Category Archives: The Beatles

სისტემა უნდა დაინგრეს?

სტანდარტული

ამ პოსტის დაწერის იდეა მას შემდეგ გამიჩნდა, რაც ერეკლე დეისაძის „სისტემა უნდა დაინგრეს“ მოვისმინე და ძმაკაცმა მითხრა: „რაღას მღერის? რა უნდა? სისტემა ხომ უკვე დაინგრა?“

***

„-სოფლელებით გაივსო ქალაქი… ხოო… ხოო… ამათი ბრალია, გარყვნეს ყველაფერი… გარყვნეს ყველეფერითქო…“- მობილურზე საუბრობდა 50 წლამდე ასაკის კაცი. ტალახის შხეფებით დასვრილი შავი ჯინსის შარვალი ეცვა, ხაკისფერი ზამშეს კურტაკი, გადაქექილი, დაბალძირიანი ფეხსაცმელი ცხვირზე საცოდავად გადატყავებოდა. მარჯვენა მტევნის ცერა და საჩვენებელ თითებს შორის, ხელის ზურგზე „ბეში“ (ერთი კაცი ოთხ კედელში) ჰქონდა ამოსვირინგებული, მარცხენა ხელის შუათითზე დამრეცი ჯვარი…

***

„სისტემა უნდა დაინგრეს! სისტემა უნდა დაინგრეს!“

ყველგან ეს მესმოდა, ყველგან ამას ვკითხულობდი, Facebook- კომენტარებიდან და სტატუსებიდან დაწყებული ქალაქში შენობის ფასადებით დამთავრებული. მეც ვფიქრობდი ასე: სისტემა უნდა დაინგრეს! ფაქ ზე სისტემ!

Banksy -Riot

Banksy -Riot

დანგრევას როცა ვახსენებ ყოველთვის ჰანა მახმალბაფის ფილმი, „ბუდა სიცხვილისაგან აფეთქდა“ მახსენდება.

სურათიც სწორედაც რომ აფეთქებით იწყება, თუმცა მერე ვხვდები, რომ ეს არაფერია იმ ნგრევასთან შედარებით, რაც პატარა გოგონას გონებაში ხდება სურათის განმავლობაში. ვერანაირი  ნაგებობისა თუ გამოქვაბულის მიწასთან გასწორება ვერ შეედრება იმას, რასაც ბავშვობის გაცამტვერება ჰქვია. თვალნათლივ ხედავ, როგორ იშლება აგურ-აგურ ფერადი სამყარო და ნანგრევების ბუღში სასტიკი, დენთის სუნით გაჯერებული რეალობა იკვეთება. დასასრულს კი რეფრენად გასდევს პატარა გოგონას მეგობრის ისტერიული ყვირილი: „მოკვდი და თავისუფალი იქნები! მოკვდი და თავისუფალი იქნები!“

***

სისტემის ნგრევა ჩემთვის ეს არის. ერთდროულად, ასანთის ღერებით ნაშენი ხუხულის ჩამონგრევა, თუმცა, როგორ ჩანს, სისტემამ მესამე გოჭივით ჭკუა იხმარა და ბინა საიმედოდ დაცულ მდიდრულ სასახლეში დაიდო. შენობის ნგრევაზე როცა მიდის საქმე, წესით და რიგით ასე ხდება: მცხოვრებლებს გამოასახლებენ, უსაფრთხოების პარამეტრებს დაიცავენ და მიმდინარეობს დემონტაჟი, შემდეგ კი იწყება ნანგრევებისაგან გაწმენდის დაუსრულებელი პროცესი. თქვენ რა, გგონით ჩვენც ამ ეტაპზე ვართ და დარღვეული მმართველობის ნანგრევები გაგვაქვს სანაგვეზე?

არა, მეგობრებო! ჩვენ მაძღარი ხალხი გამოვასახლეთ შენობიდან და მშიერი, ულევი მადის მქონენი შევასახლეთ შიგნით, თან გავიძახით, რომ სასახლის დემონტაჟმა წარმატებით ჩაიარა. მიკიბ-მოკიბვის გარეშე რომ ვთქვა: ძველი, ძლიერი სისტემა ახლით შევცვალეთ და ახლა ველოდებით, ხელს ვუწყობთ მას, როდის გაიდგამს ღრმად ფესვებს, როდის მოძლიერდება. მერე რა, რომ ჩრდილეთის ქარი უბერავს, გაგებით ვეკიდებით…

***

ცხვრის ფარას თხას უყენებენ წინ, რომ სულელი პირუტყვი არ დაიბნეს. მოაშორებ თუ არა ყოჩს, ფარა ირევა, ქაოსის ჟამი დგება და ზოგიერთი, ცხვრის ტყავში გადაცმული მგელი დროს იხელთებს, ბენზინგასამართ სადგურს დააყაჩაღებს, ვიღაცას საფულეს მოპარავს, ვიღაცას ყელს გამოღადრავს… და როცა ახალ თხას ჩააყენებენ წინ, ისინი კვლავ  კიკინით გაჰყვებიან მას და თვალებს აქეთ-იქეთ გააცეცებენ, ეგებ საკბილოს გამოჰკრან ხელი. ვაი რომ, ასე ნაქები თხა ახლა სწავლობს ნაბიჯების გადადგმას და უღრან ტყეში მიუძღვის ფარას, რომლის ბოლოსაც ხევის კიდე მოჩანს…

Banksy- monkey parliament

Banksy- monkey parliament

***

სისტემა გვჭირდება, მის გარეშე არარაობანი ვართ! ფაქტმა აჩვენა ეს 90-იანებში და ფაქტებივე აჩვენებენ ახლაც. გაუფრთხილდით სისტემას! გადაარჩინეთ სისტემა!

***

ჭეშმარიტად სისტემის დანგრევაზე როდის შეიძლება “ოცნება”, იცით? როცა საკუთარი გონების მიერ დამყარებულ რეჟიმს მოუწყობ რევოლუციას! როცა მიხვდები, რომ მართმადიდებელ ქრისტიანს და მუსულმანს შეუძლიათ მშვიდობით და ურთიერთპატივისცემით არსებობა… როცა გაანალიზებ, რომ “ჰომოსექსუალიზმი” მუშტების ქნევით „არ იკურნება“ და შვილებს, ძალიანაც რომ გინდოდეს, ვერ „გაგიპიდარასტებენ“… როცა შეიგნებ, რომ საქალწულე აპკი პატიოსნებას არ განსაზღვრავს… როცა მიხვდები, რომ „არ ტეხავს“ „მოიკაზე“ მუშაობა… როცა მიხვდები, რომ 40 წლის ასაკში უკვე დროა დედიკოს პენსიას არ უცდიდე სიგარეტის საყიდლად… როცა მიხვდები, რომ მიშას, ბიძინას, პეტრეს, პავლეს მთავრობას სულაც ჰკიდია შენი ქვეყანა, იმიტომ რომ მათ „ფული უნდა იშოვონ, მილიონერები უნდა გახდნენ“… როცა მიხვდები, რომ ის, რასაც ეკრანზე უყურე, რამაც ნერვები უკიდურესად დაგაწყვიტა და ქუჩაში გამოგიყვანა ყვირილით „დღეს მეც პატიმარი ვარ“, სინამდვილეში შენს გონებას უკეთებს ახლა მთავრობა… როცა ბოლოსდაბოლოს გაანალიზებ, რომ სისტემა, ეს შენი აზროვნება, ობმოდებული მსოფმხედველობაა და დაანგრევ მას, რომ „მოკვდე, რათა გათავისუფლდე“. უკვე მერე შეძლება გამოხვიდე და ხმამაღლა დაიძახო: „სისტემა უნდა დაინგრეს!“

 You tell me it’s the institution

Well, you know

You better free your mind instead

P.S. ქალაქში კორპუსების კედლებს ვათვალიერებ ყოველთვის, მიყვარს წარწერების კითხვა… „სისტემა უნდა დაინგრეს“ ყველგან გადაჩხაპნილი და გადაღებილია… ვიღაცას ძალიან უნდა, რომ წაშალოს ჩვენში ეს მოგონება… ნუ ვიჩქარებთ, გაგებით მოვეკიდოთ…
სისტემა უნდა დაინგრეს
Advertisements

როგორ შევხვდი ჯონ ლენონს

სტანდარტული

სიზმარის სამყარო გასაოცარია. ასეთი თავისუფლება, უკონტროლობა და უკიდეგანობა რეალურ ცხოვრებაში არ არსებობს. ხანდახან ვფიქრობ ხოლმე, ცხოვრება სხვა არაფერია, თუ არა კედელზე ჩამოკიდებული ჩარჩო, რომელსაც რაც არ უნდა ეცადო ვერ გასცდები. ხის რიკულებიანი ნაჭრები მჭიდროდ გვეკვრის გარს და სულს გვიხუთავს. ჩვენს მიერ თვალსაწიერის გაფართოება კი სხვა არაფერია, თუ არა ირგვლივ არსებული ოთხკუთხედი სამყაროს პერიმეტრის გაზრდა, რითაც ვახერხებთ კედლის უფრო დიდი ფართი მოვიცვათ, თუმცა არ გვიწერია მთლიანად შევიცნოთ იგი. ზუსტად ასეთი შეგრძნება დამეუფლა, როცა  ბენქსის საგამოფენო ნამუშევარს შევავლე კომპიუტერის ეკრანზე პირველად თვალი.

“There are four basic human needs; food, sleep, sex and revenge.”
Banksy

და მაინც, რახანაც ვართ “თავის უფლები” მხოლოდ ძილში, ჩვენი ტვინის ხვეულების ალფა რხევებში, ვახერხებთ რამდენიმე წუთით გადმოვიდეთ შავთეთრი სურათიდან და ფერადი კედელი მოვათვალიეროთ.

სიზმარი ფრიად საინტერესო თვისებით ხასიათდება. იგი ყოველთვის ქვეცნობიერს გამოავლენს, რომელთან წვდომაც ადამიანის ცნობიერს არ აქვს. სწორედ ამიტომაც სწავლობდა ფროიდი პაციენტების სიზმრებს, რომელთა შესწავლის საფუძველზეც დააშენა შემდეგ საკუთარი “ფსიქოანალიზი”.

სიზმრად უცხო ადამიანი გინახავთ? საინტერესო ფაქტი: ძილში ახალი სახის შექმნა არ შეგვიძლია. ჩვენთვის “უცხო” ადამიანები სინამდვილეში სადღაც ნანახი, შეიძლება უბრალოდ თვალმოკრული რეალური პიროვნებები არიან, რომლებიც ღრმად ჩაიბეჭდნენ მეხსიერებაში და ფიზიკური მოსვენების ჟამს ბურუსიდან გამოიკვეთნენ, როგორც სუსხიანი შემოდგომის ნისლიან დილას თანდათან ჩნდება პეიზაჟი. სიზმრად სრულდება ჩვენი დამალული ოცნებები და სურვილები, რომელთაც რეალურ ცხოვრებაში მიღწევა ხშირად არ უწერიათ. მე, მაგალითად ბითლზის კონცერტზე ვიყავი ერთხელ, სულ წინა რიგებში, ხშირად დავფრინავ ყოველგვარი დახმარების გარეშე, ოპერაციებს, ან უბრალოდ შეხვევებს ვაკეთბ, ზოგჯერ სამყაროს ფერადოვნებით დაძაბუნებული მხატვარიც ვარ…

***

ქალაქში ვარ… ქუთაისს ჰგავს ძალიან, მაგრამ თბილისია აშკარად. საუბარი და ქუჩების განლაგება დედაქალაქისას მიუგავს, ყოველშემთხვევაში. ვიღაც გოგსთან ერთად ვარ. საოცრად ნაცნობი სახე ჰქონდა, მაგრამ ვერ შევიცანი ვერაფრით. მშვიდად ვარ, საფრთხეს ვერ ვგრძნობ. წყნარად მივუყვები ქუჩას და მანქანების კოლონას ვაკვირდები. ქუჩის კუთხეში კომიქსების მაღაზიას მოვკარი თვალი. საოცრად მომინდა შესვლა და დათვალიერება, კომიქსი ხომ რეალურ ცხოვრებაში თვალითაც არ მინახავს… საოცარი გარემოა… შემინული დახლები ფერადად ბრჭყვიალებს. ჩემთვის სრულიად უცნობ და ასე საინტერესო სუპერგმირებს შევყურებ პრიალა გარეკანზე… ნება-ნება ვათვალიერებ დახლებს… სალაროს ვუახლოვდები, რომლის მარცხნივაც უზარმაზარი შემინული კარადა დგას. კი მეუცნაურა, ცოტა მოუხერხებლად ჩაუდგამთ, მაგრამ ამისთვის ვის სცხელა? კარადის წინ ავეყუდე…

სიტყვებით რთულია გადმოსცე განცდა რაც მისი შიგთავსის დანახვისას მეუფლება! ეს არის ბითლზის ალბომების სტერეო რემასტერი ვინილზე (ცნობისათვის, ჯერ გაყიდვაში არ გამოსულა, 12 ნოემბრიდან გაეშვება ქსელში)

The Beatles studio album remasters on 180 gram vinyl

საოცარია… პირდაპირ ჯადოსნური… განათებაც კი ისეთი აქვს, მიუწვდომელს და ხელშეუხებელს რომ ხდის.

-ხედავ? ხედავ???- ისტერიკულად ვეკითხები გოგონას, რომლის სახეც ასე მეცნობა, და მაინც ვერ გავიხსენე რა ჰქვია.

გოგო სალაროში გამყიდველთან საუბარს მორჩა და ჩემ გვერდით აიტუზა. დამუნჯებულები შევცქერით ვიტრინას.

კარის თავზე ჩამოკიდებული ზარი გაწკრიალდა… მაღალი, თხელ მანტოში გამოწყობილი, შავი მზის სათვალით და ოდნავ გრძელი ცხვირით, თხელი, ვიწრო ბაკენბარდებით, ჰაეროვნად შემოაბიჯა ამ მიკარგულ კომიქსების მაღაზიაში ღმერთმა- ჯონ ლენონმა! წამით ვიგრძენი, რომ გული გამიჩერდა…

“არა! ეს შეუძლებელია! წარმოუდგენელია! როგორ?”- ფიქრები თევზებივით აირია თავში.

გვერდით ჩაგვიარა, ოდნავ შესამჩნევად გაიღიმა და თავი დაგვიკრა… სალაროს მიადგა… გაჭაღარავებულ, მსუქან გამყიდველს, რუს საშას, გაუბა ჩუმად საუბარი…

-ისაა???- ვკითხე ჩემ გვერდით მდგომ უცნობ-ნაცნობ გოგონას, რომელმაც მხრები აიჩეჩა.

იდაყვით სალაროს მაგიდას ჩამოეყრდნო, მუხლები მოხარა… კევს ღეჭავს…

-საშა, ჩემთვის უნდა იყოს რაღაც…

საშამ დავთარი ამოიღო…

-ჯონ ლენონი.

საშამაც კირკიტი დაუწყო ჟურნალს. ეტყობა რაღაც სიაა, ისე ჩააყოლა კალამი…

“ისაა! ისაა!!!”- ეს აზრი ისე ხმამაღლა ყვირის ჩემ თავში,  ყურებზე ხელს ვიჭერ, რომ “ბარაბნები” არ გამისკდეს…

-ასეთი სახელი სიაში არაა!- რუსულად პასუხობს მსუქანი საშა

“რაა? ეს ხომ არ გამოყლევდა??? რას ქვია არაა! ჯონ ლენონია, ბოლოსდაბოლოს! ვერ ცნობს, ეს ჩემისა?”- ხელები ამჯერად პირზე ავიფარე, რომ აზრები ტუჩებს მიღმა არ გამქცეოდა.

-ააა, ხო!- უდარდელ გაეცინა ჯონს- მართალია! რობერტ ჰაქსლი ნახე!

-კი, არის, ბატონო რობერტ!

“რაა? რა რობერტ? ვინაა რობერტ ჰაქსლი?- გამიელვა აზრმა, მაგრამ მალევე გადამავიწყდა. ჩემ გვერდით მდგომი გოგო ჯონს მიუახლოვდა და რაღაც ჰკითხა. მას გაეღიმა, თავი დახარა და ოდნავ დააქნია… ხელი ჩამოართვა… ჩემსკენ წამოვიდა…

კანკალი ამიტყდა… ხელისგულები გამიოფლიანდა… რამდენჯერმა სწრაფად დავისვი შარვალზე… ენა მებმევა… რაღაც აზრის გამოთქმა მინდა რუსულად…

-я ваш фанат…   ისაა… ჯანდაბა!- საერთოდ წამერთვა ლაპარაკის უნარი

-Easy, boy!- გაეცინა მას და ხელი ჩამომართვა, – მე მესმის და ვგებულობ.

მთელ სხეულში ელექტრო მუხტმა დამიარა თითქოს…

რამდენიმე წამით წყდება სიზმარი

ახლა მე და ლენონი ვდგავართ ვიტრინის წინ და ბითლზის რემასტერ-ვინილ ალბომების ყუთს შევყურებთ.

-ჰა, როგორია?

-მე ვერ შევწვდები, ძალიან ძვირია- ჩუმად ჩავილაპარაკე. 319$ ღირს, ფასი ვიცი უკვე… (სიზმარშიც კი ჯიბეგაფხეკილი ვარ)

-ეგ არაფერი! შენ Shaved Fish-ს უნდა მოუსმინო!- მითხრა მან და სალაროსკენ წავიდა…

საშამ პატარა, შესასვლელი კარი გაუღო და დახლში შეიყვანა. ჯიბიდან გასაღები ამოიღო და კედელზე აწოწილი რკინის კარადა გახსნა, რომელიც ცელოფნის დაფასოებული პარკებით იყო გამოტენილი. ლენონი ოდნავ აიწია და ორი პაკეტი ჩამოიღო. ნაცრისფერი პაკეტის ზედაპირზე მისი სურათი გავარჩიე…

ნახატი პარკზე

მომიახლოვდა და პაკეტი გამომიწოდა…

-გახსენი, შენია! ჩემგან.

პაკეტი გამოვართვი და გახსნა დავიწყე. რამდენიმე მაისური მისი გამოსახულებით, საოცრად მოკლე, “ლივერპულის” საფერხურთო შორტი, პლაკატი ხელმოწერით და მისივე დახატული სურათი კომპაქტურად იწყო პარკში.

-მადლობა! დიდი მადლობა!

-ააჰ, ეგ არაფერი! გახსოვდეს, მთავარი მშვიდობაა, მეგობარო! Peace- თქვა და მარჯვენა ხელის ორი თითით მშვიდობის სიმბოლო გამოხატა…

ამ სიტყვები შემდეგ, ლენონის ნაჩუქარი პაკეტით ხელში უდაბნოში, უზარმაზარ რიგში ამოვყავი თავი… რატომღაც ჩავთვალე, რომ ახლო აღმოსავლეთში მოვხვდი… სუფთა წყალს ელოდებოდა ხალხი…

***

რა არის მაინც სიზმარი, და სად გადის ზღვარი რეალობასა და ფანტაზიას შორის? ჩემი სიზმარი იმდენად რეალურს ჰგავდა, რომ ახლაც, ფხიზელ გონებაში მიჭირს ამ ყოველივეს უბრალო ზმანება ვუწოდო. იმედია კიდევ მომეცემა საშუალება ჯონს მშვიდაბაზე ვესაუბრო.

სიზმრის თემას რამდენჯერაც არ უნდა შევეხო, გაჩერება მიჭირს… სანამ თავს მოგაბეზრებთ, გირჩევთ ნახოთ/კიდევ ერთხელ გადახედოთ კროსტოფერ ნოლანის შედევრს Inception. დატკბით ადამიანის გონებისა და შესაძლებლობების უკიდეგანობით…

მე კი ბონუსად ჯონ ლენონის Shaved Fish-ს დაგიტოვებთ.

ფერად სიზმრებს გისურვებთ…

BIAFF 2011. მარტინ შულიკი (ნაწ. I)

სტანდარტული

სასაცილოა, რომ ახლა ვცდილობ შარშანდელი კინოფესტივალის ქრონიკა შევქმნა.  სხვა ქალაქში კინოსთვის წასვლა, სამწუხაროდ, ჩემს ძალებს სცილდება. ამიტომაც საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალმა 2011 წელს ჩენგან შეუმჩნევლად ჩაიარა. მოგვიანებით მოვიძიე მხოლოდ ინფორმაცია ფილმების შესახებ, რამდენიმე რეცენზიას გადავხედე და ეს იყო სულ. დავგეგმე კიდეც, ამ ფილმებს აუცილებლად ვნახავთქო და როგორც იქნა, ერთი წლის თავზე მოვახერხე კიდეც. ნამუშევართა უმრავლესობა “პირატულად” გადმოვწერე და ჩავუჯექი. ამიტომაც ამ ფესტიფალს სახელიც შევუცვალე ჩემებურად: საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო პირატული ფესტივალი 2011.

თბილისის კინოფესტივალის დროსაც ვფიქრობდი “პირატული” პოსტების დაწერას. ფილმების უმრავლესობა ვნახე მაშინ… ასევე “პირატულად”. სახლიდან გასვლა დამეზარა კინოთეატრში. სიმართლე ითქვას ამდენი ფულიც არ მქონდა, რომ ყველაფერი მენახა. ჯერ კიდევ დეკემბერში ვფიქრობდი პოსტების მთელი სერიის დაწერას, მაგრამ გადავიფიქრე. არანაირი ინტერესის იმედი არ მქონდა. ახლაც ასეა, მაგრამ ამაზე აღარ ვდარდობ, ომარას რჩევას დავუჯერებ და ყველაფერს დავიკიდებ. მხოლოდ ჩემთვის დავწერ…

გახსოვდეთ, რომ მე უბრალო მაყურებელი ვარ, რომელსაც კინოსთან მხოლოდ სიყვარული აკავშირებს და ამიტომაც ფილმებისა თუ რეჟისორების შეფასება შესაძლოა მეტად სუბიექტური იყოს.

ჩემეული შეფასებები იწერება ფილმის ნახვისთანავე, ამიტომაც ემოციები შესაძლოა გადაჭარბებულიც მოგეჩვენოთ.

მარტინ შულიკი სლოვაკი რეჟისორია. დაიბადა 1962 წლის 10 ოქტომბერს. მისი სარეჟისორო კარიერა 90-იანი წლებიდან იწყება. მისი ბოლო ნამუშევარი, “ბოშა“, წარმოდგენილი იყო  საავტორო კინოს ბათუმის VI საერთაშორისო ფესტივალის მხატვრული ფილმების სექციაში

ბლოგებზე პირად პოსტებს თუ გადაავლებთ თვალს, აღმოაჩენთ, რომ პოსტების უმრავლესობა ემოციური გავლენის ქვეშ იწერება. არა აქვს მნიშვნელობა საკუთრივ ემოციას, დადებითი იქნება ეს, თუ უარყოფითი. ნებისმიერი საინტერესო მომენტის შემონახვა შეიძლება პოსტების, ფოტოების, ვიდეოების დახმარებით. სწორედ ეს არის თანამედროვე ადამინისათვის ერთგვარი აუცილებლობა: უკვდავყოს მომენტი, რაც მისთვის რაღაცით მნიშვნელოვანია. თუმცა, საკუთრივ ცხოვრებისეული მომენტის განუმერებლობა მას განაკუთრებულ ხიბლს სძენს. ამ შემთხვევაში კი,  გამუდმებული განმეორება მას ფასს უკარგავს და აუფერულებს. სხვისი რა გითხრათ, ჩემთვის პირადად ასეა.

მარტინ შულიკის  ფილმი “რაც მე მიყვარს” , მთავარი გმირის ცხოვრების საინტერესო მომენტების კრებულია. აზრობრივად დატვირთულ და დასაფიქრებელ ეპიზოდებს ენაცვლება უაზრო, მაგრამ ლამაზი, დასამახსოვრებელი კადრები. გადაღების აღნიშნული სტილი ფილმს დინამიურს და სასიამოვნო სანახავს ხდის.

ადამიანი მთელი ცხოვრება ეძებს ჭეშმარიტ მეორე ნახევარს. ზოგიერთს ადრევე უმართლებს, ნაწილს კი მეორე ცდა სჭირდება. მარტოობის განცდა კი მუდმივია ამ პერიოდში. ადამიანი  ყველანაირი გზით ცდილობს მას გაექცეს.

აღნიშნულ საურათშიც ასეა: მამაკაცი- ძიების პროცესში. საკმაოდ საინტერესოა ასევე შუა ხნის ასაკის მამაკაცის ფსიქოლოგიური მდგომარეობა. სიყვარულის ძიება, სიახლოვის განცდა ყოფილ მეუღლესთან, პრობლემები მშობლებთან… და ამ ყველაფერ ამას საოცარი სიმარტოვის განცდაც ემატება. ეს განაკუთრებით ფილმის ბოლოს გაჟღერებული ბითლზის Eleanor Rigby -დან ჩანს.

ფილმი ადვილად სანახავი და საკმაოდ საინტერესოა, საკუთარი აზრით თუ მხატრული გამომხატველობით. მისი ნახვა შეგიძლიათ აქ.

მარტინ შულიკის პირველი ფილმი საოცრად მომეწონა, ამიტომაც იყო ალბათ, რომ აღნიშნული სურათის ყურებისას თავიდანვე დადებითი განწყობით განვმსჭვალე. არც შევცდარვარ.

გახსოვთ, არსებობს ასეთი წიგნები, სადაც თავებს წინ წამძღვარებული აქვს მოკლე ანოტაცია, სადაც გადმოცემულია, რას წაიკითხავს მკითხველი აღნიშნულ თავში. ეს მკითხველის დაინტერესებას იწვევს და კითხვის გაგრძელების მოტივაციას აძლევს. სწორედ აღნიშნულ მეთოდს მიმართა ფილმში რეჟისორმა. სურათი დაყოფილია თავებად და თითოეულს წინ მოკლე ანოტაცია უსწრებს. ფრიად ორიგინალური და საინტერესო მიდგომაა.

ცხოვრებაში დგება ასაკი, როცა მამაკაცს ახალგაზრდა აღარ ეთქმის, ვერც მოხუცს უწოდებ. ერთგვარი „ადრეული შემოდგომა“. ამ დროს კაცი პირველად იწყებს სერიოზულად გადახედოს საკუთარ ცხოვრებას, შეაფასოს, რა შექმნა, რას მიაღწია… და როცა ხელში სიცარიელე  შერჩება, იგი იწყებს საკუთარი თავის ძიებას. უღრმავდება თავის არსებას, უბრუნდება წარსულს, რათა გაიკვალოს გზა მომავლისაკენ. ასეა სწორედ აღნიშნულ სურათშიც. მთავარი გმირი, რომელიც უკვე წლებია მამის ბინაში ცხოვრობს, მიემგზავრება სოფლად, რათა ბაბუის დატოვებული ბაღი სახლითურთ მოაწესრიგოს, გაყიდოს და საკუთარ გზას ეწიოს. სწორედ აქედან იწყება ჯადოსნური, მისტიური მოგზაურობა საკუთარი პიროვნების ძიებაში.

ფილმი საშუალებას მოგცემთ შეიგრძნოთ სოფლის უბრალო ცხოვრება, დატკბეთ საოცარი გარემოთი, გაიცნოთ ბრძნად მეტყველი უბრალო ადამიანები, ჯადოქრები, შეიმეცნოთ სამყაროს მათეული აღქმა, მიიღოთ ფილოსოფიური რჩევა-დარიგებანი ჟან-ჟაკ რუსოსა და ვიტგენშტეინისაგან. დაეხმარება ეს ყოველივე მთავარ გმირს იპოვოს „თავი თვისი“? ამის ნახვა შეგიძლიათ აქ

მიტოვებული ადამიანის ინტეგრაცია საზოგადოებაში მეტად პრობლემური საკითხია. განსაკუთრებით მაშინ, როცა საქმე ძნელად აღსაზრდელ ბავშვს ეხება. მე თუ მკითხავთ,  ინტერნატები გამოუსადეგარი, არაჰუმანური დაწესებულებაა. სწორედ ამიტომაცაა, რომ ასეთი მოზარდების უმრავლესობა საკუთარ თავში ჩაკეტილი და მარტოსულია.  ისინი ქმნიან წარმოსახვით სამყაროს, რომელიც რეალობისაგან მრავალფეროვნებით, სიკეთით და თავისუფლებით გამოირჩევა.

მიტოვებული გოგონას გზა ბავშვთა თავშესაფრიდან დედისაკენ. ეს გზა კი ჯადოსნური რუკის საშუალებით უნდა გაიკვლიოს მოზარდმა იმ ჯუნგლებში, ცხოვრებას რომ ეძახიან. საინტერესოა, რომ მას გზად უამრავი, ერთმანეთისაგან განსხვავებული ადამიანი ხვდება. თავიანთი სატკივარით, სიხარულით, მწუხარებით. თითოეული მათგანი თავისებურად კეთილია გოგონას მიმართ. მისი გზა კი საკმაოდ შორი და დამღლელია, თუმცა ამავდროულად საინტერესოც. ამასთანავე აღსანიშნავია, რომ თითოეული გზაზე შემხვედრი ადამიანი ცხოვრების გაკვეთილს აძლევს მთვარ გმირს,რომელიც თვალსა და ხელს შუა იზრდება მაყურებლის წინ.

ყველაზე მეტად ამ ფილმში სლოვაკური ქორწილის ტრადიციის ძირეულმა აღწერამ მომხიბლა. ზოგადად, სასიამოვნოა, როცა ფილმი საშუალებას გაძლევს უცხო კულტურა გაგაცნოს და შენამდე მოიტანოს, რაც მარტინ შულიკს საოცრად ლამაზად გამოუვიდა. საინტერესოა ასევე ის ფაქტიც, რომ სიუჟეტური ცვლა მეტად მრავალფეროვანია და ამასთანავე არაა მოსაბეზრებელი, გამაღიზიანებელი. საერთო  სიუჟეტი არა დაკარგული, დინამიურად ვითარდება და ლოგიკურ დასასრულამდე მიდის. თუ გსურთ, თქვენც გაყვეთ ძნელად აღსასზრდელ მოზარდს ცხოვრების რთულ გზაზე, ნახეთ ფილმი აქ.

ტურისტული ფიქრები

სტანდარტული

17.08.2012

11:58

Tkupi Eka

Bqbvshvebo rogor xart, gaigvidzet? Gaemxadet mske unda gabidet 15 cutshi

მამიდაშვილის მესიჯმა გამაღვიძა. სენსორულ ეკრანს ვერ შეეჩვია ჯერ, გავიფიქრე და ავდექი. ნამთვრალევზე ცოტა პირი მიშრება. კიდე კარგი, თავი არ მტკივა. წვიმს, როგორც გამოეტევა, თითქოს სათლიდან (უთხარი არა „ვედროს“!) ღვრიანო სითხეს. სად ვიშოვო „ზაგარნი“ კრემი ასეთ ამინდში? არადა, რა აუცილებლობაა!

დატვირთული დღე გვაქვს წინ. დელფინარიუმს უნდა ვესტუმროთ 2 საათზე, ბილეთები ჯერ კიდევ გუშინ ვიყიდეთ.

გაგვიმარლა, რიგი არ დაგვხვდა. ადგილები დავიკავეთ და შოუც 5 წუთში დაიწყო. ასეთი სიამოვნება კარგა ხანია არ მიმიღია. წამყვანი ქარიზმატული მსახიობი გამოდგა, დამსწრეებს ადვილად იყოლიებს, დიქციაც კარგი აქვს. დელფინები ცოცხლად პირველად ვნახე. მორჩა, დღეიდან ეს ძუძუმწოვარი ჩემი საყვარელი არსებაა. ვიფიქრე, მთლიან შოუს მობილურის კამერით ჩავიწერთქო, მაგრამ მაშინვე გადავიფიქრე. განუმეორებელი წამი განუმეორებლად უნდა დარჩეს. სულმა მაინც წამძლია და 2 წუთიანი ვიდო მაინც გადავიღე მოგვიანებით. თუ ვინმე ბათუმში მოხვდებით, აუცილებლად ეწივიეთ ამ სანახაობას! ფრიად ნასიამოვნები დარჩებით.

საინტერესო შენიშვნა: დელფინი საოცრად მეგობრული და მოსიყვარულე არსებაა. დელფინებთან ერთად ცურვას სამკურნალო მიზნით წარმატებით იყენებენ აუტიზმით დაავადებულ ბავშვებში.

ბიძაშვილს ვეუბნები:

-ჩადი და მიკროფონში თქვი: Best show ever!

-ტროლებიღა აკლიათ ახლა მაგათ!

-LOL!

ამინდს არაუშავს, მთავარია არ წვიმს, არაფერს დავეძებ. ზღვისპირა კაფეს მივაშურეთ. პირველად დავლიე მოხ(ჰ)იტო. უალკოჰოლო სასმელი მეგონა, რატომღაც. ზღვისპირას ვზივარ, მოხ(ჰ)იტოს ვსვამ და ჰორიზოტს გავყურებ. ორლულიანიდან ტყვიას დავიხლი და ჰემინგუეი ვარ ნამდვილი, სხვა არაფერი მიკლია….

გლეხის ბიჭმა დამირეკა. ხვალ აქ იქნება. საოცრად გამიხარდა. ამას რა სჯობია? მე, ომარა, ზღვა, ალკოჰოლი და ჩვენი საუბარი ცხოვრების ამაოებაზე.

ბულვარს გავყევით. საოცრად დაუგრძელებიათ, არ ვიცოდი. პინგ-პონგი ვითამაშე. არა რა, ნებისმიერი ტიპის სპორტზე აცრილი ვარ რა. დავფიქრდი: სპორტი არ მიყვარს, არც სათამაშოდ, არც საყურებლად, მანქანებში ვერ ვერკვევი და არ მიზიდავს, ნებისმიერი სახის იარაღს ვერ ვიტან. რაღაც, ნაკლებად კაცური გამოდის ჩემი პორტრეტი… პოხუი, ბლინ!

დედაენის კოშკი ვნახე ახლოდან. კონცეფცია ძალიან მომეწონა. დნმ-ის სპირალებში ჩაწერილი ანბანი, ანუ ანბანი-როგორც გენეტიკური კოდი. მკეთრ ინდივიდუალიზმს და განუმეორებლობას უსვამს ხაზს. შთამბეჭდავია, როგორც იდეა და გამომსახველობა.

ბათუმის პიაცაზე ვიყავი. საოცრად ლამაზი სივრცეა, ღამით მითუმეტეს.

საქართველოში არ მეგონა თავი, იმდენად უცხოა არქიტექტურა. ცოცხალი მუსიკაც უკრავდა, The Goblins. ქავერებს ასრულებდნენ. ჩემდა გასახარად ბითლზის Hey Jude და Let It Be შეასრულეს.  მომენტალურად შემიყვარდა ეს ადგილი.

პიაციდან კვლავ ბულვარს გავუყევით, ალის და ნინოს ძეგლის სანახავად. ფრიად ორიგინალური რამაა. ტელევიზორში ნანახს რეალობამ გადააჭარბა, პირადად ჩემთვის. იქვე ახლოს კლუბური მუსიკის ფესტივალი, Batumi Summer Set ტარდება. მუხტი დავიჭირე. ცეკვით მივდივარ მანქანისკენ, უბრალდ ვერ ვჩერდები.

სასტუმროში დავბრუნდი. რამდენი რამეა გასაკეთებელი! პოსტია დასაწერი, მარტინ შულიკის კინოებია სანახავი. ვერ ვასწრებ, ფაქტია! ამოვქაჩავ ამასაც.

რესტორანში ავედი. დღეს შუფუტინსკის შემოქმედების დღეა.

ლუდი ვიყიდეთ. მე და ბიძაშვილი შევყევით ერთმანეთს. ცივ ლუდს ვსვამთ, მიწისთხილს ვაყოლებთ. ამინდი? წვიმს, როგორც ყოველთვის, უკანასკნელი 3 დღის განმავლობაში. ვიღას ადარდებს?

ბათუმი

05:29

18 აგვისტო, 2012.

წვიმიანი ფიქრები

სტანდარტული

არ გაგვიმართლა… ბათუმში 2 დღეა წვიმს. წვიმასაც ვერ დაარქმევ, უფრო თქორავს, ჟინჟლავს. საკმაოდ სიგრილე და ნესტი ტრიალებს ჰაერში. კედებს უკვე სპეციფიური შმორის სუნი ასდის, იმიტომ რომ უკვე 2 ჯერ დამისველდა მთლიანად, მაღალი ტენიანობი გამო კი სრულად გაშრობას ვერ ასწრებს. რაღა დამრჩენია? ოთახში ვზივარ და მარტინ შულიკის ფილმებს ვუყურებ. მერე პოსტისათვის ჩანაწერს ვაკეთებ. 6 ფილმი უნდა განვიხილო. ვფიქრობ, საკმაოდ დიდი გამოვა, ამიტომაც ორ ნაწილად ხომ არ გავყოთქო? შეიძლება ასეც. საქმესაც არ უნდა დავიწყება და მოდუნება. ტოპოგრაფიული ანატომიის ატლასს ვათვალიერებ, ურგენტულ აბდომინალურ ქირურგიას და ქირურგიულ ცნობარსაც ვავლებ თვალს. სიმპტომების დასაზეპირებლად ვერა და ვერ მოვიცალე. ამასაც მოევლება, ალბათ. ჩანთაში ჩავიხედე დღეს და აღმოჩნდა, რომ გამოუსადეგარი ტანსაცმლით გამიტენია. მხოლოდ ერთი ჯინსი და ერთი თხელი გრძელმკავიანი მაქვს წამოღებული. მეცინება. მე ხომ ყველაფერში ასე მემართება. ქუვეიტში რომ ჩავიდე საცხოვრებლად, იმ დღესვე ეკონომიკური კრიზისი დაიწყება და კიდევ ერთხელ ირანი დაარტყამს ალბათ. Mindfuck!

ბათუმს ვეღარ ვცნობ საერთოდ. არცაა გასაკვირი. 5 წლის წინ ვიყავი აქ ბოლოს. მაშინ ერთადერთი ღირშესანიშნაობა მედეას ძეგლი იყო მხოლოდ.

დღემდე მიკვირს, ამ ბოზის ძეგლს რატომ არ იღებენ? რისი სიმბოლოა, ოქროს საწმისით ხელში რომ გამოხირულა? კაცზე გადარევის და ყლეზე დახამების? თუმცა, მედიცინის ქალღმერთობას არ დავუკარგავ. სიტყვა „მედიცინა“ ხომ სწორედ მედეას სახელიდან მოდის.

ანბანის კოშკი მომეწონა, მინდა გითხრათ. დღისით დიდი ვერაფერი, ღამით- მართლა ლამაზი სანახავია. იუსტიციის სახლის დანახვაზე სულ „ძირითადი ინსტიქტი“ მახსენდება. ამ ფილმის გახსენებაზე… საკმარისია, მეტის გახსენება და მოგონება არაა საჭირო. ამაზე ისედაც ბევრი დაიწერა და ითქვა სოციალურ მედიაში თავისდროზე.

ის კედელიც ვნახე, „ბათუმი თურქების გარეშე“-ო რომ მიუწერია Homo Sapiens-ად წოდებულ „უმაღლესი ინტელექტუალური გავითარების“ ცხოველს. შემრცხვა…

ჩვენ აქ რუსეთში არსებულ ნეონაციმს ვაკრიტიკებთ და მათი მთავრობის მიერ ქართველთა დევნას ქსენოფობიად ვაფასებთ, თვითონ კი… იქაც ეგრე დაიწყებოდა, რა გგონიათ. დღეს- კედელზე წარწერა, ხვალ- გინების მიყოლება ხმამაღლა (გულში თქმაში მაგრები ვართ, ხო იცი!), ზეგ- ცემა-ტყეპა, მერე კი… მოვლენებს წინ ნუ გავუსწრებთ და პროცესს ნუ დავაჩქარებთ. მიკვირს, რატომ არ წაშალეს აქამდე? რა იცი, რა აზროვნების ადამიანი წაიკითხავს? ასეთი მესიჯები ავადყოფ ფსიქიკაზე ყოველთვის უარყოფით გავლენას ახდენდა. გავიხსენოთ: წარსულიდან- ჩარლზ მენსონი (ამ უკანასკნელს ხალხის ხოცვის დაწყება ბითლზის Helter Skelter-ის მოსმენის შემდეგ გაუჩნდა),

თანამედროვეობიდან- ანდრეს ბერინგ ბრეივიკი (მისი სიტყვებით, მის ქმედებაზე დიდი გავლენა ლარს ფონ ტრიერის „დოგვილმა“ იქონია)

ორივე მეზიზღება ჩემთვის უსაყვარლესი ხალხის შემოქმედების შებღალვის გამო.

რას ვამბობდი? ხო, არაა გამორიცხული, ამანაც კი ვინმეზე გავლენა მოახდინოსმეთქი. აბა, ჩემი ნაწერი თუ მოახდენს ვიმეზე გავლენას? ეჰ, მეეჭვება, სამწუხაროდ.

მოკლედ, ასე დაიწყო ჩემი მცირეხნიანი ვოიაჟი აჭარაში. სექტემბერში საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალს ვეწვევი და ასე… ეს იქნება ჩემი დასვენება წელს. მანამდე კი, სანამ აქ ვარ, რამდენიმე პოსტსაც შემოგთავაზებთ. ზღვის მარილიანი ჰაერი და ტალღების დგაფუნის ხმა ჩემ ფანტაზიას ზედმეტად აღიზიანებს.

ბათუმი

05:22

16 აგვისტო, 2012.