Tag Archives: ვოინა

Война- ანარქია ყველგან და ყოველთვის

სტანდარტული

პოსტის წაკითხვამდე გადახედეთ წინა ნაწილებს

Война- ხელოვნების სახელით!

Война- Fuck The Police

  • 2008 წლის 6 სექტემბერი

არტ-დაჯგუფება “ვოინა”, მოსკოვში, სავაჭრო ცენტრში, მართავს აქციას სახელწოდებით: «Памяти декабристов (ПэДэ)» ანუ “Пестель на хуй не упал!”. ეს გახლდათ საჩუქარი ქალაქის დღესთან დაკავშირებით მერ ლუჟკოვს. პერფორმანსის დროს არტისტებმა 3 არალეგალი მუშა და 2 ჰომოსექსუალი “ჩამოახრჩვეს”

განსასჯელები მწკრივში დააყენეს. რის შემდეგაც ოლეგ ვოროტნიკოვმა წარმოთქვა: “არა პიდარასტებს! არა ვიწროთვალება ჩუქჩებს! ჩუქჩებო-დაბრუნდით ჩუქჩისტანში! შავტრაკებო- გოუ ჰოუმ! ციმბირი-ციმბირელებისთვის! დიდება მოსკოვს!”

ამ სიტყვების შემდეგ განსასჯელები “ჩამოახრჩვეს”

პარალელურად, დაჯგუფების აქტივისტებს გაშლილი ჰქონდა ლგბტ-ის დროშა წარწერით “Пестель на хуй не упал!”.

ყველაზე საინტერესო მაინც პუბლიკის რეაქცია გახლდათ. აქციას მაყურებელი ბევრი ჰყავდა, თუმცა იყვნენ ზოგიერთები, ვინც ყურადღება არ მაიქცია მოქანავე “გვამებს” და საყიდლების თვალიერება განაგრძო…

“ტაჯიკი მუშები- თანამედროვე მონობის სიმბოლოა. ისინი მონურ შრომას ეწევიან, რაც უსამართლობაა. ლიბერალური ფასეულობების განვითარებისა და წარმოჩენის სიმბოლოდ ავირჩიეთ ჰომოსექსუალები, რომელთაც ლუჟკოვი არ აძლევს ქუჩის აქციების ჩატარების უფლებას. ეს ერთგვარი საჩუქარია ქალაქის დღეზე ჩვენი მერისათვის”-დაახლოებით მსგავსი ახსნა გაუკეთა ვოროტნიკოვმა აღნიშნულ აქციას.

საოცრად ლაკონურად და გასაგებად გადმოსცა აღნიშნულმა პერფორმანსმა მოსკოვში გამეფებული შოვინისტური და ჰომოფობური გარემო. ეს გახლდათ ერთგვარი გამოძახილი საზოგადოებისა. არტისტები არ შეუშინდნენ თამამ პროვოკაციას და დაანახეს ყველას ადამიანთა რეალური დამოკიდებულება ეროვნული და სქესობრივი უმცირესობისადმი. მსგავსი პერფორმანსი ჩვენც არ გვაწყენდა მგონი… ოღონდ ჩვენ ტაჯიკების ნაცვლად სომხები, თურქები, ჩინელები, აფროაამერიკელები  “ჩამოვახრჩოთ” ჩვენივე ქვეყნის ჰიმნის ფონზე… ჰომოსექსუალები საჯაროდ “დავხვრიტოთ” შეძახილით “შვილების გვიპიდარასტებენ, ხალხო!”…

  • 2008 წლის 3 ივნისი.

“ვოინა” ატარებს აქციას “Ментопоп” ანუ სუპერმარკეტის დაყაჩაღება”.ოლეგ ვოროტნიკოვი მღვდლის ანაფორაში გამოწყობილი, თავზე მილიციის მუშაკის ქუდით შედის სუპერმარკეტში.

ყიდულობს საკვებს, ალკოჰოლს, ეროტიკული ხასიათის ჟურნალს და მიდის სალაროსკენ. ისე, რომ ფულსაც არ იხდის, ტოვებს ადგილს. არ გეგონოთ, რომ გარბის! თავაწეული, ამაყად გამოდის ცენტრალური შესასვლელიდან, ისე რომ ვერავინ უბედავს თანხის გადახდა მოსთხოვოს.

ეს გახლდათ ასე გავრცელებული სოციალური შიშის გაშიშვლება. აღნიშნულმა პერფორმანსმა ხაზი გაუსვა საზოგადოებაში გავრცელებულ მანკიერ შეხედულებას, რომ მილიცია და სამღვდელოება ხელშეუხებელია. თურმე რამდენს ნიშნავს „ფორმა“ (იქნება ეს მილიციის თუ სამღვდელოების) დაჩლუნგებული, შეშინებული სოციუმისთვის. „ვოინა“ მილიციას რომ ვერ იტანს, ახალი ფაქტი არაა. ანაფორის პრივილეგირებულობას მათ პირველად გაუსვეს ხაზი. როგორც ჩანს, ესეც მნიშვნელოვანი პრობლემაა, რომელზეც ყველა დუმილს ამჯობინებს.

  • 2009 წლის 29 მაისი

გაიმართა პერფორმანსი “Хуй в Очко”, რომლის დროსაც გააპროტესტეს ანდრეი ეროფეევის გასამართლება.  აღნიშნული აქცია  სასამართლო შენობაში გაიმართა. სხდომამდე დაჯგუფებამ ქალაქში გამოაკრა პლაკატები, სადაც ხალხს ეპატიჟებოდნენ სასამართლო დარბაზში პანკ-ჯგუფის „XBO”-ს კონცერტზე. აქციაში მონაწილეობდნენს „ „პუსი რიოტის“ ამჟამად დაპატიმრებული აქტივისტები ნა­დეჟ­და ტო­ლო­კო­ნი­კო­ვა და ეკა­ტე­რი­ნა სა­მუ­ცე­ვიჩი.

არტისტებმა მოახერხეს სასამართლო სხდომის დაბაზში მალულად შეეტანათ აპარატურა: ელექტრო და ბას- გიტარა, გამაძლიერებელი, მიკროფონი. კონფერსანიეს მცირე წარდგენის შემდეგ მათ იმღერეს “Все менты ублюдки, помните об этом”

აღნიშნული პერფორმანსი ერთ-ერთი უსაყვარლესია ჩემთვის „ვოინას“ შემოქმედებიდან. პანკ-მუსიკა, როგორც ანარქიის, პროტესტის ფლაგმანი უსამართლობისა და ძალადობის წინააღმდეგ. თან ეს ყველაფერი მსგავს გარემოში. უბრალოდ საოცრებაა.

აღნიშნული აქციით დაჯგუფების წევრებმა ხაზი გაუსვეს სასამართლოს რეალურ სიბრმავეს, გააპროტესტეს ძალადობრივი სტრუქტურის არსებობა, აჩვენეს მუსიკის დაუმორჩილებლობა და სრული თავისუფლება.

  • 2010 წლის 12 ივნისი

აღნიშნულ პერფორმანში მთავარი როლი შეასრულეს „ვოინას“ ყოფილმა წევრებმა, „პუსი რიოტის“ ამჟამად დაპატიმრებულმა აქტივისტებმა  ნა­დეჟ­და ტო­ლო­კო­ნი­კო­ვამ და ეკა­ტე­რი­ნა სა­მუ­ცე­ვიჩმა. მათ გააპროტესტეს სასამართლო პროცესი ეროფეევისა და სამადუროვის წინააღმდეგ. ამისათვის კი სასამართლო შენობაში მალულად, “ბურბუშელას” ყუთებით,  ასობით  დიდი ზომის ტარაკანი შეიყვანეს და ისინი შენობაში გაუშვეს.

„არა ტარაკანებს თავში“ ყვიროდნენ აქტივისტები. აღნიშნული აქციის ვიდეო და ფოტო მასალა არ არსებობს. მოიპოვება მხოლოდ ხმოვანი ჩანაწერი.

პროტესტის გამოხატვის ფრიად საინტერესო მეთოდია, ვერაფერს იტყვით. რამდენადაა არტ-პერფორმანსი, თქვენი გადასაწყვეტია.

ყველაზე გამაოგნებელ, შოკისმომგვრელ და ჩემთვის მეტად რთულად გასაგებ პერფორმანსს, შემდეგისთვის მოვიტოვებ. გემრიელი ლუკმაა და არ მინდა ნაჩქარევად, დაუმუშავებლად მოგაწოდოთ.

ბონუსად პერფორმანსი “Леня Ёбнутый крышует Федералов” უკომენტაროდ

პოსტში გამოყენებულია მასალა არტ-დაჯგუფება “ვოინას” მედია-მხატვრის Плут (Алексей Плуцер-Сарно)- ს ბლოგიდან და დაჯგუფების ოფიციალური საიტიდან free-voina.org

Война- Fuck The Police

სტანდარტული

პოსტის წაკითხვამდე, გადახედეთ მის პირველ ნაწილს Война- ხელოვნების სახელით!

  • 2010 წლის 14 ივნისის ღამე.

ჩე გევარას დაბადების დღე არტ-ადჯგუფება “ვოინამ” აქციით “ХУЙ в ПЛЕНУ у ФСБ”  აღნიშნა. მათ სანკტ-პეტერბურგში, ლიტეინის გასახსნელ ხიდზე 23 წამის განმავლობაში სიგრძეში 65 მეტრი, ხოლო სიგანეში 27 მეტრის ზომის პენისი დახატეს.

“კოსმოსური ყლე”- ასე უწოდეს მხატვრებმა საკუთარ ნამუშევარს. მთავარი მესიჯი კი მეტად საინტერესო გახლდათ. აღნიშნულ ხიდთან მდებარეობს რუსეთის უსაფრთხოების ფედერალური სამსახური- ФСБ (ყოფილი კა-გე-ბე) ამიტომაც გასახსნელ ხიდის გაშლისას “კოსმოსური ყლის” ერექცია ყველაზე კარგად სწორედ ამ შენობიდან ჩანდა.

აღნიშნულმა სურათმა და აქციამ “ვოინას” მსოფლიო აღიარება მოუტანა სტრიტ-არტისტთა წრეში.  ნამუშევარმა გაიმარჯვა რუსეთის თანამედროვე ვიზუალური ხელოვნების კონკურსში “ინოვაცია” და ჯილდოდ 400 000 რუბლი ერგო, თუმცა პრიზის მისაღებად არავინ გამოჩენილა…

შეიძლება იფიქროთ, აბა პენისის დახატვა თუ ხელოვნებაა, ნამდვილად არტ-ქვეყანაში ვცხოვრობთ, ჩვენი კედლების შემხედვარეო. პირადად მე კრეატიულობა მიყვარს. მსოფლიოს ყველაზე მოთხოვნადი სტრიტ-არტისტი, ბენქსიც, არ ერიდება კედლებზე პენისების ხატვას.

დამეთანხმებით, იმედია, რომ “ვოინას” აღნიშნული აქცია გამომხატველობის ფორმით მართლაც მშვენიერია. სათქმელიც პირდაპირ მიაქვს ადრესატამდე. სამწუხაროდ, აღნიშნული შემოქმედება მალევე წაშლილ იქნა ხიდიდან. არაა ალბათ სასიამოვნო ეფ-ეს-ბე-ს თანამშრომლებისთვის და მმართველი ჩინოვნიკებისთვის მსგავსი სურათის ყოველდღიური ხილვა. პოლიციური სისტემის წინააღმდეგ გალაშქრება “ვოინას” არ ეშლება, მითუმეტეს, რომ საკუთარ ტყავზე აქვთ გამოცდილი ცემა, დარბევა, დაპატიმრება. მათი შემდგომი აქციები ძალადობრივი პოლიციის წინააღმდეგ უფრო და უფრო აგრესიულ სახეს იღებდა. მათი მიზანიც ხომ ესაა? პარტიზანული ბრძოლით მოახდინონ მაყურებელის ღრმა, ემოციურ მდგომარეობაში ჩაგდება.

  • 2010 წლის 16 სექტემბერი. ღამე

გაიმართა აქცია “Дворцовый переворот”, ანუ “Хуёвому мусару – яйца мешают!”  “მოგვეცით საწყისი წერტილი და ჩვენ გადავატრიალებთ საძაღლეთს” ასეთი იყო აქციის ერთ-ერთი მოწოდება. აღნიშნული აქციის ფარგლებში დაჯგუფების წევრებმა  რამდენიმე მილიციის მანქანა გადააბრუნეს.

აქციის შეფასებისას ვოროტნიკოვმა აღნიშნა: “ჩვენ ვაჩვენეთ, როგორ უნდა ჩატარდეს მილიციის რეფორმა”. აღნიშნულ აქცის წინ ერთვოდა მთავრობის განცხადება, სადაც ნათქვამი იყო, რომ რუსეთში მილიციის რეფორმა ერთგვარი გადატრიალება იქნებაო, რაც არტ-დაჯგუფების წევრებმა სიტყვასიტყვით შეასრულეს 🙂

ფეხბურთის ბურთსაც კი მისცეს დატვირთვა აქციის მონაწილეებმა. “ეს არის მოკვეთილი თავი, რომელსაც ფეხებს უტყამენ, მაგრამ მას ჯერ კიდევ აქვს გადარჩენის შანსი” ამით მათ ანალოგია მოიყვანეს მილიციასთან, რომელსაც დროული ჩარევის შემთხვევაში ჯერ კიდევ შეუძლია ადამიანური სახე შეინარჩუნოს და რეალურად შეასრულოს საკუთარი მოვალეობა კეთილსინდისიერად. არტისტების ასეთი მკაცრი დამოკიდებულება ძალოვანი სტრუქტურების მიმართ გამოწვეულია მათი კორუმპირებული და სასტიკი ქმედებების გამო, ამიტომაც საკუთარ ვალდებულებად მიიჩნევენ საზოგადოების გამოფხიზლებას და ძალადობაზე გალაშქრებას.

აღნიშნული აქციები ბენქსის ყურადღების მიღმაც არ დარჩენილა

აქციის შემდეგ 15 ნოემბერს ოლეგ ვოროტნიკოვი და ლეონიდ ნიკოლაევი სპეცრაზმმა აიყვანა. ისინი გადაყვანილ იქნენ საგამოძიებო იზოლატორში, სადაც იმყოფებოდნენ 2011 წლის 24 თებერვლამდე. მათ დაკავებას მსოფლიო დონის გამოხმაურება მოჰყვა. გაიმართა მხარდასაჭერი აქციები ევროპის მასშტაბით. ბენქსიმ აღნიშნა, რომ არტ-დაჯგუფება “ვოინა” მისი ერთ-ერთი ფავორიტია და მათ დასახმარებლად 80 000 გირვანქა სტერლინგი გადმოურიცხა დაჯგუფებას.

რამდენადაა ეს არტი, ამაზე პასუხის გაცემა მართლა მიჭირს, თუმცა თუ გავითვალისწინებთ, რომ პერფორმანსი არის გარკვეულწილად პროტესტი ფერწერის მიმართ, რომელსაც ვერ ჩამოკიდებ. ზოგადად პროტესტი/ალტერვატივა ხელოვნების ყველა არსებული ფორმის მიმართ,  მაშინ ვერაფერს ვიტყვით. ამაზე მეტი პროტესტი რაღა უნდა იყოს? თუმცა, როგორც ჩანს პარტიზანი არტისტებისთვის შიშის ცნება უბრალოდ სასაცილოა, ხოლო მათი ფანტაზია- ულევი…

  • 2011 წლის 31 დეკემბერი. ღამე.

იმართება აქცია “Менто-Ауто-Да-Фэ”, “Ёбаный Прометей” ანუ “Пиздец Черной Маруси”. აქტივისტები ამბობენ, “Уничтожим все тюрьмы! Свободу политзаключенным! Федералы не ебут нас – мы ебем федералов! С Новым годом, товарищи!”

აღნიშნული აქცია მიეძღნათ პოლიტპატიმრებს. აქცია შემდეგში მდგომარეობდა. დაჯგუფებამ შეაღწია მილიციის ეზოში და დაწვა ფურგონი, რომლითაც პატიმრები გადაჰყავთ.

ეს არის სიმბოლო თავისუფლების აღკვეთის, არაადამიანური მოპყრობის! დაკავებულთა წამება აქედანვე იწყება. მილიციელები განყოფილებაში მიყვანამდე აქ სცემენ პატიმრებს- დაახლოებით ასეთი განცხადება გაავრცელეს დაჯგუფების წევრებმა.

აღნიშნული პერფორმანსი განსასჯელად თქვენთვის მომინდვია.

“ვოინას” შესახებ წერას აქ შევწყვეტ დღეს. მალე შემოგთავაზებთ აღნიშნული დაჯგუფების, ჩემი აზრით, ყველაზე შოკისმომგვრელ პერფორმანსებს. მანამდე გირჩევდით, წაიკითხოთ შესანიშნავი პოსტი რატომ არის პერფორმანსი ხელოვნება?  მარინა აბრამოვიჩის პერფორმანსებს სამომავლოდ განვიხილავ.

ასევე კარგი იქნება თუ ნახავთ მსოფლიო პროვოკატორის, იდუმალი ბენქსის სარეჟისორო დებიუტს  Exit Trough The Gift Shop რომელიც 2011 წელს “ოსკარის” ნომინანტი გახლდათ დოკუმენტური კინოს სექციაში.

დასასრულს, ერთგვარი ჰიმნი ანარქიული ხელოვნების მოყვარულთათვის: ჯგუფი Ленинград , სიმღერით Меня зовут Шнур

გაგრძელება: Война- ანარქია ყველგან და ყოველთვის

პოსტში გამოყენებულია მასალა არტ-დაჯგუფება “ვოინას” მედია-მხატვრის Плут (Алексей Плуцер-Сарно)- ს ბლოგიდან და დაჯგუფების ოფიციალური საიტიდან free-voina.org

Война- ხელოვნების სახელით!

სტანდარტული

“კრიმინალური ხელოვნება”- ამ სიტყვების ხსენებისას დარწმუნებული ვარ თქვენს უმრავლესობას Pussy Riot და მათი ასე ცნობილი პერფორმანსი ახსენდება.

აღნიშნულ თემასთან დაკავშირებით ძალიან ბევრი ითქვა და ასევე ბევრი დაიწერა. რამდენად მართალი იყო მათი საქციელი და შეფარდებული სასჯელი, ამაზე აქ საუბარს არ დავიწყებ, რადგანაც უკვე გვიანია მსჯელობა. ჩემდა სამარცხვინოდ, უნდა ვაღიარო, აღნიშნულ პანკ-დაჯგუფებაზე პოსტის წერა თვეების წინ დავიწყე და ასე ვერ მივიყვანე ბოლომდე… თუმცა აქ ამის დრო არაა…

სწორედ მაშინ გამიჩნდა პირველად კითხვა, სად გადის ზღვარი ხელოვნებასა და ხულიგნობას შორის? რამდენად შორს შეიძლება შეტოპოს ადამიანმა ხელოვნების სახელით?

მინდა გაგაცნოთ, ვინც იცით, გაგახსენოთ, არტ-დაჯგუფება, რომელთა შედარებით, ჩემი აზრით, “პუსი რიოტის” პერფორმანსები უბრალოდ ბავშვური თამაშია. მაშ, ასე, თქვენს წინაშეა арт-группа Война

არტ-დაჯგუფება “ვოინა” დაარსდა 2005 წელს ოლეგ ვოროტნიკოვის (მეტსახელად: Вор- ქურდი) და ნატალია სოკოლის (მეტსახელად:Козлёнок- თხა) მიერ.

ოლეგ ვოროტნიკოვი- 1978 წლის 17 აგვისტოს დაიბადა. დამთავრებული აქვს მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. 1999 წლიდან დაქორწინებულია ნატალია სოკოლზე.

ნატალია სოკოლი- 1980 წლის 3 ივნისს დაიბადა. დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. არის ფიზიკა-მათემატიკური მეცნიერებების კანდიდატი. დაქორწინებულია ოლეგ ვოროტნიკოვზე. ჰყავთ 2 შვილი.

არტ- დაჯგუფებამ სახელი მიიღო ოლეგ ვოროტნიკოვის მეტსახელიდან. War- ომი, გამოითქმის როგორც Вор- ქურდი.

დაჯგუფების მოქმედების მიზანია, შექმნას ხელოვანის რაინდული სახე, რომელსაც რეალურად შეუძლია ბოროტებასთან ბრძოლა, რომელიც ქმნის თვისობრივად ახალ, ცოცხალ, ექსპრესიულ ხელოვნებას, რაც მიზნად ისახავს მაყურებელზე ღრმა ემოციურ გავლენას. დაჯგუფება ცდილობს შექმნას ახალი არტ-ენა, რომელიც ასახავს მხოლოდ ამჟმინდელ პოლიტიკურ-სოციალურ ყოფას, ანგრევს კონფორმისტული ხელოვნების ჩარჩოებს, არ არის კომერციაზე გათვლილი, რამეთუ მთავარი, მხოლოდ ხელოვნებაა და არა ფული. არტ-დაჯგუფება ილაშქრებს ყოველგვარი გლობალიზაციის წინააღმდეგ, რათა მოახდინოს არტ-დედამიწაზე სამართლიანობის აღდგენა. “ვოინა” მოქმედებს პარტიზანული ბრძოლის პრინციპით, მათი პერფორმანსები ანარქიულ ხასიათს ატარებს.

ერთ-ერთი პირველი აქცია “Мордовский Час” შედგა 2007 წლის 1 მაისს, როდესაც აქტივისტებმა გაილაშქრეს გლობალიზაციის უპირობო წარმომადგენლის, “მაკდონალდსის” წინააღმდეგ და მომსახურე პერსონალს ცოცხალი კატები (!) დაუშინეს შეძახილით: “Свободная касса!”

“ეს არის საჩუქარი ფასტფუდის დაბალანაზღაურებადი მონა-მუშახელისთვის, რომელნიც მოკლებულნი არიან გამოსასვლელ დღეებს, რათა დატკბნენ თანამედროვე რადიკალური ხელოვნებით”– ასე შეაფასა დაჯგუფებამ საკუთარი პერფორმანსი.

აღნიშნულმა აქციამ “ყველაზე ხულიგნური პერმორმანსის” შეფასება მიიღო მედიაში.

სიმართლე გითხრათ მიჭირს რაიმე შეფასების გაკეთება… ეს ის შემთხვევაა, როცა ხულიგნობასა და ხელოვნებას შორის ზღვარის გავლება შემფასებლის სუბიექტურ ხედვაზეა დამოკიდებული. კანონის წინაშე, ეს რათქმაუნდა დანაშაულია, მაგრამ აღნიშნული დაჯგუფება კანონის უზენაესობას სრულად უარყოფს, რაც მათი შემდგომი პერფორმანსებით უფრო მტკიცდება…

საზოგადოების შოკირება “ვოინამ” 2008 წლის 29 თებერვალს კიდევ ერთხელ მოახერხა.

ამ დღეს აქტივისტებმა ბიოლოგიის სახელმწიფო მუზეუმში მოწყვეს აქცია “Ебись за наследника Медвежонка!” ისინი  დათვის ფიტულის წინ სექსით დაკავდნენ.

სექსის დროს ოლეგ ვოროტნიკოვი სკანდირებდა: “დათვები მალე ამოწყდებიან!  მხარი უნდა დავუჭიროთ დათვის ბელს! ჩვენ მათ საკუთარი სხეულიდან ენერგიას გადავცემთ! დათვი- ძველი სლავების ტოტემური ცხოველია. ჩვენ სქესობრივი კავშირი უნდა დავამყაროთ დათვის ბელის მხარდასაჭერად! გაუმარჯოს დათვის ბელს! მართმადიდებელი დათვის შთამომავალს!”

2008 წლის 7 მაისს დიმიტრი მედვედევის პრეზიდენტად ინაუგურაციის ცერემონიალი გაიმართა…

  • 2008 წლის 7 ნოემბერი

პარტიზანული ხელოვნების აქტივისტები მართავენ აქციას, სახელწოდებით “Штурм Белого Дома”. “თეთრი სახლი” რუსეთში მთავრობის შენობას ეწოდება. ხულიგანი არტისტების ერთი ჯგუფი თეთრი სახლის ეზოში შეიჭრა, მეორე ჯგუფი კი შენობის ფასადზე ლაზერის პროექტორის დახმარებით დაახლოებით 40 მეტრის სიმაღლის თავის ქალასა და ძვლებს გამოსახავს.

აქციის შემტევი ჯგუფი ეზოში შეღწევის შემდეგ სკანდირებდა: “ომი-ეს ყველა ნაციის ძალის გამოცდაა! ხელოვნება ეკუთვნის ხალხს! იქნება თავისუფლება, არ იქნება მმართველობა! ყველაზე საშიში ომში- მოწინააღდეგის ძალის დაუფასებლობაა! სწავლა, სწავლა და სწავლა!”

აღნიშნული პერფორმანსით ვოინამ კიდევ ერთხელ გაილაშქრა ტოტალიტარული რეჟიმისა და დიქტატურის წინააღმდეგ. ასევე აღსანიშნავია ლენინური ლოზუნგები, რომელიც სპეციალურად შეარჩიეს ოქტომრის რევოლუციის იუბილესთან დაკავშირებით.

თავი რომ არ მოგაბეზროთ, აღნიშნულ პოსტს ორ ნაწილად გავყოფ. დასკვნით ნაწილს ერთ დღეში შემოგთავაზებთ.
გაგრძელება

Война- Fuck The Police

Война- ანარქია ყველგან და ყოველთვის
პოსტში გამოყენებულია მასალა არტ-დაჯგუფება “ვოინას” მედია-მხატვრის Плут (Алексей Плуцер-Сарно)- ს ბლოგიდან და დაჯგუფების ოფიციალური საიტიდან free-voina.org

მზიანი ღამის ფიქრები

სტანდარტული

-დიმა, გაიღვიძე, ნახე რა მზეა, რა ამინდია!- მამიდაშვილის ზარმა გამაღვიძა.

-ხო?- შანსი არაა, ალბათ მატყუებს, რომ ავდგე. ფანჯრისკენ გავიხედე, – ვააა! მზე?

-ხო, ამოდი დროზე, ისაუზმე და აუზში ჩავიდეთ.

-ახლავე.

სასწრაფოდ ავდექი. მთელი ამ ხნის განმავლობაში მზეს პირველად ვხედავ. სითბოა ჰაერში. ასწორებს.

როგორც ყოველთვის, ახლაც ნელა ვჭამ. ნათიამ, მამიდაშვილმა, მალევე დაგვტოვა. თაკოს გავუბი საუბარი, მის დაქალს. ყველაფერს მოვედე, ენდოკრინოლოგიას, დიეტოლოგიას, პლასტიკურ ქირურგიას, ტრანსპლანტოლოგიას. მოკლედ, მედიცინაზე საუბრის დროს ზღვარს ვკარგავ ხოლმე.

როგორც იქნა მოვრჩი საუზმობას. მალევე გავემზადე და აუზზე ჩავედი. ხალხით სავსეა აქაურობა. მზე მაინც თავისას შვება. წყალი საკმაოდ ცივია, მაგრამ პრინციპის ამბავია ასეთ ამინდში წყალში ჩასვლა. თავიც დავისველე, ცურვით დავიღალე. მზეს არ მივეფიცხე. ნარუჯის (უთხარი არა „ზაგარს“) წინააღმდეგი ვარ, მედიცინის კუთხით.

ოთახში დავბრუნდი. ხელახლა წავედი საზაუზმოდ, ამჯერად ბიძაშვილთან ერთად. ბათუმს გადმოვცქერით. აქედან, როგორც ხელისგულზე, ისე ჩანს ყველაფერი. ამინდი გაფუჭებას იწყებს. იღრუბლება. ჩემ ქვეშ განფენილ ქალაქს ვაკვირდები. საოცრად მჭიდროდაა დასახლებული. ცარიელი, დაუსახლებელი ადგილი ნაკლებად მოგხვდება თვალში. ერთ სახლს მეც ვიქონიებდი ამ ქალაქში, ვფიქრობ.

საკმაო დრო გავიყვანეთ საუბარში. ყველაფერს მივედ-მოვედეთ. ქარი ძლიერდება, ცივი ჰაერი დატრიალდა. ოთახში დავბრუნდი.

To: Omara

Jambaz gaigvidze? 😀

From: Omara

Ho. Vcham tore dges saertod ar michamia da gushin kide da davlaslaseb 😀

To: Omara

Ro morchebi da moicli gamagebie da moval, sadme gavidet 😀

From: Omara

Ok. Mogwer cota xanshi

ამასობაში გაწვიმდა. ძილი მომეკიდა. ომარას მივწერე, წვიმს და რომ გადაიღებს მერე გამოვალთქო. დავიძინე.

საღამოს პიაცაზე გავედით. საოცარ ცოცხალ შესრულებას შევესწარი. ინსტრუმენტალური აღმოსავლური ჰანგებისა და ოპერის ნაზავს. სიტყვებით ვერ გადმოგცემთ, იმდენად მომაჯადოებლად ჟღერდა ეს ყოველივე პიაცას განათებულ ფონზე. სამწუხაროდ, ბოლო 3 კომპოზიცია მოვისმინე.

კაფეში ავედით.  თაროებით და წიგნებითაა სავსე აქაურობა. მაგიდებს გადავხედე, წიგნი არავის ხელში არ შემინიშნავს…

სად იქნება ომარა? აღმოჩნდა, რომ ლიტკაფეში, პიაცადან საკმაოდ ახლოს. სხვას არც ველოდი. ზოგადად ეს ისეთი ადამიანია, სრულიად უცხო ქალაქში რომ დაგეკარგოს, მაშინვე წიგნის მაღაზიებსა და ბიბლიოთეკებში უნდა დაუწყო ძებნა. შანსი არაა, მალევე მიაგნებ.

მოკლედ გეზი ლიტკაფესკენ ავიღეთ და გზად მალევე შეგვხვდა ომარა მეგობრებთან ერთად. გიოს ვიცნობ, მაგარი კაცია, საოცარი ადამიანია ურთიერთობაში. ილო და თორნიკე გავიცანი.  ილოს  ბლოგს ვიცნობდი. მის მიერ შედგენილი ფილმების სია საოცრად მომწონს. თორნიკეს ჩვენ შორის ყველაზე მაგარი ვარცხნილობა აქვს.  ჩემებს დავემშვიდობე და გზას გავუყევით. უჟმურად ცრის.

ყველაფერს მივედ-მოვედეთ. თბილისის ამბებიდან დაწყებული- ბათუმით დამთავრებული. ბულვარში 3D სტრიტ-არტი ვნახეთ. მაგარია, აქამდე მხოლოდ ინტერნეტში მქონდა ნანახი. მძინარე გველეშაპი და იაზონი გამოესახა არტისტთა ჯგუფს. ეს უკანასკნელი ოქროს საწმისს ხსნიდა ხიდან. წვიმამ იმატა. ომარას და გიოს სასტუმროსკენ ავიღეთ გეზი. გიომ უახლესი ტექნიკის დახმარებით გაგვიკვალა გზა. მეტ-ნაკლებად დავსველდით. ომარა ლუდით გამიმასპინძლდა. მე, თორნიკე და ილო „Pussy Riot”-ზე ვსაუბრობდით. მერე არტ-დაჯგუფება „ვოინა“ და მათი პერფორმანსები გავიხსენე.

განახლებული ბაგრატის ტაძარის სურათები ვნახეთ. საოცრად საღად მოაზროვნე ადამიანები გამაცნო ომარამ. ადამიანთან საუბარი რომ გსიამოვნებს, ისეთი ბიჭები არიან. ამასობაში მამიდაშვილმა დამირეკა. აღმოჩნდა, რომ გასაღები წამომყოლია. ომარას  და გიოს დავემშვიდობე,  ილო  და თორნიკეც წამოვიდნენ. გზაშიც საკმაოდ ვისაუბრეთ. მათაც დავემშვიდობე და ტაქსს დავუწყე ლოდინი.

-ეჰ, ბაბუ! შენ ღამე თუ არ გიბანავია ზღვაში, ჩათვალე, რო ზღვა არ გცოდნია რა არი. მე აქედან ახლა ზღვაზე წავალ- მითხრა მოხუცმა ტაქსისტმა

ალბათ მართლაც ასეა. სიბნელე, უკიდეგანო ზღვა და საოცარი სიწყნარე- პირდაპირ ოცნებაა ჩემთვის. რაც არ უნდა იყოს, დრო აღარ მრჩება. ხვალ მივდივარ. ხვალ რა, უკვე დღეს. 12-ს კარგა ხანია გადასცდა. პოსტი მაქვს გამოსაქვეყნებელი, „ტურისტული ფიქრები“ დავარქვი. რაღაც უაზრო სათაურია, მაგრამ სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე.

03:48

19 აგვისტო, 2012

***

11:50- ზე გავიღიძე. სასწრაფოდ ჩავალაგე ნივთები. ნაჩქარევად ჩავტენე ჩანთები საბარგულში და ბათუმი დავტოვე. აი, ასე, ყოველგვარი სენტიმენტებისა და გამოთხოვების გარეშე. მიუხედავად საზიზღარი ამინდისა, ფრიად ვისიამოვნე ადამიანური ურთიერთობებით, განახლებული ბათუმის სილამაზით და მუსიკით. მეტი რაღა მინდა? ამ საოცარ ქალაქს კვლავ დავუბრუნდები 15 სექტემბერს, საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალის გამო. „ბათუმურ დღიურებს“ მერეც გავაგრძელებ.