Tag Archives: 2011

“დაუნი რობოტების ცეკვა” ანუ ბოდიში

სტანდარტული

“მე ვიტყვი სიტყვას- ათასები ყურს დამიგდებენ. მე ვიტყვი სიტყვას შვენიერზე და ღვთაებრივზე და ჩემი სიტყვა თუ დაეცა ფხვიერ ყამირზე, ამ სიტყვას მერმე ათასები ისევ იტყვიან.”

“დიონისოს ღიმილი”

კონსტანტინე გამსახურდია

დაუნის სინდრომი განვითარების თანდაყოლილი დარღვევაა, რომელიც გონებრივი ჩამორჩენილობით, ძვლების ზრდის დარღვევითა და სხვა ფიზიკური ანომალიებით ვლინდება. ეს არის გონებრივი ჩამორჩენილობის ერთ-ერთი ყველაზე მეტად გავრცელებული ფორმა, თუმცა სრული იდიოტიზმი არასდროს ვითარდება.
დაუნის სინდრომით დაავადებულები ინარჩუნებენ ნაყოფის განვითარების ადრეული სტადიისთვის ნიშანდობლივ ფიზიკურ თვისებებს, მათ შორის – თვალის ვიწრო ნაპრალს, რაც ადამიანს მონგოლოიდური რასისთვის დამახასიათებელ გარეგნობას სძენს. 1866 წელს ლ. დაუნმა სწორედ ამ ნიშნის საფუძველზე უწოდა დაავადებას მონგოლიზმი და განავრცო რასული რეგრესიის მცდარი თეორია. სინამდვილეში დაუნის სინდრომი რასობრივ თავისებურებებთან არ არის დაკავშირებული და ყველა ერის წარმომადგენლებს შორის გვხვდება.


დაუნის სინდრომით დაავადებულს აქვს დამახასიათებელი გარეგნობა: ბრტყელი კეფა, ფართო ცხვირის ძვალი, პატარა ყურები, თვალის ირიბი ჭრილი, ნახევრად ღია პირი, კბილების ანომალია. თითები – მოკლე და მსუქანი, ნეკი – შედარებით პატარა და შიგნით მოხრილი, მტევანსა და ტერფზე პირველ და მეორე თითებს შორის მანძილი გაზრდილია, კიდურები მოკლეა, სხეულის სიმაღლე – ნორმაზე ნაკლები. ამასთან ერთად, აღინიშნება კუნთების გამოხატული ჰიპოტონია, ხშირია გულის მანკი და ადრეული სიმელოტე, მომატებულია ინფექციური და სიმსივნური დაავადების (ლეიკოზები) განვითარების რისკი. დაუნის დაავადების დროს ავადმყოფებს სასქესო ნიშნები სუსტად აქვთ განვითარებული და მათ უმრავლესობას შთამომავლობა არ ჰყავს.

დაუნის სინდრომის შესაძლო მიზეზებს შორის უამრავ ფაქტორს განიხილავდნენ. ამჟამად დადგენილია, რომ დაავადების საფუძველს ქრომოსომის ანომალია წარმოადგენს: ამ დარღვევის მქონე პირებს 46-ის ნაცვლად 47 ქრომოსომა აქვთ. ზედმეტი ქრომოსომა უჯრედების მომწიფების დარღვევის გამო წარმოიქმნება.

წყარო: mkurnali.ge

დღეისათვის ჯანმრთელობის აღნიშნული პრობლემების უმეტესობა განკურნებადია, ხოლო დაუნის სინდრომის მქონე ადამიანთა სიცოცხლის ხანგრძლივობა გაზრდილია და საშუალოდ 55 წელს შეადგენს. დაუნის სინდრომისათვის დამახასიათებელია სხვადასხვა ხარისხის გონებრივი ჩამორჩენილობა. ასეთი ბავშვები გვიან სწავლობენ ჯდომას, სიარულს, ლაპარაკს, თამაშს, საყოფაცხოვრებო, ყოველდღიურ ჩვევებს. ამასთან, ისინი ზედმეტად მგრძნობიარენი არიან ფიზიკური და სოციალური გარემოსადმი. მათი წყენინება ძალიან ადვილად შეიძლება. ამავე დროს, ისინი სწრაფად რეაგირებენ მეგობრულ და მშვიდ დამოკიდებულებაზე, უყვართ სხვა ადამიანებთან ურთიერთობა, სიახლე, არიან ცნობისმოყვარენი. დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვები სკოლის მასალას ნელა სწავლობენ და ნელა ითვისებენ ჩვევებს, მაგრამ ძალიან მონდომებულნი არიან; სწავლებისა და აღზრდის პროცესში მათი წახალისება მეტად ეფექტურია. დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვების დიდი გარეგნული მსგავსების მიუხედავად, ყველა მათგანი ერთმანეთისაგან განსხვავებულია. ისევე როგორც სხვა ბავშვებს, მათაც განსხვავებული უნარ-შესაძლებლობები და ნიჭები გააჩნიათ; უმეტესობას სუსტი და საშუალო ხარისხის გონებრივი ჩამორჩენილობა აქვს, დაავადებულთა მცირე პროცენტში აღინიშნება ძლიერ გამოხატულიგონებრივი ჩამორჩენილობა.

წყარო: education.ge

ალბათ მიხვდებოდით, რისთვის დამჭირდა ასეთი რაკურსის გაკეთება. ბევრ თქვენგანს, დარწმუნებული ვარ, გაუგია აღნიშნული დაავადების შესახებ, ზოგიერთს შესაძლოა ურთიერთობა ჰქონია აღნიშნული სინდრომის მქონე ბავშვებთან. თუმცა როგორც ჩანს ნაღები საზოგადოების ზოგიერთ “გლამურულ” წარმომადგენელს ამის შესახებ წარმოდგენაც არ გააჩნია…

სიტყვა “დაუნის” გამოყენება თაკო გაჩეჩილაძისა და ია ფარულავას მიერ მსგავს კონტექსტში, სხვა არაფერია თუ არა შეურაცხყოფა! ეს არის შეურაცხყოფა აღნიშნული სინდრომის მქონე ყველა ადამიანისა და მათი ოჯახების წინაშე, და სხვა თუ არაფერი, მინიმუმ საჯაროდ ბოდიშის მოხდას მაინც საჭიროებს. ეს დაახლოებით ისეთივე დონის შეურაცხყოფაა, ვინმემ ამერიკულ ტელესივრცეში აფროამერიკელი “ნიგერად” რომ მოიხსენიოს!

მეზობელი მყავდა ბავშვობაში დაუნის სინდრომით. საოცარი პიროვნება გახლდათ. მასთან თამაში განსაკუთრებით მიყვარდა, ყველასგან განსხვავებული, ჩემთვის უცნაური ხედვა ჰქონდა სამყაროსი. ასაკის მატებასთან ერთად მასთან კონტაქტი დამეკარგა, საერთო ენის გამოძებნა მიჭირდა. ის თავის სამყაროში დარჩა, მე- ნაცრისფერ რეალობაში. დღემდე ვნანობ ამ ფაქტს! ბევრი შემეძლო მისგან მესწავლა, თუმცა უკვე დიდი ხანია გვიანია…

თავს ვერ დავდებ, მაგრამ გავბედავ და ვიტყვი: სავარაუდოდ ამ ადამიანებს არანაირი შეხება არ ჰქონიათ აღნიშნული პათოლოგიით გატანჯულ ადამიანებთან და მათი ოჯახის წევრებთან. მათ, მეეჭვება, ელემენტარულად იცოდნენ, რა ტკივილის გავლა უწევთ ასეთ ოჯახებს.

რათქმაუნდა, ცხოვრებაში ყველას გამოგვიყენებია აღნიშნული სიტყვა! გვითქვამს სხვისთვის “დებილო”, “კრეტინო”, მაგრამ დარწმუნებული ვარ აღნიშნული შემთხვევების უმრავლესობა ადრეულ ბავშვობაში დარჩა. მეც არა ვარ გამონაკლისი, ამიტომაც ბოდიშს ვუხდი ყველას ჩემი გაუაზრებელი, უნებური საქციელის გამო.

ადამიანები ვართ ყველა და შეცდომა ყველას მოგვდის! უნებურად გაფრენილ სიტყვას უკან ვერ დააბრუნებ, მაგრამ ყველაზე უფრო მეტად გამაღიზიანებელად საკუთარი თავისთვის გამართლების მოძებნა მეჩვენება.

“მე ვახსენე დაუნი პირველმა?! გასაგებია, რომ იმ ადამიანმა, ვინც ცეკვავდა, თავის თავს “დაუნი რობოტი” უწოდა და გაიმეორა ეს სამჯერ. მე გავაკეთე მხოლოდ სიტყვების გადათამაშება, მეტი არაფერი. მე საერთოდ არ ვგულისხმობდი, რომ შეურაცხყოფა მიმეყენებინა დაუნის სინდრომით დაავადებული ბავშვებისთვის, ან მათი მშობლებისთვის. მე დღეს ფეისბუკზე განვათავსე სტატუსი და ძალიან კარგი გამოხმაურება მქონდა, თან არამხოლოდ მეგობრებისგან… ეტყობა, ვიღაცას რაღაც პიარის გაკეთება უნდა. ადამიანის უამრავი უფლება ირღვევა: ხალხს ციხეში აწამებენ, ტრეფიკინგებია და ჩემს ერთ სიტყვას ეკიდებიან… მე ვფიქრობ, რომ ერთგვარ პიარს აკეთებენ და არ გავაკეთებინებ პიარს ია ფარულავას ხარჯზე”– განაცხადა ფარულავამ  medianews.ge -სათვის მიცემულ ინტერვიუში.  “სიტყვების გადათამაშება” ვინმეს ათავისუფლებს პასუხისმგებლობიდან? აი, რომ ავდგე ახლა და ჰიტლერის სიტყვები ებრაელთა ჰოლოკისტის შესახებ “გადავათამაშო” მართალი ვიქნები? “გადაათამაშა” და შავად იხუმრა ლარს ფონ ტრიერმა კანში, 2011 წელს.

ამას ის მოჰყვა რომ ამიერიდან მისი ფილმები ვერცერთ პრესტიჟულ ფესტივალზე ვერ მოხვდება. მოიხადა ამ ადამიანმა ბოდიში, პოზა არ დაუჭერია.

ციხის მოვლენებს რა პროტესტიც მოჰყვა, ყველას გახსოვთ. რატომ მიაჩნია ამ ადამიანს, რომ მის სიტყვებსაც არ უნდა მოჰყვეს გამოხმაურება? ფაქტია, რომ დიდი, ჯერ-ჯერობით გადაუჭრელი პრობლემები კვლავ არსებობს ქვეყანაში, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ აღნიშნული საკითხი ყურადღების მიღმა უნდა დავტოვოთ!

მიმაჩნია, რომ როცა შოუ-ბიზნესისა თუ მასმედიის წარმომადგენელი როცა ხარ, და ათასობით ადამიანი შემოგცქერის ეკრანის მიღმა, მეტი პასუხისმგებლობა მოგეთხოვება! ელემენტარულად, უნდა ხვდებოდე, რას ამბობ და როგორ გაიგებს ამას ადამიანი.

ბოდიშის მოხდას რა უდგას წინ? დააკლდება რაიმე ან ერთს, ან მეორეს? არამგონია, ეს ის საკითხი იყოს, სადაც ჯიბრზე დგომა რომელიმე მხარეს არგებს, შეურაცხყოფილთა მხარეს კი ეგებ ადამიანთა მიმართ ნდობა აღუდგინოს…

Advertisements

BIAFF 2011. მარტინ შულიკი (ნაწ. II)

სტანდარტული

მარტინ შულიკის შემოქმედების ჩემეული განხილვის პირველი ნაწილი იხილეთ აქ

როგორც  აღვნიშნე, ფილმი “რაც მე მიყვარს“ ფრიად მომეწონა. ასევე მომხიბლა აღნიშნულმა სურათმა, მაგრამ თუ მაშინ ერთი ადამიანის ცხოვრება იყო გადმოცემული, აქ სხვადასხვა ადამიანების ცხოვრების საინტერესო მომენტებია ერთად თავშეყრილი. ერთგვარი ცხოვრებისეული ვიდეო-პოსტები, გაშლილი დროში.

შულიკს ეხერხება, რამდენიმე წუთში ადამინის ცხოვრების ერთი მომენტი დახატოს, ოღონდ თან მოახერხოს მისი მთელი ცხოვრების შესახებ მოგცეს ინფორმაცია. ყველაზე საინტერესო მომენტს აკვირდები, თან იცი ადამინის წარსული და ამიტომაცაა, რომ განიცდი მათ ბედს. ერთიანი სიუჟეტის განვითარება არ ხდება, მაგრამ გამოხატულია დროის ცვლა: დაწყებული მეორე მსოფლიო ომის წინა პერიოდიდან გაგრძელებული  საკუთრივ ომით, დამთავრებული სოციალისტური ჩეხოსლოვაკიის ფორმირებით. ომის პერიოდი გადმოცემულია პატარა ძმების, პეტრესა და პავლეს, თვალით. ამიტომაცაა, რომ სასტიკი ომი ბავშვური ცნობისმოყვარეობით და გულუბრყვილობითაა გაჯერებული, თუმცა სისასტიკე აქტუალობას არ კარგავს, ოღონდ ამ შემთხვევაში მას სულიერი სახე აქვს და არა ფიზიკური.

საინტერესო რეფრენი გასდევს ფილმს: „ამ სოფელში კარგა ხანია არავინ დაბადებულა“. ეს სიტყვები ბუკვალურად არ უნდა გავიგოთ. აქ იგულისხმება, რომ თაობათა ცვლა გონებრივი კუთხით არ მომხდარა, მენტალური განვითარება შეწყვტილია და სწორედ ამიტომაცაა რომ ეს სოფელი განწირული.

აღსანიშნავი ფაქტია ასევე ისიც, რომ თითოეული ეპიზოდი ერთგვარი სევდითაა განმსჭვალული, ცხოვრებისეული სატკივარით. სწორედ ამიტომაცაა, რომ ფილმი საოცრად რეალური და ცხოვრებისეულია. თუ გსურთ თვალი მიადევნოთ უცხო ადამიანთა ცხოვრების ყველაზე საინტერესო ეპიზოდებს შეგიძლიათ ნახოთ ფილმი „პეიზაჟი“ აქ.

მარტინ შულიკის ფილმების ყურებისას ერთ დასკვნამდე მივედი. ამ რეჟისორს შეუძლია ადამიანთა სატკვარი საოცრად რეალურად გადმოგვცეს, თუმცა ამ დროს არ მიმართავს ზედმეტ დრამატულობას და ამგვარად არ სწყდება რეალობას, მისი შემოქმედება არ ხდება ერთგვარად განყენებული. ასევეა ფილმში „მზის ქალაქი, ანუ მუშათა კლასის გმირი

სათაურმა მაშინვე მიმიზიდა მთელი რიგი მიზეზების გამო. მათგან უპირველესი და ძირითადი, მაინც „მუშათა კლასის გმირი“ გახლავთ.  სიმღერა, აღნიშნული სათაურით, ჯონ ლენონის სოლო კარიერში მნიშვნელოვან ადგილზე დგას თავისი ფილოსოფიური დატვირთვით. ზოგადად, მისი მაშინდელი შემოქმედება ცალკე საუბრის თემაა, და ამიტომაც აღარ გავაგრძელებ, თორემ გაჩერებას ვერ მოვახერხებ.

ფილმში გადმოცემულია 4 მეგობრის ისტორია, რომლებიც ქარხნიდან დაითხოვეს და ახლა ისინი დამოუკიდებლად ცდილობენ თავის გატანას. თითოეული მათგანი ერთმანეთისგან განსხვავებული და ამასთანავე მსგავსია. განსხვავებულია მათი პრინციპები, აღმზრდელობითი მიდგომები, საერთოა მცდელობა, თავი გაიტანონ, გადარჩნენ ცხოვრების მძიმე პირობებში. აღსანიშნავია, რომ ისინი ერთგვარად ავსებენ ერთმანეთს, ერთმანეთის ნაკლს ფარავენ.

რეჟისორი ახერხებს და თითოეული გმირის ისტორიას დაწვრილებით გვიყვება, გვიხატავს მათ შინაგან სამყაროს, გარემოს, მუშაობის მიღმა. ხაზს უსვამს იმ პრობლემებს, რაც აიძულებთ მათ კბილებით მოეჭიდნონ ცხოვრებას. დალხენილი არსებობა არცერთ მათგანს არ აქვს. სწორედ ესაა ალბათ მუშათა კლასი. „ზაოდი-კრაოტი“- გაგონილი ფრაზა ამოტივტივდა თავში. ვუყურებ ფილმს და ვფიქრობ, მაინც ვინაა მუშათა კლასის გმირი? რა მოეთხოვება მას ამ წოდების მისაღებად? შეუძლია თუ არა უმუშევარ, სამსახურის მძებნელ ადამიანს იყოს გმირი?

საკუთრივ სიტყვა „გმირი“ ყოველთვის პატივისცემით განმაწყობს ადამიანის მიმართ. მითუმეტეს „მუშათა კლასის გმირი“, ან „შრომაში გამოჩენილი გმირობა“. რატომღაც ყოველთვის მგონია, რომ ასეთი ადამიანი შარავანდედით მოცული, ნელა დააბიჯებს და ირგვლივ მყოფთ კეთილი ღიმილით უქნევს ხელს. ვუყურებ ფილმს და ვხვდები, რომ მუშა-გმირის ჩემეული ხატება სრულიად არამიწიერია. ვხვდები, რომ გმირია ისიც, ვისაც არ ეზარება მუდმივ ძიებაში იყოს. ცდილობდეს, წვალობდეს, შეიძლება არაფერი გამოსდიოდეს, მაგრამ მაინც. ასეთი გმირები უსახელოდ ცხოვრობენ, შეიძლება ჩვენც გვხვდებიან ყოველდღიურ ცხოვრებაში, მაგრამ ვერ ვამჩნევთ მათ. ისინი ჩუმად საქმიანებონ, ყოველგვარი რეკლამის, ყვავილების კონებისა და წითელი ხალიჩების გარეშე. საშუალო ადამიანები, რომლებიც დაუზარლად ასრულებენ მძიმე საქმეს, რათა თავი გაიტანონ სიცოცხლისთვის, არსებობისათვის დამქანცველ ბრძლაში მდუმარედ ატარებენ მუშათა კლასის გმირის მძიმე წოდებას…

თუ ჩემი აზრების აღრეულმა დინებამ ოდნავ მაინც დაგაინტერესათ შეგიძლიათ ფილმიც მოიძიოთ და ნახოთ აქ.

აღნიშნული ფილმი წარმოდგენილი გახლდათ საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალის შარშანდელ საკონკურსო პროგრამაში.

ბოშათა კულტურის, ცხოვრების შესახებ საკმაოდ მწირი წარმოდგენა მქონდა, ამიტომაც აღნიშნული სურათი ჩემთვის ორმაგად საინტერესო გახლდათ. ზოგადად, უცხო კულტურასთან, ადათ-წესებთან, ყოფა-ცხოვრებასთან გაცნობა, ყოველთვის საინტერესო პროცესია. მარტინ შულიკი არ გაექცა რეალობას, არ დაიწყო ლამაზი, თავბრუდამხვევი ზღაპრების შეთხზვა. მან შეძლო და გვაჩვენა ირგვლივ გამეფებული სიღარიბე, ჭუჭყი, უიმედობა. არ მოერიდა და გვითხრა: აქ არ არის მომავალი, ია-ვარდით მოფენილი გზა არ არსებობს, თავის გადასრჩენად ბრძოლისას აქ ყველა გზა ციხისკენ მიდის!

ამ ყოველივეს ფონზე, ის გვიხატავს მთავარი პერსონაჟის სახეს, გვაცნობს მისი ცხოვრების წესს და პრინციპებს. ბოშა, რომელიც არ მოიხმარს ნარკოტიკებს, არ ქურდობს, ცდილობს ისწავლოს, რაიმეს მიაღწიოს… და ამ ყოველივეს წინ მარჩენალი მამის დაღუპვა აღუდგება. ოჯახური ტრაგედია კი მოზარდს იძულებულს ხდის ცხოვრების ეკლიან გზას შეუდგეს. მისი მორალი აქაც უცვლელია. საინტერესოა ასევე იმის ხილვა, რომ მამის სიკვდილმა მის ფსიქიკაზე წარუშლელი დაღი დატოვა, ამიტომაც მამა მოჩვენების (სიზმრის) სახით მოდის მაშინ, როცა ეს ადამს (მთავარ გმირს) ყველაზე მეტად სჭირდება.

საინტერესო ფაქტია საკუთრივ ბოშათა დამოკიდებულება საზოგადოების მიმართ. ისინი, ერთგვარად, განცალკევებით ცხოვრობენ და მათი განდგომა არამარტო ფიზიკურ, არამედ მორალურ სახესაც ატარებს. „თეთრები“- ასე უწოდებენ ისინი ყველა არაბოშას. მრავლადაა ასევე სტერეოტიპული შეხედულებებიც  „თეთრებზე“. ამ ყოველივეს საფუძვლად რამდენიმე ადამიანის მწარე გამოცდილება უდევს, და ისინიც ცდილობენ ახალგაზრდობას ცხოვრება ასწავლონ, თავი გამოუტენონ ათასგვარი სისულელით: ყველა „თეთრი“ ერთნაირია, რა საჭიროა შრომა, როცა შეგიძლია მოიპარო და ა.შ. როგორ უნდა გადარჩეს მოზარდი ადამი ისე, რომ საკუთარ პრინციპებს არ უღალატოს? იგი სვამს რიტორიკულ შეკითხვას: „და რას საქმიანობენ ბოშები? იპარავენ? ქალებს ყიდიან?“ ამით მან სცადა განდგომოდა მშობლიურ ადათებს.

ამ ყოველივეს ფონზე, გასაგები ხდება, რატომაა საზოგადოების დამოკიდებულება ბოშათა მიმართ თითქმის ყველგან ერთგვაროვანი. ქურდი ხომ ყველგან ერთნაირად ეზიზღებათ.

მთავარი გმირი ცდილობს იმუშაოს, პატიოსნად გამოიმუშავოს ცხოვრებისათვის, მაგრამ ეს საკმაოდ რთული პროცესია. მიუხედავად ამ სირთულეებისა,მას მაინც რჩება დრო და ძალა სიყვარულისავის, გართობისათვის.

მამის მოჩვენება მას ერთგან ეტყვის: „ბოშა ადამიანურად მხოლოდ მაშინ იცხოვრებს, თუ უარს იტყვის ბოშათა ცხოვრების წესზე“. გამოუვა თუ არა ადამს ეს ყოველივე, შეგიძლიათ ნახოთ აქ.

საბოლოო ჯამში, მარტინ შულიკის შემოქმედება ფრიად საინტერესო გამოდგა. რეჟისორს განსხვავებული ხედვა და აღქმა აქვს, რაც მის ნამუშევრებს თავისებურ ხიბლს სძენს. მის შემდგომ ნამუშევრებს სიამოვნებით დაველოდები.

BIAFF 2011. მარტინ შულიკი (ნაწ. I)

სტანდარტული

სასაცილოა, რომ ახლა ვცდილობ შარშანდელი კინოფესტივალის ქრონიკა შევქმნა.  სხვა ქალაქში კინოსთვის წასვლა, სამწუხაროდ, ჩემს ძალებს სცილდება. ამიტომაც საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალმა 2011 წელს ჩენგან შეუმჩნევლად ჩაიარა. მოგვიანებით მოვიძიე მხოლოდ ინფორმაცია ფილმების შესახებ, რამდენიმე რეცენზიას გადავხედე და ეს იყო სულ. დავგეგმე კიდეც, ამ ფილმებს აუცილებლად ვნახავთქო და როგორც იქნა, ერთი წლის თავზე მოვახერხე კიდეც. ნამუშევართა უმრავლესობა “პირატულად” გადმოვწერე და ჩავუჯექი. ამიტომაც ამ ფესტიფალს სახელიც შევუცვალე ჩემებურად: საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო პირატული ფესტივალი 2011.

თბილისის კინოფესტივალის დროსაც ვფიქრობდი “პირატული” პოსტების დაწერას. ფილმების უმრავლესობა ვნახე მაშინ… ასევე “პირატულად”. სახლიდან გასვლა დამეზარა კინოთეატრში. სიმართლე ითქვას ამდენი ფულიც არ მქონდა, რომ ყველაფერი მენახა. ჯერ კიდევ დეკემბერში ვფიქრობდი პოსტების მთელი სერიის დაწერას, მაგრამ გადავიფიქრე. არანაირი ინტერესის იმედი არ მქონდა. ახლაც ასეა, მაგრამ ამაზე აღარ ვდარდობ, ომარას რჩევას დავუჯერებ და ყველაფერს დავიკიდებ. მხოლოდ ჩემთვის დავწერ…

გახსოვდეთ, რომ მე უბრალო მაყურებელი ვარ, რომელსაც კინოსთან მხოლოდ სიყვარული აკავშირებს და ამიტომაც ფილმებისა თუ რეჟისორების შეფასება შესაძლოა მეტად სუბიექტური იყოს.

ჩემეული შეფასებები იწერება ფილმის ნახვისთანავე, ამიტომაც ემოციები შესაძლოა გადაჭარბებულიც მოგეჩვენოთ.

მარტინ შულიკი სლოვაკი რეჟისორია. დაიბადა 1962 წლის 10 ოქტომბერს. მისი სარეჟისორო კარიერა 90-იანი წლებიდან იწყება. მისი ბოლო ნამუშევარი, “ბოშა“, წარმოდგენილი იყო  საავტორო კინოს ბათუმის VI საერთაშორისო ფესტივალის მხატვრული ფილმების სექციაში

ბლოგებზე პირად პოსტებს თუ გადაავლებთ თვალს, აღმოაჩენთ, რომ პოსტების უმრავლესობა ემოციური გავლენის ქვეშ იწერება. არა აქვს მნიშვნელობა საკუთრივ ემოციას, დადებითი იქნება ეს, თუ უარყოფითი. ნებისმიერი საინტერესო მომენტის შემონახვა შეიძლება პოსტების, ფოტოების, ვიდეოების დახმარებით. სწორედ ეს არის თანამედროვე ადამინისათვის ერთგვარი აუცილებლობა: უკვდავყოს მომენტი, რაც მისთვის რაღაცით მნიშვნელოვანია. თუმცა, საკუთრივ ცხოვრებისეული მომენტის განუმერებლობა მას განაკუთრებულ ხიბლს სძენს. ამ შემთხვევაში კი,  გამუდმებული განმეორება მას ფასს უკარგავს და აუფერულებს. სხვისი რა გითხრათ, ჩემთვის პირადად ასეა.

მარტინ შულიკის  ფილმი “რაც მე მიყვარს” , მთავარი გმირის ცხოვრების საინტერესო მომენტების კრებულია. აზრობრივად დატვირთულ და დასაფიქრებელ ეპიზოდებს ენაცვლება უაზრო, მაგრამ ლამაზი, დასამახსოვრებელი კადრები. გადაღების აღნიშნული სტილი ფილმს დინამიურს და სასიამოვნო სანახავს ხდის.

ადამიანი მთელი ცხოვრება ეძებს ჭეშმარიტ მეორე ნახევარს. ზოგიერთს ადრევე უმართლებს, ნაწილს კი მეორე ცდა სჭირდება. მარტოობის განცდა კი მუდმივია ამ პერიოდში. ადამიანი  ყველანაირი გზით ცდილობს მას გაექცეს.

აღნიშნულ საურათშიც ასეა: მამაკაცი- ძიების პროცესში. საკმაოდ საინტერესოა ასევე შუა ხნის ასაკის მამაკაცის ფსიქოლოგიური მდგომარეობა. სიყვარულის ძიება, სიახლოვის განცდა ყოფილ მეუღლესთან, პრობლემები მშობლებთან… და ამ ყველაფერ ამას საოცარი სიმარტოვის განცდაც ემატება. ეს განაკუთრებით ფილმის ბოლოს გაჟღერებული ბითლზის Eleanor Rigby -დან ჩანს.

ფილმი ადვილად სანახავი და საკმაოდ საინტერესოა, საკუთარი აზრით თუ მხატრული გამომხატველობით. მისი ნახვა შეგიძლიათ აქ.

მარტინ შულიკის პირველი ფილმი საოცრად მომეწონა, ამიტომაც იყო ალბათ, რომ აღნიშნული სურათის ყურებისას თავიდანვე დადებითი განწყობით განვმსჭვალე. არც შევცდარვარ.

გახსოვთ, არსებობს ასეთი წიგნები, სადაც თავებს წინ წამძღვარებული აქვს მოკლე ანოტაცია, სადაც გადმოცემულია, რას წაიკითხავს მკითხველი აღნიშნულ თავში. ეს მკითხველის დაინტერესებას იწვევს და კითხვის გაგრძელების მოტივაციას აძლევს. სწორედ აღნიშნულ მეთოდს მიმართა ფილმში რეჟისორმა. სურათი დაყოფილია თავებად და თითოეულს წინ მოკლე ანოტაცია უსწრებს. ფრიად ორიგინალური და საინტერესო მიდგომაა.

ცხოვრებაში დგება ასაკი, როცა მამაკაცს ახალგაზრდა აღარ ეთქმის, ვერც მოხუცს უწოდებ. ერთგვარი „ადრეული შემოდგომა“. ამ დროს კაცი პირველად იწყებს სერიოზულად გადახედოს საკუთარ ცხოვრებას, შეაფასოს, რა შექმნა, რას მიაღწია… და როცა ხელში სიცარიელე  შერჩება, იგი იწყებს საკუთარი თავის ძიებას. უღრმავდება თავის არსებას, უბრუნდება წარსულს, რათა გაიკვალოს გზა მომავლისაკენ. ასეა სწორედ აღნიშნულ სურათშიც. მთავარი გმირი, რომელიც უკვე წლებია მამის ბინაში ცხოვრობს, მიემგზავრება სოფლად, რათა ბაბუის დატოვებული ბაღი სახლითურთ მოაწესრიგოს, გაყიდოს და საკუთარ გზას ეწიოს. სწორედ აქედან იწყება ჯადოსნური, მისტიური მოგზაურობა საკუთარი პიროვნების ძიებაში.

ფილმი საშუალებას მოგცემთ შეიგრძნოთ სოფლის უბრალო ცხოვრება, დატკბეთ საოცარი გარემოთი, გაიცნოთ ბრძნად მეტყველი უბრალო ადამიანები, ჯადოქრები, შეიმეცნოთ სამყაროს მათეული აღქმა, მიიღოთ ფილოსოფიური რჩევა-დარიგებანი ჟან-ჟაკ რუსოსა და ვიტგენშტეინისაგან. დაეხმარება ეს ყოველივე მთავარ გმირს იპოვოს „თავი თვისი“? ამის ნახვა შეგიძლიათ აქ

მიტოვებული ადამიანის ინტეგრაცია საზოგადოებაში მეტად პრობლემური საკითხია. განსაკუთრებით მაშინ, როცა საქმე ძნელად აღსაზრდელ ბავშვს ეხება. მე თუ მკითხავთ,  ინტერნატები გამოუსადეგარი, არაჰუმანური დაწესებულებაა. სწორედ ამიტომაცაა, რომ ასეთი მოზარდების უმრავლესობა საკუთარ თავში ჩაკეტილი და მარტოსულია.  ისინი ქმნიან წარმოსახვით სამყაროს, რომელიც რეალობისაგან მრავალფეროვნებით, სიკეთით და თავისუფლებით გამოირჩევა.

მიტოვებული გოგონას გზა ბავშვთა თავშესაფრიდან დედისაკენ. ეს გზა კი ჯადოსნური რუკის საშუალებით უნდა გაიკვლიოს მოზარდმა იმ ჯუნგლებში, ცხოვრებას რომ ეძახიან. საინტერესოა, რომ მას გზად უამრავი, ერთმანეთისაგან განსხვავებული ადამიანი ხვდება. თავიანთი სატკივარით, სიხარულით, მწუხარებით. თითოეული მათგანი თავისებურად კეთილია გოგონას მიმართ. მისი გზა კი საკმაოდ შორი და დამღლელია, თუმცა ამავდროულად საინტერესოც. ამასთანავე აღსანიშნავია, რომ თითოეული გზაზე შემხვედრი ადამიანი ცხოვრების გაკვეთილს აძლევს მთვარ გმირს,რომელიც თვალსა და ხელს შუა იზრდება მაყურებლის წინ.

ყველაზე მეტად ამ ფილმში სლოვაკური ქორწილის ტრადიციის ძირეულმა აღწერამ მომხიბლა. ზოგადად, სასიამოვნოა, როცა ფილმი საშუალებას გაძლევს უცხო კულტურა გაგაცნოს და შენამდე მოიტანოს, რაც მარტინ შულიკს საოცრად ლამაზად გამოუვიდა. საინტერესოა ასევე ის ფაქტიც, რომ სიუჟეტური ცვლა მეტად მრავალფეროვანია და ამასთანავე არაა მოსაბეზრებელი, გამაღიზიანებელი. საერთო  სიუჟეტი არა დაკარგული, დინამიურად ვითარდება და ლოგიკურ დასასრულამდე მიდის. თუ გსურთ, თქვენც გაყვეთ ძნელად აღსასზრდელ მოზარდს ცხოვრების რთულ გზაზე, ნახეთ ფილმი აქ.

BIAFF 2011. Never Let Me Go

სტანდარტული

სასაცილოა, რომ ახლა ვცდილობ შარშანდელი კინოფესტივალის ქრონიკა შევქმნა.  სხვა ქალაქში კინოსთვის წასვლა, სამწუხაროდ, ჩემს ძალებს სცილდება. ამიტომაც საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალმა 2011 წელს ჩენგან შეუმჩნევლად ჩაიარა. მოგვიანებით მოვიძიე მხოლოდ ინფორმაცია ფილმების შესახებ, რამდენიმე რეცენზიას გადავხედე და ეს იყო სულ. დავგეგმე კიდეც, ამ ფილმებს აუცილებლად ვნახავთქო და როგორც იქნა, ერთი წლის თავზე მოვახერხე კიდეც. ნამუშევართა უმრავლესობა “პირატულად” გადმოვწერე და ჩავუჯექი. ამიტომაც ამ ფესტიფალს სახელიც შევუცვალე ჩემებურად: საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო პირატული ფესტივალი 2011.

თბილისის კინოფესტივალის დროსაც ვფიქრობდი “პირატული” პოსტების დაწერას. ფილმების უმრავლესობა ვნახე მაშინ… ასევე “პირატულად”. სახლიდან გასვლა დამეზარა კინოთეატრში. სიმართლე ითქვას ამდენი ფულიც არ მქონდა, რომ ყველაფერი მენახა. ჯერ კიდევ დეკემბერში ვფიქრობდი პოსტების მთელი სერიის დაწერას, მაგრამ გადავიფიქრე. არანაირი ინტერესის იმედი არ მქონდა. ახლაც ასეა, მაგრამ ამაზე აღარ ვდარდობ, ომარას რჩევას დავუჯერებ და ყველაფერს დავიკიდებ. მხოლოდ ჩემთვის დავწერ…

გახსოვდეთ, რომ მე უბრალო მაყურებელი ვარ, რომელსაც კინოსთან მხოლოდ სიყვარული აკავშირებს და ამიტომაც ფილმებისა თუ რეჟისორების შეფასება შესაძლოა მეტად სუბიექტური იყოს.

ჩემეული შეფასებები იწერება ფილმის ნახვისთანავე, ამიტომაც ემოციები შესაძლოა გადაჭარბებულიც მოგეჩვენოთ.

  • მარკ რომანეკი

სამწუხაროდ,  მარკ რომანეკის სადებიუტო ნამუშევარს, Static, ვერ მივაკვლიე რუსულად. ზოგადად, მისი მხატვრული შემოქმედება სულ სამიოდე ფილმს მოიცავს. ჰოდა, მეც წავყევი…

ფილმის დასაწყისშივე, თვალში თეთრი ოთახი გეცემათ და მეეჭვება, რომ ამან არ აგაფორიაქოთ. რამდენადაც ეს ფერი სულიერ აშლილობასთან მეტად ახლოა. ფაქტია, რომ თეთრ ფერს ადამიანის ფსიქიკაზე ძლიერი გავლენის მოხდენა შეუძლია. დაინახავთ თუ არა რობინ უილიამსის საოცრად მშვიდ სახეს, რომელსაც პედანტურობის ელფერი დაჰკრავს, მაშინვე თავში გაივლებთ: “კიდევ ერთი ჰოლივუდური ფილმი ფსიქოპატზე.”

ნაწიბლობრივ მართალნიც აღმოჩნდებით. თუმცა, არის ამ ფილმში რაღაც, რაც გაიძულებთ, რომ ბოლომდე ნახოთ. ნუ, უილიამსის თამაშზე არაფერს ვამბობ. კომედიური როლების შემდეგ მსგავსი სახესხვაობა საკმაოდ იშვიათია.

რამდენად ღირებულია ბედნიერი წამი, აღბეჭდილი ფოტოზე? ჩვენ შესაძლოა ამას ვერც ვაფასებთ. არცაა გასაკვირი. წამს კი არადა, მთელს ადამიანურ ცხოვრებას ვეკიდებით აგდებით. არადა, არსებობენ ადამიანები, ვინც შესაძლოა ნატრობს ჩვენს ადგილას ყოფნას და იმ უმნიშვნელო დეტალებით დატკბობას, რასაც ყოველდღიურ რუტინასაც ვუწოდებთ.

განსაკუთრებით საინტერესო მთავარი გმირის ფსიქოლოგიურ პორტრეტზე დაკვირვებაა. საკამოდ რეალისტურადაა აღწერილი მისი შინაგანი მდგომარეობა, რისი აღქმის საშუალებას მისი საცხოვრებელი და სამუშაო გარემო გვაძლევს.

რა არის იცით? ჰოლივუდური ნამუშევარია, მაგრამ უცხო ელფერიც დაჰკრავს. თითქოს “ლაითი” არისო, ისეთი გრძნობა დამეუფლა. თუმცა, ფაქტია, რომ რეჟისორს სათქმელი აქვს და ცდილობს ფართო მასებს მიაწვდინოს ხმა.

რაზეა წამსვლელი ადამიანი, სხვისი ბედნიერების გამო? ამის ნახვა აქ შეგიძლიათ

ჯერ მხოლოდ 4 საკონკურსო ფილმი ვნხე, მაგრამ ეს უკანასკნელი ყველაზე ჰოლივუდურ ფილმად მეჩვენა. უფრო სწორად, ჰოლივუდურ დრამად არტ-ჰაუსის ელემენტებით. თუმცა ამას ხელი არ შეუშლია ჩემთვის. ფრიად საინტერესო სურათი გამოდგა. საკუთრივ იდეა აბსურდია, მაგრამ იგი იმდენად დახვეწილადაა წარმოდგენილი, რომ საათნახევრის განმავლობაში ჩემთვის რეალობად იქცა.

წარმოიდგინეთ, რომ არსებობს ბავშვთა სახლები, სადაც კლონირებულ ადამიანებს ზრდიან ერთი მიზნისათვის: საჭირო დროს მათი ორგანოები სხვას უნდა გადაუნერგონ. ცოტა ძნელია არა?

ფილმი გადაღებულია კაზუო იშიგუროს იმავე სახელწოდების წიგნის მიხედვით. წიგნისგან მიღებულ ემოციებზე ცოტნეს პოსტიდან შეგიძლიათ შეიტყოთ

მთავარი საკუთრივ აღნიშნული ფაქტი არაა. საინტერესო ამ ადამინთა ემოციები და განცდებია. ჩნდება კითხვა: ე.წ. „უსულო არსებებს“ შეუძლიათ სიყვარული? ძალუძთ მათ იცხოვრონ როგორც ნამდვილმა ადამიანებმა?

რა ღირებულება გააჩნია ფილმს? შეუძლია მას რაიმე გვასწავლოს, მიუხედავად იმისა, რომ ფანტაზიის სფეროს განეკუთვნება?

შესაძლოა, საკუთრივ იდეა სრულად აბსურდულია, რადგანაც მეცნიერებს რამდენიმე წელიწადში უკვე შეეძლებათ (ექსპერიმენტში უკვე დღესაც შესაძლებელია) საჭირო ორგანო რამდენიმე ღერო უჯრედის  დახმარებით გამოზარდონ, ამიტომაც  დონორების აუცილებლობა გაქრება. საქმე აქ სხვა რაღაცაშია. რით განსხვავდება კლონირებული ადამიანი ნამდვილი ადამიანისაგან?

არნიშნულ კითხვასთან ეჯახება ერთმანეთს რელიგიური და სამეცნირო შეხედულება. საკუთრივ კლონირების თემა და კლონთა ემოციები თუ დაგაინტერესებთ, გირჩევთ ნახოთ ბენედეკ ფლიგაუფის საოცარი ფილმი Womb. ეს ისეთი სურათი გამოდგა, პირადად ჩემთვის, რომ სიტყვებით ვერც გადმოგცემთ.

დავუბრუნდეთ ჩვენ კითხვას. მაინც რით განსხვავდება კლონირებული ადამიანი ნამდვილი ადამიანისაგან ? სულით? აქ უკვე საინტერესო კონცეფციამდე მივდივართ. ადამიანთა ნაწილს არ სწამს სულის არსებობა. შეუძლიათ თუ არა მათ სიყვარული? არის თუ არა მათთვის ადამიანური გრძნობები რეალური? ამის დასადგენად უფრო ღრმად მივდივართ და ვარკვევთ საკუთრივ სიყვარულის რაობას.

არის თუ არა სიყვარული, როგორც გრძნობა, ღვთით მომადლებული? ანუ იგი გარკვეულწილად ადამინთა რაღაც კატეგორიაზე ვრცელდება? პირადად ჩემთვის ეს სრული უაზრობაა. სიყვარული ყველას შეუძლია, განურჩევლად რელიგიური მრწამსისა და სქესობრივი ორიენტაციისა.

ბიოქიმიურ დონეზე, ეს სხვა არაფერია, თუ არა ტვინის საპასუხო რეაქცია უხილავი, უსუნო ჰორმონების, ფერომონების, მოქმედებაზე. აღნიშნული ჰორმონების მოქმედება იწვევს ორგანიზმში ისეთი ფიზიოლოგიური რეაქციების კომპლექსს, რასაც ჩვენ “სიყვარულს” ვუწოდებთ (სიყვარულის ბიოქიმიის შესახებ თავისდროზე რეფერატიც კი დავწერე. ერთხელაც მოვიცლი და აქაც გამოვაქვეყნებ პოსტის სახით, თუ აღნიშნული დაგაინტერესებთ)

რა არის სიყვარულის გამოხატულება? როგორ უნდა გავაჩიოთ იგი უბრალო ვნებისაგან? ამაზე საინტერესო პასუხი აქვთ ფილმის შემქმნელებს. ხელოვნებით! დიახ, სწორედაც რომ ხელოვნებით. სურათში განვითარებული აზრის მიხედვით, წყვილების ნამდვილი სიყვარულის ინდიკატორი მათ მიერ დახატული სურათებია, რადგანაც იგი აჩენს რა აქვს ადამიანს სულში. ფრიად საინტერესო კონცეფციაა. სწორედ ამას უნდა მოვეჭიდოთ ჩვენც. ეს უნდა ავიღოთ და ვისწავლოთ აღნიშნული ფილმიდან. სიყვარულს შეუძლია თავი ხელოვნებაში ასახოს და ამით დაადასტუროს მისი არსებობა. ამიტომაცაა ხელოვნების სიყვარული, თვით სიყვარულის სიყვარული.

განსხვავდებიან თუ არა „უსულო“ ადამიანები „სულიერთაგან“? ესაა ფილმის მთავარი კითხვა, რომელზე პასუხიც თქვენთვის, მაყურებლისთვის, მომინდვია.

BIAFF 2011. White As Snow

სტანდარტული

სასაცილოა, რომ ახლა ვცდილობ შარშანდელი კინოფესტივალის ქრონიკა შევქმნა.  სხვა ქალაქში კინოსთვის წასვლა, სამწუხაროდ, ჩემს ძალებს სცილდება. ამიტომაც საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალმა 2011 წელს ჩენგან შეუმჩნევლად ჩაიარა. მოგვიანებით მოვიძიე მხოლოდ ინფორმაცია ფილმების შესახებ, რამდენიმე რეცენზიას გადავხედე და ეს იყო სულ. დავგეგმე კიდეც, ამ ფილმებს აუცილებლად ვნახავთქო და როგორც იქნა, ერთი წლის თავზე მოვახერხე კიდეც. ნამუშევართა უმრავლესობა “პირატულად” გადმოვწერე და ჩავუჯექი. ამიტომაც ამ ფესტიფალს სახელიც შევუცვალე ჩემებურად: საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო პირატული ფესტივალი 2011.

თბილისის კინოფესტივალის დროსაც ვფიქრობდი “პირატული” პოსტების დაწერას. ფილმების უმრავლესობა ვნახე მაშინ… ასევე “პირატულად”. სახლიდან გასვლა დამეზარა კინოთეატრში. სიმართლე ითქვას ამდენი ფულიც არ მქონდა, რომ ყველაფერი მენახა. ჯერ კიდევ დეკემბერში ვფიქრობდი პოსტების მთელი სერიის დაწერას, მაგრამ გადავიფიქრე. არანაირი ინტერესის იმედი არ მქონდა. ახლაც ასეა, მაგრამ ამაზე აღარ ვდარდობ, ომარას რჩევას დავუჯერებ და ყველაფერს დავიკიდებ. მხოლოდ ჩემთვის დავწერ…

გახსოვდეთ, რომ მე უბრალო მაყურებელი ვარ, რომელსაც კინოსთან მხოლოდ სიყვარული აკავშირებს და ამიტომაც ფილმებისა თუ რეჟისორების შეფასება შესაძლოა მეტად სუბიექტური იყოს.

ჩემეული შეფასებები იწერება ფილმის ნახვისთანავე, ამიტომაც ემოციები შესაძლოა გადაჭარბებულიც მოგეჩვენოთ.

თურქულ კინოს, გულახდილად გეტყვით, საერთოდ არ ვიცნობ. ერთხელ გადმოვწერე მხოლოდ რაღაც ფილმი, რომლის სათაურიც კი აღარ მახსოვს, მაგრამ ყურება არ დამცალდა.

თოვლივით თეთრი“ რეჟისორ სელიმ გუნეშის სადებიუტო ნამუშევარია. „ვუძღვნი ჩემს უფროს ძმას, მუამერს, რომლის დამსახურებითაც მე კინო შევიყვარე.“- ვკითხულობთ ფილმის ბოლოს, ტიტრებში და ეს საოცრად მოქმედებს ჩემზე…

„ზრდასრული ბავშვი“ ყოველთვის დიდ ინტერესს იწვევს ჩემში. ნუ, ადრე საერთოდაც ნერვებს მიშლიდა დიდკაცურად მედიდური ბიჭების ხილვა, მაგრამ ახლა ვცდილობ, ეს ფაქტი გავაანალიზო. აქ საქმე გვაქვს ზრდასრული ადამიანის ტვირთის ზიდვასთან ადრეული ასაკიდანვე. ამიტომაცაა, რომ ასეთ ბავშვებს ყოველთვის გამოარჩევთ თანატოლებისაგან. მათ გამოხედვაში, უბრალო  ჟესტიკულაციაში და ერთ სიტყვაშიც კი ასაკისათვის შეუსაბამობა იგრძნობა. ასეთ ბავშვებს არასოდეს სცალიათ სათამაშოდ, გასართობად, საოცნებოდ… რადგანაც მათ იციან, რომ სამყარო ფერადი და ბრჭყვიალა სულაც არაა. მეცოდებიან ასეთი პატარები. მათ საკმაოდ ადრე მოუწიათ იმ ტვირთის ზიდვა, რომელიც დიდი ადამიანისთვისაც კი რთულია. და მაინც, როგორია ასეთი „ზრდასრული ბავშვების“ შინაგანი სამყარო? ამ კითხვაზე პასუხის გაცემას შეეცადა რეჟისორი. კარგადაც გამოუვიდა, ვერაფერს იტყვი.

ნახატმა თავიდანვე მიმიზიდა, მოვლენების საოცარი განითარების გამო. რატომღაც გავიფიქრე, რომ საქმე პოლიტიკურად დატვირთულ სურათთან მექნებოდა, მაგრამ ვცდებოდი. საბედნიეროდ…

საწყისი წუთებიდანვე თანმდევს საოცარი უკაცრიელობის და გარიყულობის განცდა, რომელიც ძლიერდება  სოფლის ზამთრის პეიზაჟების ხილვით, რაც, ამასთანავე, საოცარ სიამოვნებას მანიჭებს. ეს ის გამონაკლისია, როცა კინოს ყურებისას შემიძლია სუნი შევიგრძნო… გარემოს, ცხოვრების სუნი. სხვადასხვა პერსონაჟთა ყოველდღიური რუტინის ხილვა, ცოტა არ იყოს, ერთიანი აზრის აღქმაში ხელს მიშლის, მაგრამ კადრების ცვლა ისე საინტერესოდ ხდება, რომ კმაყოფილი ვრჩები… და ვხვდები, რომ ამინდი, გარემო, სწორედაც რომ მოქმედ პირთა შინაგანი, ე.წ. “სულიერი სამყაროს” გამოძახილია. ცივი, ბურუსით მოცული, უკიდეგანო და თოვლივით თეთრი…

ზოგადად ამინდს რეჟისორმა საკმაო როლი მიანიჭა ფილმში. იგია თითქოს წინასწარმეტყველი მოვლენების შემდგომი განვითარებისა. ამიტომაც ერთი-ორად დაკვირვებით ვუყურებ ბუნების სურათთა ცვლას და ვცდილობ იგი ყოფით მოვლენებს დავუკავშირო. იმედები არ მიცრუვდება. თითქოს ადამიანი გარემოსთან საოცარ მჭიდრო კავშირშია და მისი ბედიც, სწორედაც რომ კლიმატზეა დამოკიდებული.

აღმოვაჩინე, რომ თურმე ესენიც ისე ერთობიან მარტოობისას, როგორც მე, წლების წინ. სხვა ბავშვებივით ცდილობენ დაიჭირონ თოვლის ფიფქები ენით, სწრაფად იქნიონ ნაკვერჩხლიანი ჯოხი და წარმოსახვითი ფიგურები გამოხატონ ჰაერში. მათაც ჰყვათ უტყვი მეგობრები, რომელნიც ზოგჯერ ყველა სულიერზე უფრო ახლოს არიან ჩვენთან. წამით მივხვდი, რომ ეს იგივე ბავშვია, რომელსაც ისევე უნდა თამაში, გართობა და სიყვარული, როგორც სხვას… უბრალოდ, ასე მოუწია ცხოვრებამ… ეს ხომ მისი არჩევანი არ ყოფილა? და თუ ჩვენ ვცდილობთ ბავშვებად დავრჩეთ უფროსთა თვალში, რასაც საკმაო ეგოიზმის სურნელი უდის, „დიდი ბავშვები“ თავისდაუნებურად ადგილს იმკვიდრებენ რეალურ ცხოვრებაში. ამიტომაცაა, რომ ფილმის მთავარ პერსონაჟზე მოხუცი კაცი დასძენს: „ის უფრო მეტად დიდი კაცია, ვიდრე სხვა კაცები ამ სოფელში“

ვინაა დამნაშავე იმაში, რომ ბავშებს ბავშვობას ართმევენ? ოჯახი? საზოგადოება? ულმობელი ცხოვრება? თუ ყველა ერთად? ამაზე პასუხის გაცემა ავტორმა სცადა აღნიშნულ ფილმში, განსჯა კი მაყურებელს მიანდო.

არამარტო ბავშვი იკარგება ცხოვრებაში. ზრდასრულებსაც იგივე ემართებათ, სხვადასხვა მიზეზთა გამო. ამ დროს კი ისინი ბავშვებივით იქცევიან…

„სადაც სიცოცხლეა, იქვეა იმედიც!“- ამბობს ფილმის იგივე მოხუცი პერსონაჟი ერთერთ ეპიზოდში. ესეა, ნეტა, მართლა?