 წლის 14 ივნისის ღამე.

ჩე გევარას დაბადების დღე არტ-ადჯგუფება “ვოინამ” აქციით “ХУЙ в ПЛЕНУ у ФСБ”  აღნიშნა. მათ სანკტ-პეტერბურგში, ლიტეინის გასახსნელ ხიდზე 23 წამის განმავლობაში სიგრძეში 65 მეტრი, ხოლო სიგანეში 27 მეტრის ზომის პენისი დახატეს.

“კოსმოსური ყლე”- ასე უწოდეს მხატვრებმა საკუთარ ნამუშევარს. მთავარი მესიჯი კი მეტად საინტერესო გახლდათ. აღნიშნულ ხიდთან მდებარეობს რუსეთის უსაფრთხოების ფედერალური სამსახური- ФСБ (ყოფილი კა-გე-ბე) ამიტომაც გასახსნელ ხიდის გაშლისას “კოსმოსური ყლის” ერექცია ყველაზე კარგად სწორედ ამ შენობიდან ჩანდა.

აღნიშნულმა სურათმა და აქციამ “ვოინას” მსოფლიო აღიარება მოუტანა სტრიტ-არტისტთა წრეში.  ნამუშევარმა გაიმარჯვა რუსეთის თანამედროვე ვიზუალური ხელოვნების კონკურსში “ინოვაცია” და ჯილდოდ 400 000 რუბლი ერგო, თუმცა პრიზის მისაღებად არავინ გამოჩენილა…

შეიძლება იფიქროთ, აბა პენისის დახატვა თუ ხელოვნებაა, ნამდვილად არტ-ქვეყანაში ვცხოვრობთ, ჩვენი კედლების შემხედვარეო. პირადად მე კრეატიულობა მიყვარს. მსოფლიოს ყველაზე მოთხოვნადი სტრიტ-არტისტი, ბენქსიც, არ ერიდება კედლებზე პენისების ხატვას.

დამეთანხმებით, იმედია, რომ “ვოინას” აღნიშნული აქცია გამომხატველობის ფორმით მართლაც მშვენიერია. სათქმელიც პირდაპირ მიაქვს ადრესატამდე. სამწუხაროდ, აღნიშნული შემოქმედება მალევე წაშლილ იქნა ხიდიდან. არაა ალბათ სასიამოვნო ეფ-ეს-ბე-ს თანამშრომლებისთვის და მმართველი ჩინოვნიკებისთვის მსგავსი სურათის ყოველდღიური ხილვა. პოლიციური სისტემის წინააღმდეგ გალაშქრება “ვოინას” არ ეშლება, მითუმეტეს, რომ საკუთარ ტყავზე აქვთ გამოცდილი ცემა, დარბევა, დაპატიმრება. მათი შემდგომი აქციები ძალადობრივი პოლიციის წინააღმდეგ უფრო და უფრო აგრესიულ სახეს იღებდა. მათი მიზანიც ხომ ესაა? პარტიზანული ბრძოლით მოახდინონ მაყურებელის ღრმა, ემოციურ მდგომარეობაში ჩაგდება.

  • 2010 წლის 16 სექტემბერი. ღამე

გაიმართა აქცია “Дворцовый переворот”, ანუ “Хуёвому мусару – яйца мешают!”  “მოგვეცით საწყისი წერტილი და ჩვენ გადავატრიალებთ საძაღლეთს” ასეთი იყო აქციის ერთ-ერთი მოწოდება. აღნიშნული აქციის ფარგლებში დაჯგუფების წევრებმა  რამდენიმე მილიციის მანქანა გადააბრუნეს.

აქციის შეფასებისას ვოროტნიკოვმა აღნიშნა: “ჩვენ ვაჩვენეთ, როგორ უნდა ჩატარდეს მილიციის რეფორმა”. აღნიშნულ აქცის წინ ერთვოდა მთავრობის განცხადება, სადაც ნათქვამი იყო, რომ რუსეთში მილიციის რეფორმა ერთგვარი გადატრიალება იქნებაო, რაც არტ-დაჯგუფების წევრებმა სიტყვასიტყვით შეასრულეს 🙂

ფეხბურთის ბურთსაც კი მისცეს დატვირთვა აქციის მონაწილეებმა. “ეს არის მოკვეთილი თავი, რომელსაც ფეხებს უტყამენ, მაგრამ მას ჯერ კიდევ აქვს გადარჩენის შანსი” ამით მათ ანალოგია მოიყვანეს მილიციასთან, რომელსაც დროული ჩარევის შემთხვევაში ჯერ კიდევ შეუძლია ადამიანური სახე შეინარჩუნოს და რეალურად შეასრულოს საკუთარი მოვალეობა კეთილსინდისიერად. არტისტების ასეთი მკაცრი დამოკიდებულება ძალოვანი სტრუქტურების მიმართ გამოწვეულია მათი კორუმპირებული და სასტიკი ქმედებების გამო, ამიტომაც საკუთარ ვალდებულებად მიიჩნევენ საზოგადოების გამოფხიზლებას და ძალადობაზე გალაშქრებას.

აღნიშნული აქციები ბენქსის ყურადღების მიღმაც არ დარჩენილა

აქციის შემდეგ 15 ნოემბერს ოლეგ ვოროტნიკოვი და ლეონიდ ნიკოლაევი სპეცრაზმმა აიყვანა. ისინი გადაყვანილ იქნენ საგამოძიებო იზოლატორში, სადაც იმყოფებოდნენ 2011 წლის 24 თებერვლამდე. მათ დაკავებას მსოფლიო დონის გამოხმაურება მოჰყვა. გაიმართა მხარდასაჭერი აქციები ევროპის მასშტაბით. ბენქსიმ აღნიშნა, რომ არტ-დაჯგუფება “ვოინა” მისი ერთ-ერთი ფავორიტია და მათ დასახმარებლად 80 000 გირვანქა სტერლინგი გადმოურიცხა დაჯგუფებას.

რამდენადაა ეს არტი, ამაზე პასუხის გაცემა მართლა მიჭირს, თუმცა თუ გავითვალისწინებთ, რომ პერფორმანსი არის გარკვეულწილად პროტესტი ფერწერის მიმართ, რომელსაც ვერ ჩამოკიდებ. ზოგადად პროტესტი/ალტერვატივა ხელოვნების ყველა არსებული ფორმის მიმართ,  მაშინ ვერაფერს ვიტყვით. ამაზე მეტი პროტესტი რაღა უნდა იყოს? თუმცა, როგორც ჩანს პარტიზანი არტისტებისთვის შიშის ცნება უბრალოდ სასაცილოა, ხოლო მათი ფანტაზია- ულევი…

  • 2011 წლის 31 დეკემბერი. ღამე.

იმართება აქცია “Менто-Ауто-Да-Фэ”, “Ёбаный Прометей” ანუ “Пиздец Черной Маруси”. აქტივისტები ამბობენ, “Уничтожим все тюрьмы! Свободу политзаключенным! Федералы не ебут нас – мы ебем федералов! С Новым годом, товарищи!”

აღნიშნული აქცია მიეძღნათ პოლიტპატიმრებს. აქცია შემდეგში მდგომარეობდა. დაჯგუფებამ შეაღწია მილიციის ეზოში და დაწვა ფურგონი, რომლითაც პატიმრები გადაჰყავთ.

ეს არის სიმბოლო თავისუფლების აღკვეთის, არაადამიანური მოპყრობის! დაკავებულთა წამება აქედანვე იწყება. მილიციელები განყოფილებაში მიყვანამდე აქ სცემენ პატიმრებს- დაახლოებით ასეთი განცხადება გაავრცელეს დაჯგუფების წევრებმა.

აღნიშნული პერფორმანსი განსასჯელად თქვენთვის მომინდვია.

“ვოინას” შესახებ წერას აქ შევწყვეტ დღეს. მალე შემოგთავაზებთ აღნიშნული დაჯგუფების, ჩემი აზრით, ყველაზე შოკისმომგვრელ პერფორმანსებს. მანამდე გირჩევდით, წაიკითხოთ შესანიშნავი პოსტი რატომ არის პერფორმანსი ხელოვნება?  მარინა აბრამოვიჩის პერფორმანსებს სამომავლოდ განვიხილავ.

ასევე კარგი იქნება თუ ნახავთ მსოფლიო პროვოკატორის, იდუმალი ბენქსის სარეჟისორო დებიუტს  Exit Trough The Gift Shop რომელიც 2011 წელს “ოსკარის” ნომინანტი გახლდათ დოკუმენტური კინოს სექციაში.

დასასრულს, ერთგვარი ჰიმნი ანარქიული ხელოვნების მოყვარულთათვის: ჯგუფი Ленинград , სიმღერით Меня зовут Шнур

გაგრძელება: Война- ანარქია ყველგან და ყოველთვის

პოსტში გამოყენებულია მასალა არტ-დაჯგუფება “ვოინას” მედია-მხატვრის Плут (Алексей Плуцер-Сарно)- ს ბლოგიდან და დაჯგუფების ოფიციალური საიტიდან free-voina.org

Война- ხელოვნების სახელით!

სტანდარტული

“კრიმინალური ხელოვნება”- ამ სიტყვების ხსენებისას დარწმუნებული ვარ თქვენს უმრავლესობას Pussy Riot და მათი ასე ცნობილი პერფორმანსი ახსენდება.

აღნიშნულ თემასთან დაკავშირებით ძალიან ბევრი ითქვა და ასევე ბევრი დაიწერა. რამდენად მართალი იყო მათი საქციელი და შეფარდებული სასჯელი, ამაზე აქ საუბარს არ დავიწყებ, რადგანაც უკვე გვიანია მსჯელობა. ჩემდა სამარცხვინოდ, უნდა ვაღიარო, აღნიშნულ პანკ-დაჯგუფებაზე პოსტის წერა თვეების წინ დავიწყე და ასე ვერ მივიყვანე ბოლომდე… თუმცა აქ ამის დრო არაა…

სწორედ მაშინ გამიჩნდა პირველად კითხვა, სად გადის ზღვარი ხელოვნებასა და ხულიგნობას შორის? რამდენად შორს შეიძლება შეტოპოს ადამიანმა ხელოვნების სახელით?

მინდა გაგაცნოთ, ვინც იცით, გაგახსენოთ, არტ-დაჯგუფება, რომელთა შედარებით, ჩემი აზრით, “პუსი რიოტის” პერფორმანსები უბრალოდ ბავშვური თამაშია. მაშ, ასე, თქვენს წინაშეა арт-группа Война

არტ-დაჯგუფება “ვოინა” დაარსდა 2005 წელს ოლეგ ვოროტნიკოვის (მეტსახელად: Вор- ქურდი) და ნატალია სოკოლის (მეტსახელად:Козлёнок- თხა) მიერ.

ოლეგ ვოროტნიკოვი- 1978 წლის 17 აგვისტოს დაიბადა. დამთავრებული აქვს მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. 1999 წლიდან დაქორწინებულია ნატალია სოკოლზე.

ნატალია სოკოლი- 1980 წლის 3 ივნისს დაიბადა. დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. არის ფიზიკა-მათემატიკური მეცნიერებების კანდიდატი. დაქორწინებულია ოლეგ ვოროტნიკოვზე. ჰყავთ 2 შვილი.

არტ- დაჯგუფებამ სახელი მიიღო ოლეგ ვოროტნიკოვის მეტსახელიდან. War- ომი, გამოითქმის როგორც Вор- ქურდი.

დაჯგუფების მოქმედების მიზანია, შექმნას ხელოვანის რაინდული სახე, რომელსაც რეალურად შეუძლია ბოროტებასთან ბრძოლა, რომელიც ქმნის თვისობრივად ახალ, ცოცხალ, ექსპრესიულ ხელოვნებას, რაც მიზნად ისახავს მაყურებელზე ღრმა ემოციურ გავლენას. დაჯგუფება ცდილობს შექმნას ახალი არტ-ენა, რომელიც ასახავს მხოლოდ ამჟმინდელ პოლიტიკურ-სოციალურ ყოფას, ანგრევს კონფორმისტული ხელოვნების ჩარჩოებს, არ არის კომერციაზე გათვლილი, რამეთუ მთავარი, მხოლოდ ხელოვნებაა და არა ფული. არტ-დაჯგუფება ილაშქრებს ყოველგვარი გლობალიზაციის წინააღმდეგ, რათა მოახდინოს არტ-დედამიწაზე სამართლიანობის აღდგენა. “ვოინა” მოქმედებს პარტიზანული ბრძოლის პრინციპით, მათი პერფორმანსები ანარქიულ ხასიათს ატარებს.

ერთ-ერთი პირველი აქცია “Мордовский Час” შედგა 2007 წლის 1 მაისს, როდესაც აქტივისტებმა გაილაშქრეს გლობალიზაციის უპირობო წარმომადგენლის, “მაკდონალდსის” წინააღმდეგ და მომსახურე პერსონალს ცოცხალი კატები (!) დაუშინეს შეძახილით: “Свободная касса!”

“ეს არის საჩუქარი ფასტფუდის დაბალანაზღაურებადი მონა-მუშახელისთვის, რომელნიც მოკლებულნი არიან გამოსასვლელ დღეებს, რათა დატკბნენ თანამედროვე რადიკალური ხელოვნებით”– ასე შეაფასა დაჯგუფებამ საკუთარი პერფორმანსი.

აღნიშნულმა აქციამ “ყველაზე ხულიგნური პერმორმანსის” შეფასება მიიღო მედიაში.

სიმართლე გითხრათ მიჭირს რაიმე შეფასების გაკეთება… ეს ის შემთხვევაა, როცა ხულიგნობასა და ხელოვნებას შორის ზღვარის გავლება შემფასებლის სუბიექტურ ხედვაზეა დამოკიდებული. კანონის წინაშე, ეს რათქმაუნდა დანაშაულია, მაგრამ აღნიშნული დაჯგუფება კანონის უზენაესობას სრულად უარყოფს, რაც მათი შემდგომი პერფორმანსებით უფრო მტკიცდება…

საზოგადოების შოკირება “ვოინამ” 2008 წლის 29 თებერვალს კიდევ ერთხელ მოახერხა.

ამ დღეს აქტივისტებმა ბიოლოგიის სახელმწიფო მუზეუმში მოწყვეს აქცია “Ебись за наследника Медвежонка!” ისინი  დათვის ფიტულის წინ სექსით დაკავდნენ.

სექსის დროს ოლეგ ვოროტნიკოვი სკანდირებდა: “დათვები მალე ამოწყდებიან!  მხარი უნდა დავუჭიროთ დათვის ბელს! ჩვენ მათ საკუთარი სხეულიდან ენერგიას გადავცემთ! დათვი- ძველი სლავების ტოტემური ცხოველია. ჩვენ სქესობრივი კავშირი უნდა დავამყაროთ დათვის ბელის მხარდასაჭერად! გაუმარჯოს დათვის ბელს! მართმადიდებელი დათვის შთამომავალს!”

2008 წლის 7 მაისს დიმიტრი მედვედევის პრეზიდენტად ინაუგურაციის ცერემონიალი გაიმართა…

  • 2008 წლის 7 ნოემბერი

პარტიზანული ხელოვნების აქტივისტები მართავენ აქციას, სახელწოდებით “Штурм Белого Дома”. “თეთრი სახლი” რუსეთში მთავრობის შენობას ეწოდება. ხულიგანი არტისტების ერთი ჯგუფი თეთრი სახლის ეზოში შეიჭრა, მეორე ჯგუფი კი შენობის ფასადზე ლაზერის პროექტორის დახმარებით დაახლოებით 40 მეტრის სიმაღლის თავის ქალასა და ძვლებს გამოსახავს.

აქციის შემტევი ჯგუფი ეზოში შეღწევის შემდეგ სკანდირებდა: “ომი-ეს ყველა ნაციის ძალის გამოცდაა! ხელოვნება ეკუთვნის ხალხს! იქნება თავისუფლება, არ იქნება მმართველობა! ყველაზე საშიში ომში- მოწინააღდეგის ძალის დაუფასებლობაა! სწავლა, სწავლა და სწავლა!”

აღნიშნული პერფორმანსით ვოინამ კიდევ ერთხელ გაილაშქრა ტოტალიტარული რეჟიმისა და დიქტატურის წინააღმდეგ. ასევე აღსანიშნავია ლენინური ლოზუნგები, რომელიც სპეციალურად შეარჩიეს ოქტომრის რევოლუციის იუბილესთან დაკავშირებით.

თავი რომ არ მოგაბეზროთ, აღნიშნულ პოსტს ორ ნაწილად გავყოფ. დასკვნით ნაწილს ერთ დღეში შემოგთავაზებთ.
გაგრძელება

Война- Fuck The Police

Война- ანარქია ყველგან და ყოველთვის
პოსტში გამოყენებულია მასალა არტ-დაჯგუფება “ვოინას” მედია-მხატვრის Плут (Алексей Плуцер-Сарно)- ს ბლოგიდან და დაჯგუფების ოფიციალური საიტიდან free-voina.org