Tag Archives: საზოგადოება

დღევანდელობა ანუ Хочу перемен!

სტანდარტული

ჩამყაყებული საზოგადოების ნგრევის ერთ-ერთი პიონერი გახლდათ ვიქტორ ცოი. მისი შემოქმედება ე.წ. “ზასტოის” პერიოდის ბოლოს იწყება და მთელი სიძლიერით იფურჩქნება “პერესტროიკაში”. ახალგაზრდა, რომელიც არ მოერიდა საზოგადოებრივ ნორმებს, არ შეუშინდა საბჭოთა დაჟანგებულ მანქანას და ხმამაღლა თქვა ის, რაც იმდროინდელ ახალგაზრდობას  სტკიოდა. პირდაპირობა და სიმართლე– ეს გახლდათ მისი სიმღერების თანამდევი. თვითონაც პოზას არასოდეს იჭერდა, როგორც მღეროდა, ისე ცხოვრობდა.

“პერესტროიკასა” და დღევანდელობას შორის საინტერესო პარალელების გავლება შეიძლება. აღნიშნული ყველაზე მეტად ახალგაზრდა, სიცოცხლეს მოწყურებულ ახალგაზრდებს აწუხებთ და მტკივნეულად ახსენებთ თავს. თავისუფლების, რაღაც სიახლის ილუზია და ამასთანავე ამ მეტად უცხო ხილის გასინჯვის შეუძლებლობა. ჩამკვდარი სოციალური ცხოვრება, რომელიც  ადამიანთა ცალკეული ჯგუფების სახლში შეკრებით ახდენს კომპენსირებას. მაღალი უმუშევრობის დონე და აგრერიგად ძვალ-რბილში გამჯდარი სიზარმაცე.

მომავლის უსასრულო, სევდიანი იმედით ცქერა. ხშირად ამას მუდმივი მარტოობისა და გაუცხოების განცდაც ემატება, ახალგაზრდობა, საკუთარი მსოფმხედველობის გამო,  ირგვლივარსებულ საზოგადოებაში  თავს ხორცმეტად აღიქვამს. ეს ყოველივე  საერთო შტრიხად გასდევს 80-იანების “პერესტროიკასა” და ჩვენს დღევანდელობას.

წარმოუდგენელია, ახალგაზრდა- პროტესტის განცდის გარეშე, მსგავს პირობებში. “პერესტროიკის” თაობის პროტესტს ცოი აყალიბებდა საკუთარი სიმღერებით, რადგანაც მას, როგორც რიგით მოქალაქეს, მწვავედ სტიკოდა ირგვლივ არსებული მდგომარეობა. არ აქვს მნიშვნელობა, იქნებოდა ეს საზოგადო, თუ მეტად პირადი, ოჯახური პრობლემები. ლტოლვა რაღაც ახლისკენ, საკუთარი თვითმყოფადობის გამოხატვის მცდელობა, საერთო შებოჭილობის ფონზე – მეტად სახასიათო გახლდად მისი მუსიკისათვის. მსგავსად დამუხტული სიმღერები გამოხმაურებას ნათლად ჰპოვებს დღევანდელობაშიც.

ვაკვირდები რა ბოლო პერიოდში ახალგაზრდების, სტუდენტების გააქტიურებას და მათ ჩარევას საზოგადოების საჭირბოროტო საქმეთა დინებაში, ვხვდები, არსებობს შინაგანი მძაფრი პროტესტი, რომელსაც ვერ დაიტევს ვერც ფურცელი და ვერც კომპიუტერის ცივი ეკრანი. ამიტომაც, საკუთარ თავს უნდა ვკითხოთ:

Хочешь ли ты изменить этот мир?

Сможешь ли ты принять как есть?

Встать и выйти из ряда вон?

Сесть на электрический стул или трон?

ამგვარი ახალგაზრდული ამბოხი მისასალმებელია. ეს ადამიანის გონებრივ პროგრესზე მიანიშნებს. ნათლად აჩვენებს, რომ გაუზრებელი ბავშვობიდან, მტკივნეული, მაგრამ აუცილებელი გადასვლა ხდება მწარე რეალობაში. ფაქტია, რომ ირგვლივ გამეფებულ არასამართლიანობას შეუჩვეველი თვალი გაცილებით მალე ამჩნევს და სანამ დასაკარგი არაფერი აქვს, ცდილობს გამოასწოროს ყოველივე.

სამწუხაროდ, ასაკის მატებასთან ერთად, ადამიანთა უმრავლესობაში ამგვარი პროტესტის მუხტი თანდათანობით ქრება და ერთდროს რევოლუციონერი ახალგაზრდები, კონფორმისტ, ბედს შეგუებულ ზრდასრულებად იქცევიან.

ცოი მისი თაობის ახალგაზრდობის ხმა გახლდათ, რომელმაც შეძლო და მილიონობით ადამიანის გულამდე მიიტანა საკუთარი და საზოგადო სატკივარი. მან მოახერხა, გაქცეოდა დროის ჩარჩოებს და ამიტომაცაა, რომ მისი ტექსტები დღემდე არ კარგავს აქტუალობას. სავარაუდოდ, ეს ყოველივე იმის ბრალია, რომ მას ყველაზე კარგად ესმოდა ეპოქის ტკივილი, გამოხატული ახალგაზრდათა თვალებში. იგი ხედავდა ამ ჩუმ, მდუმარე პროტესტს და არ უშინდებოდა მის გასაჯაროებას.

მუსიკოსის პროტესტის პიკს წარმოადგენს სიმღერა“Хочу перемен!” რომელიც “პერესტროიკის” ჰიმნადაც შეგვიძლია მივიჩნიოთ. 90-იანი წლების ქართული ალტერნატივა, რომელმაც ერთგვარი სინათლე შემოიტანა ქართველთა გონებაში, თანდათანობით დავიწყებას ეძლევა, რაც ძალზე სამწუხარო ტენდენცია გახლავთ. თუმცა, მიუხედავად ამისა,  მეტად მსიამოვნებს, რომ მსგავსი ქვეტექსტის მატარებელი სიმღერები დღევანდელობაშიც იწერება ნელ-ნელა.  ეგებ, მუსიკამ მართლაც მოახერხოს რაიმეს შეცვლა, თანამედროვე ადამიანთა გონებაში…

ამჟამად, ჩვენ გარდამავალ სტადიაზე ვართ, დაღლილები სიტყვათა თამაშითა და ტყუილ-მართალის გამორკვევით ტელე-ეკრანებსა თუ Facebook-კომენტარებში. იმედია, მოვახერხებთ აქტიური მოქმედების ფაზაში გადასვლასაც…

ვიქტორ ცოი 1990 წლის 15 აგვისტოს ტრაგიკულად დაიღუპა, თუმცა მისი იდეები დღემდე ცოცხლობს მის ტექსტებში. ამიტომაცაა, რომ მისი შემოქმედების  მოყვარულები, გამუდმებით ერთსადაიმავეს იმეორებენ: Цой Жив!

Цой Жив

Цой Жив!


			

ევოლუცია ქართულად

სტანდარტული

ყოველთვის მიკვირდა ადამიანების, რომლებიც ამბობენ: “არ ვიცი და არც მინდა ვიცოდე!” ამ სიტყვებში იგრძნობა განზე განდგომა შემეცნებისაგან და ეს ყოველივე კი ადამიანში ადამიანობის დეფიციტზე მიუთითებს. ევოლუციის ხსენებისას, თავში მაშინვე ასე გაღეჭილი ფრაზა, “გადარჩევა შერჩევის გზით” მოგვივა.  და თუ უფრო დავძაბავთ გონებას, ასევე შეიძლება გაგვახსენდეს “იმარჯვებს უძლიერესი”

დიდი ხნის განმავლობაში მიმაჩნდა, რომ ევოლუციამ ჩაიარა. ჩვენა ვართ მისი უმაღლესი საფეხური და მორჩა, აქ დაისვა წერტილი. ასე არ არის, ჩვენ ვვითარდებით და უბრალო რგოლი ვართ ამ ხანგრძლივ ჯაჭვში. გადარჩენისათვის ბრძოლას თუ დავაკვირდებით, შევნიშნავთ, რომ ჩვენამდე მოღწეულ ცხოველთა უმრავლესობას ერთი საერთო ნიშანი გააჩნიათ: მათ შეძლეს ადაპტირება მოცემულ გარემოში, გაუძლეს ბუნების კატაკლიზმებს, მთელი ამ ხნის განმავლობაში განიცადეს ტრანსფორმაცია, მაგრამ საბოლოოდ გადარჩნენ და ჩვენამდე მოაღწიეს. მინდა ვიფიქრო, რომ ადამიანებს, ამ კონკრეტულ ქვეყანაში, საქართველოს რომ უწოდებენ, აქვთ მომავალი, შეძლებენ გადარჩენას და არ დაიკარგებიან უსახელოდ ევოლუციის მკაცრ პირობებში.

საკუთარი აღნაგობის შემხედვარეს სულ ერთი ფიქრი მიტრიალებდა თავში: ამგვარი ფიზიკური მონაცემებით ველურ ბუნებაში სიცოცხლე არ მეწერა. ფიზიკური სიძლიერე და სიჯანსაღე  უპირველესი ფაქტორი გახლდათ პირველყოფილებში თვითგადარჩენის ინსტიქტის ამუშავებისას. ამიტომაც, ბავშვობიდან თავი მივეჩვიე იმ აზრს, რომ გადარჩენა გონებრივი სიძლიერითაც შეიძლება. სწორედ ეს იყო, ალბათ, ქვეცნობიერად ჩემი მამოძრავებელი ამდენი ხნის განმავლობაში. დაუღლელი გონებრივი მუშაობა, თვალსაწიერის გაფართოვება წიგნის ყვითელი ფურცლებიდან, საკუთარი მსოფმხედველობის გაჩენა და განმტკიცება. მიმაჩნდა, რომ კუნთების სიძლიერე არ განსაზღვრავს ჩემს არსებობას ამ ქვეყნად.

ვხედავ რა ადამიანებს, რომლებიც ცოდნას ზურგს აქცევენ, მე თვალნათლივ წარმოვიდგენ მათ ინდივიდებად, რომლებმაც ევოლუციას ზურგი აქციეს. თუ რაიმე დასკვნის გამოტანა შეგვიძლია პირველყოფილი ადამიანისა და თანამედროვის შედარებისას, ესაა მისი გონებრივი მუშაობის სინატიფის გაჩენა, ინტელექტის დახვეწა. ამის შედეგი იყო სწორედ პირველყოფილი იარაღების გამოგონება, თანდათანობით კომფორტის ცნების გაჩენა, საკუთარი მეს უზრუნველყოფა, ცხოვრების გამარტივება. ვაკვირდები რა საზოგადოებას, მიმაჩნია, ჩვენ კვლავ პირველყოფილთა დონეს დავუბრუნდით, ვერ განვვითარდით. გონის დაძაბვას, კუნთის დაჭიმვას ვამჯობინებთ. მტყუან-მართალის გარკვევისას მუშტებზე ვიყურებით, ლოგიკურ მსჯელობას უარვყოფთ და საკუთარი აზრის ძალით გატანას ვლამობთ. ამგვარი ევოლუცია კი იქამდე მიგვიყვანს, რომ გადავთელავთ სუსტ, მაგრამ მოაზროვნე ინდივიდებს, ფიზიკურად გავაქრობთ მათ და საბოლოოდ მივიღებთ ძლიერ, კუნთმაგარ, მაგრამ თავცარიელ ბრბოს, რომლის მართვა და დამორჩილება გონიერი ხრიკებით ძალზე მარტივია.

zezva-and-mzia

ტექნიკის პროგრესთან ერთად, გაადვილდა ცოდნის მოპოვება, მაგრამ, სამწუხაროდ, ინტერესმა იკლო. ეს სულ უფრო მარტივი შესამჩნევი ხდება. ამგვარი გაქანება საბოლოოდ ფსკერთან შეტაკებამდე მიგვიყვანს. ამ განწირულ რბოლაში თითოელმა უნდა სცადოს საკუთარი წვლილის შეტანა.

განვიცდი, რომ ჩემ ძმას წიგნზე მეტად კომპიუტერული თამაშები აინტერესებს. ვაძალებ, ვეჩხუბები კიდეც, მაგრამ ამგვარად ინტერესის გაჩენა სწავლისადმი წარმოუდგენლად მიმაჩნია. მის ასაკში მყოფი ირგვლივ გამეფებულ უსამართლობას ვუყურებდი. ჩემი და ცოტა უფროსი თაობის წარმომადგენლები კანონიერ ქურდობაზე მეოცნებე უსაქმურების ჯგუფი გახლდათ. მე მაშინ ერთგვარი პროტესტის განცდა მქონდა ირგვლივარსებული უცოდინარობის მიმართ, ერთგვარი მოტივატორი გახლდათ ეს ჩემთვის. იქედან მოყოლებული ვცდილობდი ამ ერთფეროვანი სიშავიდან თავის დაღწევას.

დღესაც თვალს ვავლებ ირგვლივ და კვლავ უკუნს ვხედავ. მინდა სინათლე შემოვიტანო, მცირედი მაინც, თუნდაც ჩემს ირგვლივ, მაგრამ საოცრად რთულია აღნიშნული გასაკეთებლად. იმედს არ ვკარგავ, მაგრამ გული მიგრძნობს საკუთარი მცდელობის სამომავლო კრახს. ვცდილობ საკუთარი თავი დავხვეწო. რაც უფრო მეტს ვკითხულობ, უფრო მეტად მიპყრობს სევდა, რომ ფიზიკურად არ ეყოფა ჩემი ცხოვრება ყველაფრის შეთვისებას. ამგვარი დეპრესიის დროს, ხშირად მსტუმრობს ამგვარი აზრი: იქნებ, მე ვცდები? ნუთუ მართლა კუნთების სიდიდე წყვეტს ყველაფერს ცხოვრებაში?

“კუზიანს სამარე გაასწორებსო”- ჩემზეა ზედგამჭრილი. ცოტახნის წინ მართლაც კინაღამ დამასამარეს, მაგრამ ეს ხელს არ მიშლის ფიქრსა და განსჯაში. პირიქით, ერთგვარი ხელშემწობი გახდა, თითქოს “მეორე სუნთქვა” გამიხსნა.

უბრალოდ, აღარ მინდა ისეთი საზოგადოებაში ცხოვრება, რომელმაც “არ იცის და არც აინტერესებს”, მეტი არაფერი…

მეგის ქარდავას “მექანიკური ფორთოხალი”

სტანდარტული

1971 წელს ეკრანებზე გამოვიდასტენლი კუბრიკის ლეგენდარული “მექანიკური ფორთოხალი”, ენტონი ბერჯესის ამავე სახელწოდების რომანის ეკრანიზაცია. ნანახმა მაყურებელი შოკში ჩააგდო. ყველაზე სინტერესო რაც გახლავთ, იმის მაგივრად, რომ საზოგადოება დაფიქრებულიყო ძალადობის უაზრობაზე, ფილმმა პირიქით იმოქმედა. ბრიტანეთის მასშტაბით გაიზარდა ძალადობის შემთხვევები. ხშირად თავს ესხმოდნენ უსახლკაროებს, მათხოვრებს, დაუცველ ადამიანებს.

კადრი ფილმიდან "მექანიკური ფორთოხალი"

კადრი ფილმიდან “მექანიკური ფორთოხალი”

***

ეკრანზე ნანახი ყოველთვის დიდ ემოციას იწვევს მაყურებელზე. ჩემთვის ასე იყო პროკურატურის მიერ გავრცელებულ  კადრებზეც.  ეს იყო საშინელი ძალადობა ადამიანის შინაგან სამყაროზე, არანაკლებ შემძვრელი და ემოციური ვიდრე ფიზიკური ძალმომრეობა.

“მეგის ქარდავა”- მითოლოგიური პერსონაჟივით იქცა. არა, ჩემთვის უფრო მონსტრივით. სამწუხაროდ, ვერ ვიტყვი, რომ გადაშენების პირას მყოფი იშვიათი ცხოველიათქო. კარგი, ბატონო, ეს ვიღაც მეგის ქარდავა დამნაშავეა, ორი აზრი არ არსებობს, მაგრამ…

მაგრამ, მე, უბრალო ადამიანს მიჩნდება კითხვა, რეალურად ვინაა დამნაშავე?

ისევ და ისევ ჩვენ, საზოგადოება!  ხშირად გამიგონია “ტოლერანტულად” განწყობილი ადამიანებისგან: “აბა, სად ირღვევა მაგათი უფლებები? იყვნენ თავისთვის, ჩვენ არაფერს ვუშავებთო.” მეტი რაღა უნდა დავაშავოთ? ადამიანებს ვაიძულებთ გამუდმებით მალვაში იყვნენ, მუდმივად ნიღბით იცხოვრონ. ასეთ სტრესს კი რთულია გაუმკლავდეს ადამიანი. ა, ხო! ჩვენ ხომ მათ ადამიანებადაც არ აღვიქვამთ! რაღაა გასაკვირი? “იყოს გეი, ოღონდ მე ნუ გამაგებინებს” პრინციპი მუშაობს.

საზოგადეობის მენტალური მზაობა რომ ყოფილიყო, მსგავსი ჩანაწერების გაკეთების აუცილებლობა უბრალოდ არ იარსებებდა. ყველამ ჩავიხედოთ გულში. მცირეოდენი მეგის ქარდავა ჩვენც გვიზის ღრმად, სადღაც შიგნით, ზოგნი რომ სულს უწოდებენ.

ზოგიერთი, ამის წამკითხველი, გაბრაზდება ჩემზე. “მე, აქაოდა ტოლერანტულად ვარ განწყობილი სექსუალური უმცირესობების მიმართ და შენ ტალახს მცხებო”- მეტყვის. არა, ბატონებო! თქვენ საკუთარ თავზე ნუ მიიღებთ. “ჩვენში” მე საკუთარ თავს მოვიაზრებ. ჰომოფობ თანამოქალაქეებთან ერთად, მეც მიმიძღვის ჩემი წილი დანაშაული, საკუთარ ტვირთს საზოგადოებას ვერ ავკიდებ. როგორც ჩანს, საკმარისად აქტიურად არ გამოვდივარ და არ ვაპროტესტებ, საკმარისად არ ვითხოვ ადამინის უფლებათა დაცვას. ამის შეცვლა მაინც შემიძლია, საზოგადოების აზროვნების თუ არა. სოციუმის მსოფმხედველობის ცვლილებაც ასე იწყება, ერთი ადამინის გონებაში მომხდარი რევოლუციით.

ფსიქიატრიიდან ვისწავლე, როცა ძალადობას უყურებ და შენში ეს ემოციას იწვევს, ეს ნორმალურია. თუკი იგივეს რამდენჯერმე უყურებ, შენ ტოლერანტული ხდები ნანახის მიმართ და ემოციური გაღიზიანებაც წყდება. იმისათვის, რომ შემდგომში ძალადობამ შენში ემოციური გაღიზიანება გამოიწვიოს, იგი წინაზე, ადრე ნანახზე უფრო სასტიკი უნდა იყოს. ფსიქიკის აღნიშნული დაცვითი მექანიზმი ადამიანის გადარჩენაში ეხმარება, მაგრამ თავისთავად საშიშ ხასითს ატარებს, რადგანაც შესაძლოა ადამიანი მის წინაშე მომხდარი ძალადობის აქტის მიმართ ინდიფერენტული გახდეს, რადგანაც ეს მასში ემოციურ ფონს აღარ ცვლის. მარტივად რომ ვთქვათ, საზოგადოებას ერთიანი პროტესტისათვის ციხის კადრებზე უფრო საშინელი კადრები სჭირდება, რათა ემოციური განმუხტვა მოახდინოს. ალბათ, ამიტომაცაა, რომ პროკურატურის მიერ გავრცელებულ კადრებს ასე დიდი გამოხმაურება არ მოჰყვა. ააა, თუმცა რას ვამბობ! ჩვენ ხომ საქართველოში ვართ! ჩვენ ხომ სექსუალური უმცირესობის ბედი ფეხზე გვკიდია!

***

“მექანიკური ფორთოხალი” რატომღა ვახსენე? თუ დააკვირდებით, მიხვდებით, რაშია საქმეა. ნანახს და განცდილს საზოგადოებაში კათარზისი უნდა გამოეწვია. ასევე უნდა ყოფილიყო ჩვენს შემთხვევაში. ეკრანზე ნანახს უნდა გამოეწვია თანაგრძნობის, დაზარალებულთა ტკივილის განცდა, რასაც შემდეგ უნდა მივეყვანეთ კათარზისამდე, რაც საბოლოოდ გამოიწვევდა ფასეულობათა გადაფასებას. შემდეგ, შესაძლოა, ამას დიდი ცვლილებებიც მოჰყოლოდა…

სანაცვლოდ რას ვღებულობთ? კომენტარებში, უბრალო საუბრებში, კიდევ უფრო დიდი აგრესია ჩანს. საზოგადოების რაღაც ნაწილი საკუთარი საქციელით მეგის ქარდავას ამართლებს. საწყენია… სირცხვილია…

ნაწილი კი თვალებს ხუჭავს… და წყნარად აგრძელებს ცხოვრებას, ვითომც არაფერი მომხდარა…

საოცარი ანდაზა გვაქვს ქართველებს: “სხვისი ჭირი, ღობეს ჩხირი”

***

იშტვან საბოს “პოლკოვნიკი რედლი” ისტორიული ფაქტების ალტერნატიული, რეჟისორისეული ხედვა გახლავთ. აღნიშნული სურათი ერთ-ერთ საუკეთესოდ მიმაჩნია რეჟისორის შემოქმედებაში.  პოლიტიკური თამაშები, სამეფო ინტრიგები და მუდმივად ნიღაბს ამოფარებული ადამიანის ტრაგედია- აი, რას ნახავთ ფილმში. გადახედეთ, ბევრი საინტერესო პარალელი გამოიკვეთება დღევანდელობასთან მიმართებით აღნიშნულ კინოსურათში.

კადრი ფილმიდან "პოლკოვნიკი რედლი"

კადრი ფილმიდან “პოლკოვნიკი რედლი”

 

გამოქვაბულიდან – მთებს მიღმა

სტანდარტული

მიყვარს კინოსა და რეალურ ცხოვრებას შორის პარალელების გავლება. ამით ვრწმუნდები, რომ ფილმებს ჭეშმარიტად გააჩნია ღირებულება და ის მხოლოდ ტიტრებით არ მთავრდება…

საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალის მხატვრული ფილმების საკონკურსო პროგრამაში  ნაჩვენები იყო თურქი რეჟისორის, ემინ ალფერის, „მთებს მიღმა“.

სოფლად მყოფ მამასთან შვილი ჩადის სტუმრად შვილიშვილებთან ერთად. მიკარგულ ადგილას მყუდროებას მომთაბარეები არღვევენ, რომლებიც საკუთარი პირუტყვის მამულის გავლით გაყვანას დააპირებენ. ოჯახის მოხუცი უფროსი ამის კატეგორიული წინააღმდეგია, ამიტომაც მომხვდურთა გასაფრთხილებლად მათი ფარიდან ცხვარი მოიტაცა, თუმცა მომთაბარეები არ ერიდებიან კოფლიქტში შესვლას და ხანგრძლივი დაზვერვისა და პარტიზანული მოქმედების შემდეგ ნამდვილი ომიც იწყება…

დიდი არაფერია წასაკითხად, დამერწმუნეთ, თუ არ ჩავთვლით იმ ფაქტს, რომ მომთაბარეებს ვერცერთ კადრში ვერ ვხედავთ.  გმირები უბრალო ადამიანები არიან, ოღონდ ცუდი გაგებით… შინაგანად, ფსიქიკურად, გონებრივად ხეიბარი მაქვს მხედველობაში. ეტაპობრივად, სიუჟეტის განვითარებასთან ერთად იკვეთება მათი მანკიერი მხარეები: ავხორცობა, ვირივით სიჯიუტე, შეუგნებლობა. ყველაზე მთავარი რაცაა, ვხვდები, მტერი არ არსებობს! ეს უბრალოდ საჭიროა, რომ არსებობდეს, რათა მათ სიცოცხლეს ფასი, აზრი მიეცეს… და მერე რა, რომ გამოგონილ მოწინააღმდეგეს აკვდებიან, მაინც მზად არიან ბოლომდე ებრძლოლონ ქარის წისქვილებს.

დღევანდელობას მოვავლე თვალი. ჩვენც გვჭირდება მტერი! აუცილებელია ეს! ამიტომაცაა, რომ როცა ჭეშმარიტი მოწინააღმდეგე თვლემს, ჩვენ ვქმნით მის ხატებას და სასტიკად ვუპირისპირდებით: არა აქვს მნიშვნელობა ნაციონალურ ფონზე, თუ პოლიტიკურ მოსაზრებაზე, რელიგიურ მრწამსსა თუ სექსუალურ ორიენტაციზე, მთავარი მტრის არსებობაა, რადგან ბრძოლაში (სიტყვიერში, რათქმაუნდა! ფიზიკურის ტრაკი სადა გვაქვს აბა?) ვრწმუნდებით საკუთარ თავში და ვნიღბავთ სისუსტეებს. არადა ერთადერთი, ვინც ნამდვილად დაპირისპირების ღირსი და უძლეველი მეტოქეა: ეს ჩვენივე თავია! სანამ გამოხვალთ და ვიღაცას მხოლოდ იმიტომ აგინებთ, რომ თქვენს აზრს არ ითვალისწინებს, დაფიქრდით, თქვენს თვალში დირემ ხომ არ დაგაბრმავათ? სხვის შეცვლას მაშინ მოახერხებ, როცა თვითონ შეძლებ იგივეს გავლას. ფიზიკური ძალადობა კვლავ ძალადობას შობს და მჯობნზე მჯობნს რა დალევს? საკუთარი აზრის დამტკიცება კუნთების ხარჯზე ყველაზე სუსტებს შეუძლიათ. როცა ძალა არ შეგწევს, ლოგიკური პასუხი მოუძებნო შენს წინააღმდეგ არგუმენტს და მუშტებზე დაიხედავ, დაფიქრდი, რით განსხვავდები მაიმუნისაგან…

მთავარია ადამიანს სურდეს საკუთარი თავის დახვეწა. ამის გააზრება უკვე სანახევროდ გაკეთებულ საქმეს უდრის. სამწუხაროდ, საზოგადოებაში ამ ნდომას დღეს ვერ ვხედავ. ალბათ ხალხს სურს კვლავ გამოქვაბულის დონეზე დარჩეს, რადგანაც „რაც უფრო ცოტა იცი, უკეთ გძინავს“. გამღვიძებელიც გამოჩნდება ოდესმე, რომელსაც კვლავ ტყვიას ვესვრით და წლების მერე ცხარედ დავიტირებთ…

დაგვიანებული, მაგრამ მაინც პროტესტი

სტანდარტული

ჯანსაღი პროტესტი ჩაისახა და პოლიტიკურმა მაშამ აბორტის წესით დაანაწევრა უსუსური ნაყოფი და მასთან ერთად ყველანაირი იმედი. ჩვენ შანსი გვქონდა მართლა შეგვეცვალა რაღაც. ჩვენი ხმა არ ყოფილიყო „ხმა მღაღადებლისა უდაბნოსა შინა“, არ გვეგრძნო თავი სრულ არარაობად. შეგვეძლო მომავალში უმცროსი თაობისათვის გვვეთქვა, რომ ერთხელ, ყველა როგორც ერთი, დადგა ქუჩაში და გაილაშქრა ძალადობის წინააღმდეგ… რომ ჩვენი თაობა არ იყო ეკრანს მიმჯდარი „კლავიატურის ბიჭების“ თაობა…

და რას ვაკეთებთ? გამოვდივარ და ვაწყდები პოლიტიკური პიარის მცდელობის მაგალითებს, ქაოტურ, ჩამოუყალიბებელ მოთხოვნებს. სირცხვილია, რომ პროტესის გამოხატვის კულტურაც არ გვაქვს…

ძალადობა- ეს ისეთი მოვლენაა, რომლის წინააღმდეგ ყველა უნდა აღსდგეს, მიუხედავად პოლიტიკური შეხედულებისა და მრწამსისა. დატოვონ თავანთი დროშები და ტრიბუნები ოპოზიციონერებმა სახლში და როგორც რიგითი მოქალაქეები ისე დადგნენ ხალხის გვერდით! ნუთუ ასეთი უგულოები არიან, სხვის უბედურებაზე თავიანთი რეკლამის გაკეთება რომ არ ეთაკილებათ….

შე კაი ადამიანო, რომ გამოდიხარ და პირდაპირ სააკაშვილის გადაყენებას ითხოვ, დაგიკმაყოფილებს ვინმე ამ მოთხოვნას? ადექი და მოითხოვე პენიტენციალურ სისტემაში ძირეული რეფორმა! ძირეული რამდენმე ადამიანის დაკავებას კი არ გულისხმობს, არამედ მთელი შემადგენლობის განთავისუფლებას უკანასკნელ პაიკამდე ( აღნიშნულმა მეთოდმა საოცრად გაამართლა პოსტრევოლუციური პოლიციის რეფორმის შემთხვევაში)

სოციალური მედია გაფუჭებულ ტელეფონად იქცა. დეზინფორმაციამ წალეკა ფეისბუქი. „ვენდეტას“ ნიღბის დაყენება პროფილის სურათად ან მისი დაშეარება პრობლემას არ აგვარებს. ან იცით კი „ვენდეტას“ ფილოსოფია? ან ანონიმუსის? მათ ჩვენგან განსხვავებით საოცრად კონკრეტულად ჩამოყალიბებული მოთხოვნები აქვთ და ძალაც შესწევთ საკუთარი მიზნებისაკენ წელგამართულებმა იარონ.

სიტყვების „ცოცხი და ტრაკი“ საერთო კონტექსტში გამოყენებით დაზარალებულებს რომ შეურაცხყოფას აყენებთ თუ ხვდებით? ასეთი დელიკატური პრობლემისას მეტი დაფიქრება და თავშეკავებულობა გვმართებს.

ძალადობა უნდა დაიგმოს, მხოლოდ არა ძალადობითვე! „თვალი თვალის წილ, კბილი კბილის წილ“ ბუკვალურად არ უნდა იქნეს აღქმული!

ჩემი ბლოგის მკითხველმა უწყის, რომ პოლიტიკაზე არასოდეს ვწერ. ეს პოსტიც არაა გამონაკლისი. ბათუმის საავტორო კინოფესტივალზე ვარ, სადაც ნაჩვენები იქნა ნორვეგიელი დოკუმენტალისტი რეჟისორის, პერტ ლომის ფილმი „ისევ მოედანზე“, სადაც აღწერილია რევოლუციის შემდგომ ეგვიპტეში ადამიანთა უფლებების დარღვევის შემთხვევები. აღნიშნულ ფილმზე პოსტიც დავწერე, მაგრამ უკანასკნელი მოვლენების გათვალისწინებით, გამოქვეყნება გადავდე. აბა როგორია, დავგმო წამება ეგვიპტეში, როცა აქ ასეთი კადრები ვრცელდება მედიის საშულებით? დუმილი ამ დროს სირაქლემის პოზიციაში ყოფნის ტოლფასად მეჩვენა.

პროტესტი აუცილებელია, მაგრამ საკუთრივ პროტესტის ფორმამ და გამომხატველობამ ახალი პროტესტი არ უნდა წარმოშვას!

ბათუმი

19-20 სექტემბერი

2012

გავიღვიძე თუ არა, თემუჩინმა მითხრა, ყველა შეიცვალა ციხის სისტემაშიო… უკლებლივ ყველაო…  ბადრაგად პატრული შევიდაო…