Tag Archives: ზღვა

მზიანი ღამის ფიქრები

სტანდარტული

-დიმა, გაიღვიძე, ნახე რა მზეა, რა ამინდია!- მამიდაშვილის ზარმა გამაღვიძა.

-ხო?- შანსი არაა, ალბათ მატყუებს, რომ ავდგე. ფანჯრისკენ გავიხედე, – ვააა! მზე?

-ხო, ამოდი დროზე, ისაუზმე და აუზში ჩავიდეთ.

-ახლავე.

სასწრაფოდ ავდექი. მთელი ამ ხნის განმავლობაში მზეს პირველად ვხედავ. სითბოა ჰაერში. ასწორებს.

როგორც ყოველთვის, ახლაც ნელა ვჭამ. ნათიამ, მამიდაშვილმა, მალევე დაგვტოვა. თაკოს გავუბი საუბარი, მის დაქალს. ყველაფერს მოვედე, ენდოკრინოლოგიას, დიეტოლოგიას, პლასტიკურ ქირურგიას, ტრანსპლანტოლოგიას. მოკლედ, მედიცინაზე საუბრის დროს ზღვარს ვკარგავ ხოლმე.

როგორც იქნა მოვრჩი საუზმობას. მალევე გავემზადე და აუზზე ჩავედი. ხალხით სავსეა აქაურობა. მზე მაინც თავისას შვება. წყალი საკმაოდ ცივია, მაგრამ პრინციპის ამბავია ასეთ ამინდში წყალში ჩასვლა. თავიც დავისველე, ცურვით დავიღალე. მზეს არ მივეფიცხე. ნარუჯის (უთხარი არა „ზაგარს“) წინააღმდეგი ვარ, მედიცინის კუთხით.

ოთახში დავბრუნდი. ხელახლა წავედი საზაუზმოდ, ამჯერად ბიძაშვილთან ერთად. ბათუმს გადმოვცქერით. აქედან, როგორც ხელისგულზე, ისე ჩანს ყველაფერი. ამინდი გაფუჭებას იწყებს. იღრუბლება. ჩემ ქვეშ განფენილ ქალაქს ვაკვირდები. საოცრად მჭიდროდაა დასახლებული. ცარიელი, დაუსახლებელი ადგილი ნაკლებად მოგხვდება თვალში. ერთ სახლს მეც ვიქონიებდი ამ ქალაქში, ვფიქრობ.

საკმაო დრო გავიყვანეთ საუბარში. ყველაფერს მივედ-მოვედეთ. ქარი ძლიერდება, ცივი ჰაერი დატრიალდა. ოთახში დავბრუნდი.

To: Omara

Jambaz gaigvidze? 😀

From: Omara

Ho. Vcham tore dges saertod ar michamia da gushin kide da davlaslaseb 😀

To: Omara

Ro morchebi da moicli gamagebie da moval, sadme gavidet 😀

From: Omara

Ok. Mogwer cota xanshi

ამასობაში გაწვიმდა. ძილი მომეკიდა. ომარას მივწერე, წვიმს და რომ გადაიღებს მერე გამოვალთქო. დავიძინე.

საღამოს პიაცაზე გავედით. საოცარ ცოცხალ შესრულებას შევესწარი. ინსტრუმენტალური აღმოსავლური ჰანგებისა და ოპერის ნაზავს. სიტყვებით ვერ გადმოგცემთ, იმდენად მომაჯადოებლად ჟღერდა ეს ყოველივე პიაცას განათებულ ფონზე. სამწუხაროდ, ბოლო 3 კომპოზიცია მოვისმინე.

კაფეში ავედით.  თაროებით და წიგნებითაა სავსე აქაურობა. მაგიდებს გადავხედე, წიგნი არავის ხელში არ შემინიშნავს…

სად იქნება ომარა? აღმოჩნდა, რომ ლიტკაფეში, პიაცადან საკმაოდ ახლოს. სხვას არც ველოდი. ზოგადად ეს ისეთი ადამიანია, სრულიად უცხო ქალაქში რომ დაგეკარგოს, მაშინვე წიგნის მაღაზიებსა და ბიბლიოთეკებში უნდა დაუწყო ძებნა. შანსი არაა, მალევე მიაგნებ.

მოკლედ გეზი ლიტკაფესკენ ავიღეთ და გზად მალევე შეგვხვდა ომარა მეგობრებთან ერთად. გიოს ვიცნობ, მაგარი კაცია, საოცარი ადამიანია ურთიერთობაში. ილო და თორნიკე გავიცანი.  ილოს  ბლოგს ვიცნობდი. მის მიერ შედგენილი ფილმების სია საოცრად მომწონს. თორნიკეს ჩვენ შორის ყველაზე მაგარი ვარცხნილობა აქვს.  ჩემებს დავემშვიდობე და გზას გავუყევით. უჟმურად ცრის.

ყველაფერს მივედ-მოვედეთ. თბილისის ამბებიდან დაწყებული- ბათუმით დამთავრებული. ბულვარში 3D სტრიტ-არტი ვნახეთ. მაგარია, აქამდე მხოლოდ ინტერნეტში მქონდა ნანახი. მძინარე გველეშაპი და იაზონი გამოესახა არტისტთა ჯგუფს. ეს უკანასკნელი ოქროს საწმისს ხსნიდა ხიდან. წვიმამ იმატა. ომარას და გიოს სასტუმროსკენ ავიღეთ გეზი. გიომ უახლესი ტექნიკის დახმარებით გაგვიკვალა გზა. მეტ-ნაკლებად დავსველდით. ომარა ლუდით გამიმასპინძლდა. მე, თორნიკე და ილო „Pussy Riot”-ზე ვსაუბრობდით. მერე არტ-დაჯგუფება „ვოინა“ და მათი პერფორმანსები გავიხსენე.

განახლებული ბაგრატის ტაძარის სურათები ვნახეთ. საოცრად საღად მოაზროვნე ადამიანები გამაცნო ომარამ. ადამიანთან საუბარი რომ გსიამოვნებს, ისეთი ბიჭები არიან. ამასობაში მამიდაშვილმა დამირეკა. აღმოჩნდა, რომ გასაღები წამომყოლია. ომარას  და გიოს დავემშვიდობე,  ილო  და თორნიკეც წამოვიდნენ. გზაშიც საკმაოდ ვისაუბრეთ. მათაც დავემშვიდობე და ტაქსს დავუწყე ლოდინი.

-ეჰ, ბაბუ! შენ ღამე თუ არ გიბანავია ზღვაში, ჩათვალე, რო ზღვა არ გცოდნია რა არი. მე აქედან ახლა ზღვაზე წავალ- მითხრა მოხუცმა ტაქსისტმა

ალბათ მართლაც ასეა. სიბნელე, უკიდეგანო ზღვა და საოცარი სიწყნარე- პირდაპირ ოცნებაა ჩემთვის. რაც არ უნდა იყოს, დრო აღარ მრჩება. ხვალ მივდივარ. ხვალ რა, უკვე დღეს. 12-ს კარგა ხანია გადასცდა. პოსტი მაქვს გამოსაქვეყნებელი, „ტურისტული ფიქრები“ დავარქვი. რაღაც უაზრო სათაურია, მაგრამ სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე.

03:48

19 აგვისტო, 2012

***

11:50- ზე გავიღიძე. სასწრაფოდ ჩავალაგე ნივთები. ნაჩქარევად ჩავტენე ჩანთები საბარგულში და ბათუმი დავტოვე. აი, ასე, ყოველგვარი სენტიმენტებისა და გამოთხოვების გარეშე. მიუხედავად საზიზღარი ამინდისა, ფრიად ვისიამოვნე ადამიანური ურთიერთობებით, განახლებული ბათუმის სილამაზით და მუსიკით. მეტი რაღა მინდა? ამ საოცარ ქალაქს კვლავ დავუბრუნდები 15 სექტემბერს, საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალის გამო. „ბათუმურ დღიურებს“ მერეც გავაგრძელებ.

წვიმიანი ფიქრები

სტანდარტული

არ გაგვიმართლა… ბათუმში 2 დღეა წვიმს. წვიმასაც ვერ დაარქმევ, უფრო თქორავს, ჟინჟლავს. საკმაოდ სიგრილე და ნესტი ტრიალებს ჰაერში. კედებს უკვე სპეციფიური შმორის სუნი ასდის, იმიტომ რომ უკვე 2 ჯერ დამისველდა მთლიანად, მაღალი ტენიანობი გამო კი სრულად გაშრობას ვერ ასწრებს. რაღა დამრჩენია? ოთახში ვზივარ და მარტინ შულიკის ფილმებს ვუყურებ. მერე პოსტისათვის ჩანაწერს ვაკეთებ. 6 ფილმი უნდა განვიხილო. ვფიქრობ, საკმაოდ დიდი გამოვა, ამიტომაც ორ ნაწილად ხომ არ გავყოთქო? შეიძლება ასეც. საქმესაც არ უნდა დავიწყება და მოდუნება. ტოპოგრაფიული ანატომიის ატლასს ვათვალიერებ, ურგენტულ აბდომინალურ ქირურგიას და ქირურგიულ ცნობარსაც ვავლებ თვალს. სიმპტომების დასაზეპირებლად ვერა და ვერ მოვიცალე. ამასაც მოევლება, ალბათ. ჩანთაში ჩავიხედე დღეს და აღმოჩნდა, რომ გამოუსადეგარი ტანსაცმლით გამიტენია. მხოლოდ ერთი ჯინსი და ერთი თხელი გრძელმკავიანი მაქვს წამოღებული. მეცინება. მე ხომ ყველაფერში ასე მემართება. ქუვეიტში რომ ჩავიდე საცხოვრებლად, იმ დღესვე ეკონომიკური კრიზისი დაიწყება და კიდევ ერთხელ ირანი დაარტყამს ალბათ. Mindfuck!

ბათუმს ვეღარ ვცნობ საერთოდ. არცაა გასაკვირი. 5 წლის წინ ვიყავი აქ ბოლოს. მაშინ ერთადერთი ღირშესანიშნაობა მედეას ძეგლი იყო მხოლოდ.

დღემდე მიკვირს, ამ ბოზის ძეგლს რატომ არ იღებენ? რისი სიმბოლოა, ოქროს საწმისით ხელში რომ გამოხირულა? კაცზე გადარევის და ყლეზე დახამების? თუმცა, მედიცინის ქალღმერთობას არ დავუკარგავ. სიტყვა „მედიცინა“ ხომ სწორედ მედეას სახელიდან მოდის.

ანბანის კოშკი მომეწონა, მინდა გითხრათ. დღისით დიდი ვერაფერი, ღამით- მართლა ლამაზი სანახავია. იუსტიციის სახლის დანახვაზე სულ „ძირითადი ინსტიქტი“ მახსენდება. ამ ფილმის გახსენებაზე… საკმარისია, მეტის გახსენება და მოგონება არაა საჭირო. ამაზე ისედაც ბევრი დაიწერა და ითქვა სოციალურ მედიაში თავისდროზე.

ის კედელიც ვნახე, „ბათუმი თურქების გარეშე“-ო რომ მიუწერია Homo Sapiens-ად წოდებულ „უმაღლესი ინტელექტუალური გავითარების“ ცხოველს. შემრცხვა…

ჩვენ აქ რუსეთში არსებულ ნეონაციმს ვაკრიტიკებთ და მათი მთავრობის მიერ ქართველთა დევნას ქსენოფობიად ვაფასებთ, თვითონ კი… იქაც ეგრე დაიწყებოდა, რა გგონიათ. დღეს- კედელზე წარწერა, ხვალ- გინების მიყოლება ხმამაღლა (გულში თქმაში მაგრები ვართ, ხო იცი!), ზეგ- ცემა-ტყეპა, მერე კი… მოვლენებს წინ ნუ გავუსწრებთ და პროცესს ნუ დავაჩქარებთ. მიკვირს, რატომ არ წაშალეს აქამდე? რა იცი, რა აზროვნების ადამიანი წაიკითხავს? ასეთი მესიჯები ავადყოფ ფსიქიკაზე ყოველთვის უარყოფით გავლენას ახდენდა. გავიხსენოთ: წარსულიდან- ჩარლზ მენსონი (ამ უკანასკნელს ხალხის ხოცვის დაწყება ბითლზის Helter Skelter-ის მოსმენის შემდეგ გაუჩნდა),

თანამედროვეობიდან- ანდრეს ბერინგ ბრეივიკი (მისი სიტყვებით, მის ქმედებაზე დიდი გავლენა ლარს ფონ ტრიერის „დოგვილმა“ იქონია)

ორივე მეზიზღება ჩემთვის უსაყვარლესი ხალხის შემოქმედების შებღალვის გამო.

რას ვამბობდი? ხო, არაა გამორიცხული, ამანაც კი ვინმეზე გავლენა მოახდინოსმეთქი. აბა, ჩემი ნაწერი თუ მოახდენს ვიმეზე გავლენას? ეჰ, მეეჭვება, სამწუხაროდ.

მოკლედ, ასე დაიწყო ჩემი მცირეხნიანი ვოიაჟი აჭარაში. სექტემბერში საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალს ვეწვევი და ასე… ეს იქნება ჩემი დასვენება წელს. მანამდე კი, სანამ აქ ვარ, რამდენიმე პოსტსაც შემოგთავაზებთ. ზღვის მარილიანი ჰაერი და ტალღების დგაფუნის ხმა ჩემ ფანტაზიას ზედმეტად აღიზიანებს.

ბათუმი

05:22

16 აგვისტო, 2012.