Tag Archives: კინოკრიტიკა

BIAFF 2011. Never Let Me Go

სტანდარტული

სასაცილოა, რომ ახლა ვცდილობ შარშანდელი კინოფესტივალის ქრონიკა შევქმნა.  სხვა ქალაქში კინოსთვის წასვლა, სამწუხაროდ, ჩემს ძალებს სცილდება. ამიტომაც საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალმა 2011 წელს ჩენგან შეუმჩნევლად ჩაიარა. მოგვიანებით მოვიძიე მხოლოდ ინფორმაცია ფილმების შესახებ, რამდენიმე რეცენზიას გადავხედე და ეს იყო სულ. დავგეგმე კიდეც, ამ ფილმებს აუცილებლად ვნახავთქო და როგორც იქნა, ერთი წლის თავზე მოვახერხე კიდეც. ნამუშევართა უმრავლესობა “პირატულად” გადმოვწერე და ჩავუჯექი. ამიტომაც ამ ფესტიფალს სახელიც შევუცვალე ჩემებურად: საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო პირატული ფესტივალი 2011.

თბილისის კინოფესტივალის დროსაც ვფიქრობდი “პირატული” პოსტების დაწერას. ფილმების უმრავლესობა ვნახე მაშინ… ასევე “პირატულად”. სახლიდან გასვლა დამეზარა კინოთეატრში. სიმართლე ითქვას ამდენი ფულიც არ მქონდა, რომ ყველაფერი მენახა. ჯერ კიდევ დეკემბერში ვფიქრობდი პოსტების მთელი სერიის დაწერას, მაგრამ გადავიფიქრე. არანაირი ინტერესის იმედი არ მქონდა. ახლაც ასეა, მაგრამ ამაზე აღარ ვდარდობ, ომარას რჩევას დავუჯერებ და ყველაფერს დავიკიდებ. მხოლოდ ჩემთვის დავწერ…

გახსოვდეთ, რომ მე უბრალო მაყურებელი ვარ, რომელსაც კინოსთან მხოლოდ სიყვარული აკავშირებს და ამიტომაც ფილმებისა თუ რეჟისორების შეფასება შესაძლოა მეტად სუბიექტური იყოს.

ჩემეული შეფასებები იწერება ფილმის ნახვისთანავე, ამიტომაც ემოციები შესაძლოა გადაჭარბებულიც მოგეჩვენოთ.

  • მარკ რომანეკი

სამწუხაროდ,  მარკ რომანეკის სადებიუტო ნამუშევარს, Static, ვერ მივაკვლიე რუსულად. ზოგადად, მისი მხატვრული შემოქმედება სულ სამიოდე ფილმს მოიცავს. ჰოდა, მეც წავყევი…

ფილმის დასაწყისშივე, თვალში თეთრი ოთახი გეცემათ და მეეჭვება, რომ ამან არ აგაფორიაქოთ. რამდენადაც ეს ფერი სულიერ აშლილობასთან მეტად ახლოა. ფაქტია, რომ თეთრ ფერს ადამიანის ფსიქიკაზე ძლიერი გავლენის მოხდენა შეუძლია. დაინახავთ თუ არა რობინ უილიამსის საოცრად მშვიდ სახეს, რომელსაც პედანტურობის ელფერი დაჰკრავს, მაშინვე თავში გაივლებთ: “კიდევ ერთი ჰოლივუდური ფილმი ფსიქოპატზე.”

ნაწიბლობრივ მართალნიც აღმოჩნდებით. თუმცა, არის ამ ფილმში რაღაც, რაც გაიძულებთ, რომ ბოლომდე ნახოთ. ნუ, უილიამსის თამაშზე არაფერს ვამბობ. კომედიური როლების შემდეგ მსგავსი სახესხვაობა საკმაოდ იშვიათია.

რამდენად ღირებულია ბედნიერი წამი, აღბეჭდილი ფოტოზე? ჩვენ შესაძლოა ამას ვერც ვაფასებთ. არცაა გასაკვირი. წამს კი არადა, მთელს ადამიანურ ცხოვრებას ვეკიდებით აგდებით. არადა, არსებობენ ადამიანები, ვინც შესაძლოა ნატრობს ჩვენს ადგილას ყოფნას და იმ უმნიშვნელო დეტალებით დატკბობას, რასაც ყოველდღიურ რუტინასაც ვუწოდებთ.

განსაკუთრებით საინტერესო მთავარი გმირის ფსიქოლოგიურ პორტრეტზე დაკვირვებაა. საკამოდ რეალისტურადაა აღწერილი მისი შინაგანი მდგომარეობა, რისი აღქმის საშუალებას მისი საცხოვრებელი და სამუშაო გარემო გვაძლევს.

რა არის იცით? ჰოლივუდური ნამუშევარია, მაგრამ უცხო ელფერიც დაჰკრავს. თითქოს “ლაითი” არისო, ისეთი გრძნობა დამეუფლა. თუმცა, ფაქტია, რომ რეჟისორს სათქმელი აქვს და ცდილობს ფართო მასებს მიაწვდინოს ხმა.

რაზეა წამსვლელი ადამიანი, სხვისი ბედნიერების გამო? ამის ნახვა აქ შეგიძლიათ

ჯერ მხოლოდ 4 საკონკურსო ფილმი ვნხე, მაგრამ ეს უკანასკნელი ყველაზე ჰოლივუდურ ფილმად მეჩვენა. უფრო სწორად, ჰოლივუდურ დრამად არტ-ჰაუსის ელემენტებით. თუმცა ამას ხელი არ შეუშლია ჩემთვის. ფრიად საინტერესო სურათი გამოდგა. საკუთრივ იდეა აბსურდია, მაგრამ იგი იმდენად დახვეწილადაა წარმოდგენილი, რომ საათნახევრის განმავლობაში ჩემთვის რეალობად იქცა.

წარმოიდგინეთ, რომ არსებობს ბავშვთა სახლები, სადაც კლონირებულ ადამიანებს ზრდიან ერთი მიზნისათვის: საჭირო დროს მათი ორგანოები სხვას უნდა გადაუნერგონ. ცოტა ძნელია არა?

ფილმი გადაღებულია კაზუო იშიგუროს იმავე სახელწოდების წიგნის მიხედვით. წიგნისგან მიღებულ ემოციებზე ცოტნეს პოსტიდან შეგიძლიათ შეიტყოთ

მთავარი საკუთრივ აღნიშნული ფაქტი არაა. საინტერესო ამ ადამინთა ემოციები და განცდებია. ჩნდება კითხვა: ე.წ. „უსულო არსებებს“ შეუძლიათ სიყვარული? ძალუძთ მათ იცხოვრონ როგორც ნამდვილმა ადამიანებმა?

რა ღირებულება გააჩნია ფილმს? შეუძლია მას რაიმე გვასწავლოს, მიუხედავად იმისა, რომ ფანტაზიის სფეროს განეკუთვნება?

შესაძლოა, საკუთრივ იდეა სრულად აბსურდულია, რადგანაც მეცნიერებს რამდენიმე წელიწადში უკვე შეეძლებათ (ექსპერიმენტში უკვე დღესაც შესაძლებელია) საჭირო ორგანო რამდენიმე ღერო უჯრედის  დახმარებით გამოზარდონ, ამიტომაც  დონორების აუცილებლობა გაქრება. საქმე აქ სხვა რაღაცაშია. რით განსხვავდება კლონირებული ადამიანი ნამდვილი ადამიანისაგან?

არნიშნულ კითხვასთან ეჯახება ერთმანეთს რელიგიური და სამეცნირო შეხედულება. საკუთრივ კლონირების თემა და კლონთა ემოციები თუ დაგაინტერესებთ, გირჩევთ ნახოთ ბენედეკ ფლიგაუფის საოცარი ფილმი Womb. ეს ისეთი სურათი გამოდგა, პირადად ჩემთვის, რომ სიტყვებით ვერც გადმოგცემთ.

დავუბრუნდეთ ჩვენ კითხვას. მაინც რით განსხვავდება კლონირებული ადამიანი ნამდვილი ადამიანისაგან ? სულით? აქ უკვე საინტერესო კონცეფციამდე მივდივართ. ადამიანთა ნაწილს არ სწამს სულის არსებობა. შეუძლიათ თუ არა მათ სიყვარული? არის თუ არა მათთვის ადამიანური გრძნობები რეალური? ამის დასადგენად უფრო ღრმად მივდივართ და ვარკვევთ საკუთრივ სიყვარულის რაობას.

არის თუ არა სიყვარული, როგორც გრძნობა, ღვთით მომადლებული? ანუ იგი გარკვეულწილად ადამინთა რაღაც კატეგორიაზე ვრცელდება? პირადად ჩემთვის ეს სრული უაზრობაა. სიყვარული ყველას შეუძლია, განურჩევლად რელიგიური მრწამსისა და სქესობრივი ორიენტაციისა.

ბიოქიმიურ დონეზე, ეს სხვა არაფერია, თუ არა ტვინის საპასუხო რეაქცია უხილავი, უსუნო ჰორმონების, ფერომონების, მოქმედებაზე. აღნიშნული ჰორმონების მოქმედება იწვევს ორგანიზმში ისეთი ფიზიოლოგიური რეაქციების კომპლექსს, რასაც ჩვენ “სიყვარულს” ვუწოდებთ (სიყვარულის ბიოქიმიის შესახებ თავისდროზე რეფერატიც კი დავწერე. ერთხელაც მოვიცლი და აქაც გამოვაქვეყნებ პოსტის სახით, თუ აღნიშნული დაგაინტერესებთ)

რა არის სიყვარულის გამოხატულება? როგორ უნდა გავაჩიოთ იგი უბრალო ვნებისაგან? ამაზე საინტერესო პასუხი აქვთ ფილმის შემქმნელებს. ხელოვნებით! დიახ, სწორედაც რომ ხელოვნებით. სურათში განვითარებული აზრის მიხედვით, წყვილების ნამდვილი სიყვარულის ინდიკატორი მათ მიერ დახატული სურათებია, რადგანაც იგი აჩენს რა აქვს ადამიანს სულში. ფრიად საინტერესო კონცეფციაა. სწორედ ამას უნდა მოვეჭიდოთ ჩვენც. ეს უნდა ავიღოთ და ვისწავლოთ აღნიშნული ფილმიდან. სიყვარულს შეუძლია თავი ხელოვნებაში ასახოს და ამით დაადასტუროს მისი არსებობა. ამიტომაცაა ხელოვნების სიყვარული, თვით სიყვარულის სიყვარული.

განსხვავდებიან თუ არა „უსულო“ ადამიანები „სულიერთაგან“? ესაა ფილმის მთავარი კითხვა, რომელზე პასუხიც თქვენთვის, მაყურებლისთვის, მომინდვია.

Advertisements

BIAFF 2011. White As Snow

სტანდარტული

სასაცილოა, რომ ახლა ვცდილობ შარშანდელი კინოფესტივალის ქრონიკა შევქმნა.  სხვა ქალაქში კინოსთვის წასვლა, სამწუხაროდ, ჩემს ძალებს სცილდება. ამიტომაც საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალმა 2011 წელს ჩენგან შეუმჩნევლად ჩაიარა. მოგვიანებით მოვიძიე მხოლოდ ინფორმაცია ფილმების შესახებ, რამდენიმე რეცენზიას გადავხედე და ეს იყო სულ. დავგეგმე კიდეც, ამ ფილმებს აუცილებლად ვნახავთქო და როგორც იქნა, ერთი წლის თავზე მოვახერხე კიდეც. ნამუშევართა უმრავლესობა “პირატულად” გადმოვწერე და ჩავუჯექი. ამიტომაც ამ ფესტიფალს სახელიც შევუცვალე ჩემებურად: საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო პირატული ფესტივალი 2011.

თბილისის კინოფესტივალის დროსაც ვფიქრობდი “პირატული” პოსტების დაწერას. ფილმების უმრავლესობა ვნახე მაშინ… ასევე “პირატულად”. სახლიდან გასვლა დამეზარა კინოთეატრში. სიმართლე ითქვას ამდენი ფულიც არ მქონდა, რომ ყველაფერი მენახა. ჯერ კიდევ დეკემბერში ვფიქრობდი პოსტების მთელი სერიის დაწერას, მაგრამ გადავიფიქრე. არანაირი ინტერესის იმედი არ მქონდა. ახლაც ასეა, მაგრამ ამაზე აღარ ვდარდობ, ომარას რჩევას დავუჯერებ და ყველაფერს დავიკიდებ. მხოლოდ ჩემთვის დავწერ…

გახსოვდეთ, რომ მე უბრალო მაყურებელი ვარ, რომელსაც კინოსთან მხოლოდ სიყვარული აკავშირებს და ამიტომაც ფილმებისა თუ რეჟისორების შეფასება შესაძლოა მეტად სუბიექტური იყოს.

ჩემეული შეფასებები იწერება ფილმის ნახვისთანავე, ამიტომაც ემოციები შესაძლოა გადაჭარბებულიც მოგეჩვენოთ.

თურქულ კინოს, გულახდილად გეტყვით, საერთოდ არ ვიცნობ. ერთხელ გადმოვწერე მხოლოდ რაღაც ფილმი, რომლის სათაურიც კი აღარ მახსოვს, მაგრამ ყურება არ დამცალდა.

თოვლივით თეთრი“ რეჟისორ სელიმ გუნეშის სადებიუტო ნამუშევარია. „ვუძღვნი ჩემს უფროს ძმას, მუამერს, რომლის დამსახურებითაც მე კინო შევიყვარე.“- ვკითხულობთ ფილმის ბოლოს, ტიტრებში და ეს საოცრად მოქმედებს ჩემზე…

„ზრდასრული ბავშვი“ ყოველთვის დიდ ინტერესს იწვევს ჩემში. ნუ, ადრე საერთოდაც ნერვებს მიშლიდა დიდკაცურად მედიდური ბიჭების ხილვა, მაგრამ ახლა ვცდილობ, ეს ფაქტი გავაანალიზო. აქ საქმე გვაქვს ზრდასრული ადამიანის ტვირთის ზიდვასთან ადრეული ასაკიდანვე. ამიტომაცაა, რომ ასეთ ბავშვებს ყოველთვის გამოარჩევთ თანატოლებისაგან. მათ გამოხედვაში, უბრალო  ჟესტიკულაციაში და ერთ სიტყვაშიც კი ასაკისათვის შეუსაბამობა იგრძნობა. ასეთ ბავშვებს არასოდეს სცალიათ სათამაშოდ, გასართობად, საოცნებოდ… რადგანაც მათ იციან, რომ სამყარო ფერადი და ბრჭყვიალა სულაც არაა. მეცოდებიან ასეთი პატარები. მათ საკმაოდ ადრე მოუწიათ იმ ტვირთის ზიდვა, რომელიც დიდი ადამიანისთვისაც კი რთულია. და მაინც, როგორია ასეთი „ზრდასრული ბავშვების“ შინაგანი სამყარო? ამ კითხვაზე პასუხის გაცემას შეეცადა რეჟისორი. კარგადაც გამოუვიდა, ვერაფერს იტყვი.

ნახატმა თავიდანვე მიმიზიდა, მოვლენების საოცარი განითარების გამო. რატომღაც გავიფიქრე, რომ საქმე პოლიტიკურად დატვირთულ სურათთან მექნებოდა, მაგრამ ვცდებოდი. საბედნიეროდ…

საწყისი წუთებიდანვე თანმდევს საოცარი უკაცრიელობის და გარიყულობის განცდა, რომელიც ძლიერდება  სოფლის ზამთრის პეიზაჟების ხილვით, რაც, ამასთანავე, საოცარ სიამოვნებას მანიჭებს. ეს ის გამონაკლისია, როცა კინოს ყურებისას შემიძლია სუნი შევიგრძნო… გარემოს, ცხოვრების სუნი. სხვადასხვა პერსონაჟთა ყოველდღიური რუტინის ხილვა, ცოტა არ იყოს, ერთიანი აზრის აღქმაში ხელს მიშლის, მაგრამ კადრების ცვლა ისე საინტერესოდ ხდება, რომ კმაყოფილი ვრჩები… და ვხვდები, რომ ამინდი, გარემო, სწორედაც რომ მოქმედ პირთა შინაგანი, ე.წ. “სულიერი სამყაროს” გამოძახილია. ცივი, ბურუსით მოცული, უკიდეგანო და თოვლივით თეთრი…

ზოგადად ამინდს რეჟისორმა საკმაო როლი მიანიჭა ფილმში. იგია თითქოს წინასწარმეტყველი მოვლენების შემდგომი განვითარებისა. ამიტომაც ერთი-ორად დაკვირვებით ვუყურებ ბუნების სურათთა ცვლას და ვცდილობ იგი ყოფით მოვლენებს დავუკავშირო. იმედები არ მიცრუვდება. თითქოს ადამიანი გარემოსთან საოცარ მჭიდრო კავშირშია და მისი ბედიც, სწორედაც რომ კლიმატზეა დამოკიდებული.

აღმოვაჩინე, რომ თურმე ესენიც ისე ერთობიან მარტოობისას, როგორც მე, წლების წინ. სხვა ბავშვებივით ცდილობენ დაიჭირონ თოვლის ფიფქები ენით, სწრაფად იქნიონ ნაკვერჩხლიანი ჯოხი და წარმოსახვითი ფიგურები გამოხატონ ჰაერში. მათაც ჰყვათ უტყვი მეგობრები, რომელნიც ზოგჯერ ყველა სულიერზე უფრო ახლოს არიან ჩვენთან. წამით მივხვდი, რომ ეს იგივე ბავშვია, რომელსაც ისევე უნდა თამაში, გართობა და სიყვარული, როგორც სხვას… უბრალოდ, ასე მოუწია ცხოვრებამ… ეს ხომ მისი არჩევანი არ ყოფილა? და თუ ჩვენ ვცდილობთ ბავშვებად დავრჩეთ უფროსთა თვალში, რასაც საკმაო ეგოიზმის სურნელი უდის, „დიდი ბავშვები“ თავისდაუნებურად ადგილს იმკვიდრებენ რეალურ ცხოვრებაში. ამიტომაცაა, რომ ფილმის მთავარ პერსონაჟზე მოხუცი კაცი დასძენს: „ის უფრო მეტად დიდი კაცია, ვიდრე სხვა კაცები ამ სოფელში“

ვინაა დამნაშავე იმაში, რომ ბავშებს ბავშვობას ართმევენ? ოჯახი? საზოგადოება? ულმობელი ცხოვრება? თუ ყველა ერთად? ამაზე პასუხის გაცემა ავტორმა სცადა აღნიშნულ ფილმში, განსჯა კი მაყურებელს მიანდო.

არამარტო ბავშვი იკარგება ცხოვრებაში. ზრდასრულებსაც იგივე ემართებათ, სხვადასხვა მიზეზთა გამო. ამ დროს კი ისინი ბავშვებივით იქცევიან…

„სადაც სიცოცხლეა, იქვეა იმედიც!“- ამბობს ფილმის იგივე მოხუცი პერსონაჟი ერთერთ ეპიზოდში. ესეა, ნეტა, მართლა?

BIAFF 2011. ალექსანდრე მინდაძე

სტანდარტული

სასაცილოა, რომ ახლა ვცდილობ შარშანდელი კინოფესტივალის ქრონიკა შევქმნა.  სხვა ქალაქში კინოსთვის წასვლა, სამწუხაროდ, ჩემს ძალებს სცილდება. ამიტომაც საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალმა 2011 წელს ჩენგან შეუმჩნევლად ჩაიარა. მოგვიანებით მოვიძიე მხოლოდ ინფორმაცია ფილმების შესახებ, რამდენიმე რეცენზიას გადავხედე და ეს იყო სულ. დავგეგმე კიდეც, ამ ფილმებს აუცილებლად ვნახავთქო და როგორც იქნა, ერთი წლის თავზე მოვახერხე კიდეც. ნამუშევართა უმრავლესობა “პირატულად” გადმოვწერე და ჩავუჯექი. ამიტომაც ამ ფესტიფალს სახელიც შევუცვალე ჩემებურად: საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო პირატული ფესტივალი 2011.

თბილისის კინოფესტივალის დროსაც ვფიქრობდი “პირატული” პოსტების დაწერას. ფილმების უმრავლესობა ვნახე მაშინ… ასევე “პირატულად”. სახლიდან გასვლა დამეზარა კინოთეატრში. სიმართლე ითქვას ამდენი ფულიც არ მქონდა, რომ ყველაფერი მენახა. ჯერ კიდევ დეკემბერში ვფიქრობდი პოსტების მთელი სერიის დაწერას, მაგრამ გადავიფიქრე. არანაირი ინტერესის იმედი არ მქონდა. ახლაც ასეა, მაგრამ ამაზე აღარ ვდარდობ, ომარას რჩევას დავუჯერებ და ყველაფერს დავიკიდებ. მხოლოდ ჩემთვის დავწერ…

გახსოვდეთ, რომ მე უბრალო მაყურებელი ვარ, რომელსაც კინოსთან მხოლოდ სიყვარული აკავშირებს და ამიტომაც ფილმებისა თუ რეჟისორების შეფასება შესაძლოა მეტად სუბიექტური იყოს.

ჩემეული შეფასებები იწერება ფილმის ნახვისთანავე, ამიტომაც ემოციები შესაძლოა გადაჭარბებულიც მოგეჩვენოთ.

არტ-ჰაუსს „განწყობის კინოს“ ვეძახი. მნიშვნელოვნად მიმაჩნია ის ფსიქოლოგიური მდგომარეობა, რომლის მოქმედების ქვეშაც უყურებ სურათს. ხარ თუ არა მზად იმისათვის, მიიღო ფილმში გადმოცემული პრობლემა, ნამდვილად განწყობაზეა დამოკიდებული. ამიტომაცაა ალბათ, რომ ზოგჯერ ძალიან კარგ კინოს კრიტიკოსები მიწასთან ასწორებენ, სრულიად უსამართლოდ. პრინციპში არც გაემტყუნებათ, ისინი ხომ ამ საქმის სპეციალისტები არიან და რეჟისორისგან გაცილებით მეტ მოითხოვენ, ვიდრე უბრალო მაყურებელი.

დიდად არ მჯერა რეჟისორების, რომლებიც მთელი ცხოვრება ჩრდილში იყვნენ და უეცრად, 60 წელს მიახლოებულნი რომ დაიწყებენ კინოს გადაღებას. მიმაჩნია, რომ ნიჭიერი ადამიანი ახალგაზრდობაშივე, ყველაზე პროდუქტიულ წლებში შეეცდება საკუთარი სიტყვის თქმას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ასაკოვანი რეჟისორისგან სადებიუტო ნამუშევრად შედევრს ველოდები რატომღაც. ვფიქრობ, კაცი, რომელიც ამდენი წელი ჩუმად აკვირდებოდა მოვლენებს, ამდენი რამ ნახა და გამოირა, ალბათ შეჯამებას გაუკეთებს თავის გზას და დაგვანახებს პრობლემებს, რომლებიც ნებისმიერ ასაკში პრობლემატურია, რამეთუ განუცდია თვითონ ახალგაზრდობიდან დღემდე მოყოლებული…

ალექსანდრე მინდელის პიროვნებამ თავიდანვე დამაინტერესა. ამ ადამიანს არაფერი სცხია ქართული, გარდა გვარისა. თუმცა ეს საერთოდ არ მაწუხებს. მე უფრო მაინტერესებდა, რა ჰქონდა ამ ადამიანს ასეთი სათქმელი, რომ სარეჟისორო სკამს 58 წლის ასაკში მიუჯდა.

მისი პირველი სარეჟისორო ნამუშევარი გახლავთ  Отрыв.

გადმოვიწერე, დიდი იმედებით მივუჯექი და… საოცრად უკმაყოფილო დავრჩი. თითქოს ფილმი „ტრაკში-პერო“ საზოგადოებისთვის გადაიღო, ისეთი შეგრძნება დამეუფლა. შეეცადა, რომ გადმოეცა ადამიანური ბუნების სურათები მძიმე ტრაგედიის ფონზე, დაეხატა სასოწარკვეთილი ხალხის ემოციები, ამას დაუმატა მდარე მისტერია, ხმაურით დაბინძურებული კადრები, რამდენიმე შიშველი სცენა „მსუბუქი ეროტიკის“ ჟანრში და „შედევრიც“ მზადაა. ისეთი შეხედულება შემექმნა, რომ საკმაოდ საინტერესო სცენარი უბრალოდ გააუპატიურა. აზრი ვერ განავითარა, სიტუაცია ჩახლართა და საბოლოოდ თვითონვე გაება ამ კვანძებში. მოკლედ, კაცმა ყველაფერი გააკეთა, რომ მისი ფილმი წესიერად ვერავის გაეგო და სნობების წრეში საინტერესო არტ-ჰაუს რეჟისორის სახელი მოეპოვებინა.  ფილმის ნახვისას სერიალი Lost გამახსენდა. მათაც კარგად დაიწყეს და საშინლად დაასრულეს ფრიად საინტერესო სცენარი თავიანთი უთავბოლო ბორიალით. მოკლედ, პირველი შეხედულება, ალექსანდრე მინდაძეზე, საოცრად უარყოფითია. იმედია, ეს ხელს არ შემიშლის მისი მეორე ფილმის ნახვისას, რომელსაც საკმაოდ საინტერესო რეზონანსი მოჰყვა კინოკრიტიკოსთა წრეში.

დასკვნა: ფილმი  Отрыв.  შეგიძლიათ არ ნახოთ! ან ნახოთ და მიწასთან გამასწოროთ.

В субботу

აღნიშნული ფილმი მონაწილეობდა საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალის საკონკურსო პროგრამაში

პირველი ემოცია, რაც ამ ფილმის ნახვის შემდეგ გამიჩნდა, იყო სინანული. დამენანა, რომ აღნიშნული არ იყო რეჟისორის სადებიუტო ნამუშევარი. რაოდენ ბევრ რამეს იტყოდა მის ამდენხნიან დუმილზე. დუმილზე, რომელსაც პირზე ნამგლისა და უროს მძიმე ბოქლომი ედგა…

ფილმი მოგვითხრობს ჩერნობილის ტრაგედიაზე… არა, არაა სწორი ფორმულირება. ფილმი საბჭოთა ცხოვრებაზეა. თუკი ვინმე სინანულს გამოთქვამს „დიადი კავშირის“ დაშლის გამო, მაშინვე ეს სურათი უნდა ააფაროთ სახეზე. ყველაფერია აქ. ყველაფერი, რაც საბჭოთა კავშირზე უნდა იცოდეს ადამიანმა…

სისტემის მანკიერი მხარეების გამოაშკარავება ხდება სურათის დასაწყისშივე, და ხვდები, რომ აქ “ჰეფი ენდი” არ იქნება. ვერც იქნება. ატომური კატასტროფა, რომელიც გასაიდუმლოვდა უბრალო მოკვდავთათვის. ეს უკანასკნელნი კი, ალბათ, საკუთარ ბოლო ბედნიერ დღეს ატარებენ უდარდელად. რაოდენ დიდი ტკივილი და ამვდროულად ცინიზმია სურათში. უფრო სატკენი კი ის ბრმა ნდობაა, რითაც ხალხის გონებაა განმსჭვალული სისტემის მიმართ. რეჟისორმა შეძლო საოცარი სიზუსტით გადმოეცა სასიკვდილოდ განწირული კაცის ადამინური განცდების მთელი კასკადი:  შიში, მწუხარება დანაკარგზე, ფაქტის უარყოფა, ბრაზი, დეპრესია და შეგუება. ერთადერთი არ გვხვდება “მოლაპარაკების” სტადია, როცა განწირული ადამიანი ცდილობს ღმერთს რაღაცის სანაცვლოდ გამოსთხოვოს საკუთარი სიცოცხლე. აღნიშნული ემოციები ყველა გმირში სხვადასხვა სტადიაში დახატა მინდაძემ, რითაც ძალიან მოვიხიბლე.

გადაღება ფრიად საინტერესოა. მოქმედების სცენა, გარემო, მუსიკა და კოსტუმებიც ისე ზუსტადაა შერჩეული, რომ საათნახევრით მართლაც მოახერხებთ 80-იანი წლების საბჭოთა ცხოვრება გაიზიაროთ. კამერა, როგორც ცოცხალი არსება ისე დასდევს მთავარ გმირს. აღნიშნულმა ხერხმა ჯერ კიდევ გას ვან სანტის „ტრილოგია სიკვდილზე“ (GerryElephantLast Days) ნახვის შემდეგ მომხიბლა. და შენც ერთვები ამ სიკვდილის მარათონში. შენც ცეკვავ ეგზალტირებულ, მთვრალ ბრბოსთან ერთად რესტორანში, მაშინ როცა 3 კილომეტრში სიკვდილის ღრუბელი აფარებია მონსტრ რეაქტორს. საინტერესოა, განწირული ადამინების მხიარულების ხილვა. ბრაზი და სინანული გახრჩობს. და ხვდები, რომ ნებისმიერი რეჟიმის ხელში, შენც ასეთივე მარიონეტი ხარ, უხილავი ხელი რომ  ახტუნავებს თავის ნებაზე.

ყველაზე საინტერესოდ კომპარტიის წევრის რეაქცია მეჩვენა აღნიშნულ ტრაგედიაზე. იგი არ იჯერებს არავის ნათქვამს. უფრო სწორი იქნება, არ უნდა დაიჯეროს, რომ რეაქტორი მართლაც აფეთქდა. მიდის სანახავად, ხედავს ამ ყოველივეს და თავს აჯერებს, რომ ყველაფერი კარგადაა. ეს ბრმა რწმენა იწირავს კიდეც მის სიცოცხლეს. ასეა, მეგობრებო, ურწმუნოებაც და ფანატიკური რწმენაც ზოგჯერ სასიკვდილოა.

ნუ დაბრმავდებით, ნუ დაყრუვდებით, ცრუ იმედებს ნუ მიენდობით. იაზროვნეთ. ამას მე არ გეუბნებით, ეს ფილმი გმოძღვრავთ.

რატომ გამოვიდა ეს სურათი ასეთი კარგი? იმიტომ, რომ ეს ჩვენი ტრაგედიაა, ადამიანური ბუნების ტრაგედიაა და ამას რეჟისორი კარგად იცნობს. ჩვენ კი გვიყვარს ტკივილის მრავალგზის განცდა, ეკრანზე მაინც, რათა ქვეცნობიერად გვიხაროდეს, რომ ამჟამად არა გვიჭირს რა.

საინტერესოა, როგორ განაგრძობს სარეჟისორო კარიერას ალექსანდრე მინდაძე? ფაქტია, რომ კარგი ფილმის გადაღება ძალუძს. იმედია, რეალობას არ მოსწყდება, პრობლემებს თითიდან არ გამოწოვს და გვიამბობს იმაზე, რაც კარგად იცის და თვითონვე გამოუცდია. გვიამბობს მეტს წითელის ბნელ მხარეზე და მის ცოცხალ აჩრდილებზე.

P.S. ახლა გადავავლე თვალი ნაწერს და მგონი ზედმეტი მომივიდა. გაუცნობიერებლად ხალხს შეურაცხყოფა მივაყენე და ამისთვის ბოდიშს ვიხდი, მაგრამ მირჩევნია ასევე დავტოვო,  უფრო ნათლად იგრძნობა კინოს შემდგომი ემოცია.

P.P.S. ნებისმიერ განსხვავებულ აზრს თუ შენიშვნას სიამოვნებით მივიღებ.