Tag Archives: 2013

Banksy NY- Before/After

სტანდარტული

“ვანდალიზმის ვანდალიზმი”- ამგვარი დახასიათებაც შეიძლება მივცეთ აღნიშნულ პოსტს. საქმე იმაში გახლავთ, რომ ის, რასაც ბენქსი აკეთებს, კანონის თვალთახედვით, ვანდალიზმად ფასდება და დასჯას ექვემდებარება. მეორეს მხრივ, მისი ნამუშევრები მაღალმხატვრულ ღირებულებას ატარებს და მათი დაზიანებაც, ასევე ვანდალიზმად ფასდება. ამგვარად, დაუსჯელი არავინ რჩება… მათ შორის, არც უბრალო დამთვალიერებელი…

ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ, მსოფლიოში ყველაზე მოთხოვნადი სტრიტ-არტისტი, ბენქსი, ქუჩას დაუბრუნდა. თავის ახალ პროექტს მხატვარმა “Better Out, Than In” დაარქვა. ოქტომბერში იგი  ნიუ-იორკში იმყოფებოდა “მივლინებით”, სადაც ერთი თვის განმავლობაში, ყველასაგან მალულად ხატავდა კედლებს და აწყობდა პერფორმანსებს, აკეთებდა ვიდეო-არტს. ასე იყო, თუ ისე, ბენქსის სტუმრობამ მუდმივი ხმაურის ქალაქში 30 დღეს გასტანა და გულგრილი არავინ დატოვა.

banksy-nyc2013

როდესაც “უსახელო ნაბიჭვარმა” (როგორც მას სამშობლოში უწოდებენ) ფილმი, Exit Through the Gift Shop, გადაიღო, იქვე ხაზი გაუსვა დოკუმენტალისტკის აუცილებლობას, რადგანაც მისი ნამუშევრები ქუჩაში გამოჩენიდან, არცთუ იშვიათად, მეორე დღესვე ქრება. პროექტმა “Better Out, Than In” მხატვრის სიტყვები მწარე რეალობით დაამტკიცა. ქვემოთ წარმოდგენილ კოლაჟებში თქვენ იხილავთ ბენქსისეულ ორიგინალ სურათებს და მათ ამჟამინელ მდგომარეობას.

The street is in play

The street is in play

This is my New York Accent

This is my New York Accent

All I ever wanted was a shoulder to crayon.

All I ever wanted was a shoulder to crayon

ვიდეო-არტის სფეროში ბენქსის პროფესიონალიზმში ეჭვს ვერ შევიტანთ. სხვა თუ არაფერი, მისი სარეჟისორო დებიუტი “ოსკარის” ნომინაციით აღინიშნა. ამჯერად არტისტი ახლო აღმოსავლეთში გააქტიურებულ ტერორიზმის თემას გამოეხმაურა. როგორც ყოველთვის, ფრიად ორიგინალურად და მისთვის დამახასიათებელი სატირით

ბენქსიმ მისეულ ბუშტების თემატიკას ნიუ-იორკშიც ვერ აუქცია გვერდი.  აღნიშნული ნამუშევარი, ამჟამად სპეციალურ დამცავ მინაშია მოქცეული, რათა როგორმე მოხერხდეს მისი კონსერვაცია

banksy heart ballon

შემდეგი ნამუშევარი ალუზიაა ამერიკელი სამხედროების გახმაურებულ ოპერაციაზე ერაყში, როდესაც მათ უიარაღო, მშვიდობიანი მოქალაქეები დაცხრილეს უპილოტო გამანადგურებლის საშუალებით. აღნიშნული ფაქტის შესახებ მსოფლიომ ჟულიან ასანჟის “ვიკილიქსის” წყალობით შეიტყო. სურათს შესაბამისი აუდიო-ფაილი დაურთო მხატვარმა, რათა მაყურებელმა სრული სიცხადით შეიგრძნოს მთელი ამ დანაშაულის ტრაგიზმი. სამწუხაროდ, აღნიშნული ნამუშევარი სანახევროდ არის შემონახული

Banksy- Crazy Horse

ბენქსის სტუმრობა საკმაო ხმაურითაც გამოირჩეოდა ნიუ-იორკში. აღნიშნულის მიზეზი, არტისტის პერფორმანსი გახლდათ, რომელსაც მან “Sirens of the lambs” უწოდა. ამ  წარმოდგენით, იგი შეეცადა მნახველთა ყურადღება გაემახვილებინა ცხოველთა ბედსა და მათ უფლებებზე.

მხატვრის შემდეგ ნამუშევრებსაც არ დაადგათ კარგი დღე

Concrete confessional

Concrete confessional

ბენქსიმ ძალიან ჭკვიანური და დამაფიქრებელი გზავნილი დაუტოვა ხელოვნების მოყვარულთ შემდეგი პერფორმანსით. იგი შეეცადა, ეჩვენებინა ყველასთვის, რომ მთავარი ხელოვნებაა და არა არტისტის ავტოგრაფი ნამუშევარზე. ამის დასამტკიცებლად, მან საკუთარი ორიგინალი სურათები ქუჩაში გასაყიდად გამოიტანა. მათი ფასი კი სულ რაღაც 60$ (!) გახლდათ. იმის აღნიშნვნა საჭირო არ უნდა იყოს, რომ ბენქსის მსგავსი ნამუშევრების ღირებულება აუქციონებზე კოლოსალურ მასშტაბებეს აღწევს.

სამწუხაროდ, ვანდალებმა არ დაინდეს მხატვრის სხვა ექსპონატებიც.

Some people criticize me for using sources that are a bit low brow (this quote is from 'Gladiator') but you know what? "I'm just going to use that hostility to make me stronger, not weaker" as Kelly Rowland said on the X Factor

Some people criticize me for using sources that are a bit low brow (this quote is from ‘Gladiator’) but you know what? “I’m just going to use that hostility to make me stronger, not weaker” as Kelly Rowland said on the X Factor

Banksy 9/11

Banksy

Banksy boy

მსოფლიო პროვოკატორის შემდეგ ვიდეო-ინტალაციას უკომენტაროდ დავტოვებ

ნიუ-იორკი იმითაც გახლდათ გამორჩეული, რომ ბენქსიმ მის გარეუბანს  სფიქსის მისეული სკულპტურაც შემატა, თუმცა მსახვრალ ხელს ვერც ეს ქანდაკება გადაურჩა

No turn unstoned. A 1/36 scale replica of the great Sphinx of Giza made from smashed cinderblocks. You're advised not to drink the replica Arab spring water.

No turn unstoned. A 1/36 scale replica of the great Sphinx of Giza made from smashed cinderblocks. You’re advised not to drink the replica Arab spring water.

შემდეგი ნამუშევარი ჩემი ფავორიტია. მისი სამომავლო ბედი უკვე გარკვეულია და უახლოს ხანში იგი რომელიმე პრესტიჟულ აუქციონზე კვლავ გაიელვებს… ისიც მხოლოდ ცოტა ხნით…

Waiting in vain at the door of the club

Waiting in vain at the door of the club

შემდეგი ნამუშავრის ადრესატი “The New York Times” გახლდათ. ირონიულია, ნახატის ამჟამინდელი მგომარეობა

Today’s piece was going to be an op-ed column in the New York Times. But they declined to publish what I supplied.

Today’s piece was going to be an op-ed column in the New York Times.
But they declined to publish what I supplied.

ბენქსის ამერიკული ვოიაჟის ფინალური აკორდი გახლდათ გრაფიტის ფონტის სტილში შესრულებული ინსტალაცია, რომლის ფასიც, როგორც ამას მავანი ამბობს, 200 000$-ს აღემატება.

An inflatable throw-up

An inflatable throw-up

And that’s it.
Thanks for your patience. It’s been fun. Save 5pointz. Bye
Banksy

სამწუხაროა, რომ სტრიტ-არტისტის დაუზიანებელ ნამუშევართა მხოლოდ ნაწილის ხილვა შეუძლია დამთვალიერებელს. მხატვრის ამერიკული ტურნეს შესახებ, უახლოეს ხანში, კიდევ მოგითხრობთ. შემდეგ ჯერზე, მის ინოვაციურ მიგნებაზე ვისაუბრებთ.

Advertisements

New პოლ მაკარტნი

სტანდარტული

პოსტი ეძღვნება thebeatles.ge-ს და ბითლომან მეგობრებს: ვასასის, ქეთის, ოთოს, ვახოს, ნათიას, ლუკას, ზურას და ანას.

ერთმა ძალიან კარგმა ქართველმა ბითლომანმა თქვა: “პოლ, არ დაბერდე!” და როგორც ჩანს, მაკარტნიც უჯერებს მის ნათქვამს. ძნელია ამ ადამიანზე თქვა, დრო რაიმეს აკლებსო. მისი შემოქმედება ღვინოსავითაა. რაც უფრო მეტი დრო გადის, უფრო მეტად მშვენიერდება და ფასი ედება.

2012 წელს, ხუთწლიანი პაუზის შემდეგ, მაკარტნიმ ერთგული მსმენელი არ დააღალატა და საუცხოო ალბამი, Kisses on the Bottom, გამოსცა.

Paul-Mccartney-Kisses-on-the-Bottom-cover

საოცარად ჰარმონიული, მელოდიური და ერთგვარად სენტიმენტალური გახლდათ პოლი ამ ალბომში. მსმენელს ის შორს, მეოცე საუკუნის დასაწყისისკენ გაუძღვა და სიგარის კვამლით გაბუღულ ჯაზ-კლუბებში შეახედა. მისი ამგვარი განწყობა არ გამკვირვებია. მაკარტნი ხომ სტილის ადამიანია. და ვინ, თუ არა მან, იცის როგორ ჟღერს გემოვნებიანი მუსიკა.

ალბომის გამოსვლას წინ უსწრებდა სინგლი, My Valentine, რომლის შექმნაშიც პოლს ლეგენდარული გიტარისტი და შემსრულებელი, ერიკ კლეპტონიც, შეუერთდა.

სიმღერის კლიპი ინტერნეტში გამოჩენისთანავე აიტაცა მსმენელმა. ამაში გარკვეული წვლილი ჯონი დეპისა და ნატალი პორტმანის სახელმაც ითამაშა. ასე იყო, თუ ისე, მსემენელი თბილად შეხვდა პოლის სენტემენტებს.

გამუდმებით ვრცელდებოდა ხმები, რომ მაკარტნი ახალ ალბომზე მუშაობს. ჩემთვის ცოტა ძნელად დასაჯერებელი გახლდათ ეს ყოველივე. მის ხანგრძლივ ტურნეებს Online რეჟიმში ვადევნებდი თვალსა და ყურს, და ცოტა არ იყოს მიკვირდა: “საიდან შემორჩა ამ ადამიანს ენერგია, 3 საათი სცენაზე იდგეს და მაყურებელი ექსტაზამდე მიიყვანოს? ამგვარ რეჟიმში როგორ შეუძლია ახალ პროექტზე მუშაობა?” ამიტომაც იყო ალბათ, რომ მის ახალ ალბომს, მინიმუმ უახლოესი 2 წლის განმავლობაში არ ველოდი, მაგრამ…

Paul McCartney- New 

paul-mccartney-new-

Paul McCartney- New (Deluxe Edition)

ამგვარი უცნაური სახელი მაშინვე თვალში მეცა. ერთგვარად ხაზი გაუსვა ლეგენდარულმა მუსიკოსმა, რომ ჯერ კიდევ შესწევს ძალა, რაღაც ახალი აკეთოს. იგივე სახელწოდების სინგლი მალევე გავრცელდა ინტერნეტში.

თავისი ჟღერადობით ტრეკმა მაშინვე “ბითლზის” ფსიქედელიური ჰარმონიები გამახსენა, ამჯერად ახლებური ვოკალური შესრულებით.  გასაოცარმა საუნდმა აღმოსავლური მელოდიები კვლავ დაბრუნდა თითქოს ევროპულ მუსიკაში. ისეთი განცდა დამრჩა, რომ პოლმა ახალგაზრდობა გაიხსენა და თავის განვლილ გზას გადახედა. ამგვარი დასაწყისი იმედისმომცემად მენიშნა.

შემდეგ იყო მორიგი ტრეკი ახალი ალბომიდან “Everybody Out There”. არ შემიძლია არ გამოვყო შემოქმედის აქცენტი აკუსტიკურ გიტარაზე, რაც აღნიშნულ სიმღერას საოცარ ხიბლს მატებს

არ დააგვიანა ალბომის მეორე სინგლმაც, ” Queenie Eye”

ვერაფერს იტყვი, საოცრად ენერგიული სიმღერაა. ამ ადამიანზე ვერ იტყვი ნამდვილად ასაკში შევიდაო.

გაყიდვაში მაკარტნის ახალი ალბომი 14-15 ოქტომდერს უნდა გამოვიდეს, მაგრამ მე გუშინ მოვუსმინე  და მას მერე ვეღარ ვიგდებ თავიდან. თანაც Deluxe გამოცემას გადავაწყდი, თავისი ბონუს ტრეკებით, რამაც კიდევ უფრო აღმაფრთოვანა. უბრალოდ გენიალურია, ზედმეტად კარგია მსმენელისათვის. ზოგადად, მთლიანი ალბომი საოცარი კრებულია. ერთგვარი მოგზაურობა მუსიკალურ ჟანრებში. მოისმენთ “ბითლზისეულ” ჰარმონიებს, “Wings”-ისეულ ენერგიულ როკს, აკუსტიკური გიტარის გასაოცარ  პასაჟებს, პოლის კარიერის დასაწყისისათვის სახასიათო ქანთრი მელოდიებს, 80-იანი წლებისათვის დამახასიათებელ დისკო-საუნდს და რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს, მძიმე მელოდიურ პასაჟებსაც, რომელიც ალბათ Elbow-ს გაგახსენებთ. მოკლედ, ალბომი New ნათელი დასტურია იმისა, რომ შეუძლებელია პოლ მაკარტნი ერთ კონკრეტულ ჟანრში გამოამწყვდიო. იგი სრულიად თავისუფალია ამგვარი კლიშეებისაგან და რაც მთავარია, არ ბერდება!

თუკი გაინტერესებთ, როგორია New პოლ მაკარტნი, გადმოწერეთ და ისიამოვნეთ უბერებელი ხოჭოს მუსიკით

Paul McCartney- New (Deluxe Edition)

P.S. პოლ, არ დაბერდე!

ბათუმის მუსიკალური (კინო)ფესტივალი

სტანდარტული

ენით გადმოუცემელი განცდაა, როდესაც ჩაბნელებულ დარბაზში, დიდ ეკრანზე ამას უყურებ და გრძნობ, როგორ შემოდის უზარმაზარი გამაძლიერებლებიდან მუსიკა პირდაპირ შენს სხეულში. ვიბრაცია, რომელიც თითებს გიგრეხს, თითქოს შენც ელექტრო-გიტარაზე უკრავდე და განცდა იმისა, რომ ახლა, აქ აღარ ხარ, სადღაც გადაინაცვლე დროსა და სივრცეში, გაეცალე დედამიწას, უკან მოიტოვე ყოველგვარი საფიქრალი…

ვიჯექი კინოთეატრ „აპოლოს“ დარბაზში, დიდ ეკრანზე ჯიმის შევცქეროდი და ვფიქრობდი: „როგორ არ გამიმართლა ცხოვრებაში! ნამდვილად სხვა დროს უნდა დავბადებულიყავი!“ ამგვარი ფიქრი გამყვა მთელი სეანსის მანძილზე. ფილმის დასრულების შემდეგ კი დავფიქრდი: რა კეთდება იმისათვის, რომ ხარისხიანი მუსიკა შეიქმნას და მსმენელამდე მივიდეს?

გაკეთებით ალბათ კეთდება კიდეც. ახალგაზრდა მუსიკოსები ქმნიან, თავიანთ ჭიას ახარებენ, მაგრამ მიდის კი ეს ყოველივე მსმენელამდე? ერთგვარად შემრცხვა, რომ მე, რიგით მსმენელს, არანაირი წვლილი არ შემიტანია ამ ყოველივეში. არ დავსწრებივარ კონცერტებს, არ ვყოფილვარ კლუბებში ახალგაზრდა როკ-შემსრულებელთა გამოსვლებზე, არ დავსწრებივარ არცერთ მუსიკალურ ფესტივალს. და ამის მერე, რაღა ნამუსით ვილაპარაკო საქართველოში მუსიკის განვითარების პრობლემებზე?

თუნდაც სტატისტის როლში მყოფს, იმდენი დაკვირვების უნარი მაინც მაქვს, რომ აღვნიშნო, მუსიკალური ფესტივალები ჩვენში საკმაო იშვიათობას წარმოადგენს. წელიწადში ერთხელ, ან ორჯერ თუ ჩატარდება მართლა ხარისხიანი (როგორც ამბობენ) მუსიკალური ფესტივალი. რათქმაუნდა, კლასიკურ მუსიკას და ჯაზს არ ვგულისხმობ. ეს სულ სხვა განზომილებაა.

ბათუმის წლევანდელი კინოფესტივალი  მეტად მუსიკალური გამოდგა, რამაც ცოტა არ იყოს გამაკვირვა… სასიამოვნოდ გამაკვირვა. ძირითადი თემა კი 60-იანი წლების ბრიტანული ანდერგრაუნდი გახლდათ. იმდროინდელი  ანდერგრაუნდი, შემდგომში როკ მუსიკის კლასიკად იქცა. ჯერ იყო და ბათუმის ღია ცის ქვეშ “პინკ ფლოიდის” The Wall” აჩვენეს.

მერე იყო და ჯიმი ჰენდრიქსის შესახებ დოკუმენტური სურათით დატკბობის საშუალება მოგვეცა.  ფილმის რეჟისორი და “პინკ ფლოიდის” პირველი პროდიუსერი, ჯოი ბოიდი, თავად უყვებოდა დაინტერესებულ ადამიანებს აღნიშნული ლეგენდების შესახებ.

Crazy illusion- Tonight let’s make music in Batumi

60-იანი წლების მხატვრობა და ალტერნატიული მოდაც არ დარჩენილა უყურადღებოდ.

Litterator’s Blog- მამაკაცი კალეიდოსკოპის თვალებით

სახასიათოდ მეჩვენა ამგვარი ჩაძიება შორეულ და ჩვენთვის ასე უცხო, მაგრამ იმთავითვე მეტად ახლობელ და ნაცნობ 60-იანებში. ისეთი განცდა დამეუფლა, რომ ეს ერთგვარი რეაქცია იყო იმაზე, რაც ამჟამად ქვეყანაში ტრიალებს მუსიკალურ ასპარეზზე. შესაძლოა, ეს იყო ერთგვარი ბიძგის მიცემის მცდელობა, რომ ყინული დაიძრეს და იმატოს უფრო მეტად ხარისხიანი მუსიკალური პროდუქტის რაოდენობამ და მისმა მიწოდებამ მომხმარებლამდე (რა ეკონომიკური ტერმინოლოგია ამიტყდა, ვერ გამიგია ნამდვილად)

ასეა თუ ისე, ფაქტი სახეზეა. ბათუმის კინოფესტივალი ერთგვარი მოთელვა იყო შემდგომ მუსიკალურ ტალღამდე. ეს მშვენიერი ქალაქი ამჯერად მუსიკალურ ფესტივალს, Batumi Calling, მასპინძლობს.

Batumi Calling

ფესტივალი გრემის ნომინანტმა, დიმიტრი ილარიონვმა გახსნა. ეს უკანასკნელი კლასიკური გიტარის მსოფლიოს ერთ-ერთი საუკეთესო შემსრულებელად მოიაზრება, მოცემულ მომენტში.

მსგავსი ტიპის ფესტივალები მსოფლიოს მასშტაბით თითქმის ყველგან ტარდება. კინოფესტივალის ფარგლებში ნაჩვენები იყო ასევე ჟენია გორინის ფილმი „მუსიკის მასწავლებლის სიზმრები“, რომელიც კალუგაში მიმდინარე ფესტივალის, „გიტარის სამყარო“, მიმდინარეობის შესახებ მოუთხრობდა მაყურებელს.

ბათუმის გიტარის ფესტივალის გამორჩეული სტუმარი სტენლი ჯორდანი იქნება. ეს ადამიანი გრემის ოთხგზის ნომინანტი გახლავთ, მისეული შესრულების სტილი კი შეიძლება ითქვას გასაოცარია. Tapping ტექნიკის საოცარი ფლობით, როგორც ამბობენ, მისი მოსმენისას იქმნება ილუზია, რომ ერთდროულად ორი გიტარისტის კოლაბორაციას უსმენ.

მეტად საინტერესო ფაქტი: სტენლი ჯორდანმა გიტარაზე დაკვრა ჯიმი ჰენდრიქსის მიბაძვით დაიწყო. მუსიკის მოყვარულთ მისი მოსმენის საშუალება 13 ოქტომბერს ექნებათ, ბათუმის სახელმწიფო მუსიკალურ ცენტრში.

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, თუ გემოვნებიანი მუსიკა გიყვართ და უქმეების გატარებას სასიამოვნოდ გეგმავთ, ბათუმი საუკეთესო არჩევანი იქნება ამისთვის. მე კი მანამდე სტენლი ჯორდანისეულ „Eleanor Rigby”-თი შევიყოლიებ თავს.

ცოტა რამ თანამედროვე თურქულ არტ-კინოზე

სტანდარტული

ჩემი გაცნობა თანამედროვე თანამედროვე თურქულ კინოსთან ბიაფის საშუალებით მოხდა. 2012 წელს განვლილი წლის კინოფესტივალის მხატვრული ფილმების სექციის მონაწილე ნამუშევრებს ვნახულობდი. სელიმ გიუნეშის სადებიუტო სურათი, „თოვლივით თეთრი“, სწორედ მაშინ ვნახე.

მის შესახებ ემოციები კი პოსტის სახით სახით გადმოვეცი. მაშინ ჩავფიქრდი, რომ ახალი საკბილო გამომიჩნდა არტ-ჰაუსში. არც შევმცდარვარ. შემდეგ ნური-ბილგე ჯეილანის ნამუშევრებს ჩავუჯექი, რომლის თითქმის ყველა ნამუშევარი კანის ფესტივალის საკონკურსო ფილმებს შორის ხვდებოდა. ამის შემდეგ, საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ ჩვენი მეზობელი ქვეყნის კინო სულაც არ ყოფილა ხელწამოსაკრავი რამ.

თანამედროვე თურქული კინო, თავისი განვითარებით, რატომღაც, მოზარდ ორგანიზმს მაგონებს, ყოველწლიურად რომ იზრდება, ყალიბდება, ფორმას იცლის, იხვეწება ერთგვარად.  თვალში საცემია თურქი რეჟისორების თხრობის სტილი, რომელსაც ძალიან ვამსგავსებ თანამედროვე სკანდინავიურ კინოს, განსაკუთრებით შვედურ არტ-ჰაუსს. ასევე მეტად მხიბლავს თურქული პეიზაჟები, ერთგვარად ბუნებრივად გამეფებული სიცარიელე კადრებში, ანდაც მინიმალისტური ხედვა გარემოსი. მოკლედ, რომ ვთქვა,  შემიყვარდა თურქული კინო და საკუთარ თავს მიზნადაც დავუსახე მისი უკეთ შესწავლა.

კარგად მახსოვს შარშანდელ ფესტივალზე ნაჩვენები “ერთხელ ანატოლიაში” და დარბაზის ორაზროვანი რეაქცია.

ნაწილი დაღალა რეჟისორის გაწელილმა თხრობის მანერამ, უწყვეტმა, თითქოს დაუსრულებელმა კადრებმა, რომლებიც მაყურებელს უთუოდ ბელა ტარს გაახსენებდა. მაშინ ბელა ტარიც სტუმრობდა ფესტივალს და მაყურებელს ნური-ბილგე ჯეილანთანაც შეეძლო გასაუბრება. ვინც შემოქმედის ფილმს ბოლომდე გაუძლო, ფრიად ნასიამოვნები დარჩა სანახაობით. სურათმა მათ დაფიქრების და რაღაც შეხედულებების გადახედვის მიზეზიც მისცა.

შარშანდელი ემოციები წლევანდელ ფესტივალზეც გადმომყვა. ამიტომაც იყო, რომ თურქულ ნამუშევარს, რეჟისორ ასლი ოზგეს ფილმს “მთელი ცხოვრება”, განსაკუთრებული ინტერესით ველოდი.

სურათის შესახებ მეგობარმა ბლოგერებმა უკვე დაწერეს, ამიტომაც იგივეს გამეორებით თავს არ შეგაწყენთ. უბრალოდ გადახედეთ მათ პოსტებს

ლიტერატორის ბლოგი- სიცოცხლის ბოლომდე

Crazy illusion- ფარული მესიჯები

ჰაგის ბლოგი- BIAFF – Lifelong

ჩემი მხრივ ვიტყვი, რომ  ნამუშევარმა იმედი არ გამიცრუა. ზუსტად ისეთი კინო იყო, როგორსაც ველოდი და როგორიც მე მიყვარს. მინიმალისტური, საოცრად მწირი დიალოგებით, სიტყვებს შორის მრავლისმეტყველი სიჩუმით და მეტად სახასიათო ვიზუალით. თითქოს რეჟისორმა თვით ცხოვრება გადმოიტანა კინოეკრანზე. აღნიშნულმა ფილმმა მაფიქრებინა, რომ ასევე საინტერესო იქნებოდა იეშიმ უსტაოღლუს “განსაწმენდელი (სადღაც შუაში)”

აღნიშნული სურათის ნახვა არ დამცალდა, სამწუხაროდ, თუმცა რაც ვიხილე, საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ჩემი სიმპათია კიდევ უფრო გამემყარებინა თურქული კინოს მიმართ.

ბათუმის კინოფესტივალის ფარგლებში ასევე გაიმართა “ქართულ-თურქული კოპროდუქციის პლატფორმა”, რაც მეტად იმედის მომცემად მენიშნა ქართული კინოსათვის. ფაქტია, ჩვენ გვაქვს სასწავლი რაღაც თურქული კინოპროდუქციისგან, და დარწმუნებული ვარ, გვაქვს რაღაც ისეთი, რისი გაცემაც შეგვიძლია. სამომავლო თანამშრომლობა ფრიად სასარგებლო იქნება ჩვენთვის. იმედი მაქვს, თანამედროვე დამოუკიდებელი ქართული კინო, რომელიც ახლა დგამს პირველ ნაბიჯებს,  მოახერხებს განვითარდეს ეტაპობრივად. ეგებ, ამგვარი თანამშრომლობის მერე მაინც იმატოს ხარისხიანმა, არტ-კინოპროდუქციამ სამამულო სინემაში.

"გაუცხოება" ნური-ბილგე ჯეილანი

“გაუცხოება”
ნური-ბილგე ჯეილანი

არტ-ჰაუსი, უმეცრება და განათლება

სტანდარტული

ადამიანი, როგორც ბრბო- ამგვარი სათქმელი მოიტანა მაყურებლამდე ფრანგულმა კინოპროექტმა „მეხუთე სეზონი“.

აღნიშნული ნამუშევარი საკონკურსო ფილმებს შორის ერთ-ერთი გამორჩეულია. სურათი სახასიათო გახლდათ აზრის სიღრმითა და გამომხატველობითი სილამიზათაც. განსაკუთრებით აღნიშვნის ღირსი კი რეჟისორთა, პიტერ ბროსნენისა და ჯესიკა ვუდვორთის, განსწავლულობა აღმოჩნდა ადამიანურ ფსიქოლოგიაში.

მისტიური აპოკალიპტური ფონის წარმოჩენით, შემოქმედებმა ნათლად დაგვანახეს ადამიანთა ფსიქიკისა და ფილოსოფიის მანკიერებები. რეჟისორთა ტანდემმა შეძლო ეჩვენება ადამიანური ფსიქოტიპის ყველა ნაირსახეობა: დაწყებული კეთილი გულის პატრონი ახალგაზრდობით, დასრულებული- გავეშებული, აზრშეზღუდული ბრბოთი.

მიუხედავად ფილმში გათამაშებული ირეალური გარემოსა, გარკვეული პარალელების გავლება თანამდეროვეობის სოციუმთანაც კარგად შეიძლება. სახასიათო გახლდათ ცრუმორწმუნეობის გავლენა ადამიანთა აღქმაზე, რომელიც ფილმის მიმდინარეობისას კარდინალურ ტრანსფორმაციას განიცდის და საბოლოოდ დესტრუქციულ ფორმას იღებს. ამ ყოველივემ ნათლად დამანახა ის საფრთხეები, რაც რეალურად შეიძლება დადგეს ჩვენს წინაშე. ხუმრობა-ქილიკით აღქმული ცრურწმენები, რიტუალები თუ ტრადიციად ქცეული დოგმატური ხედვები, შესაძლოა ერთ დღესაც საშიში ფორმით მოგვიბრუნდეს უკან. იმდანად საშიში და სასტიკი სახით, რომ მის წინაშე საღი აზრი უძლური აღმოჩნდეს. თუმცა, რაღა შორს მივდივართ? უახლესი ისტორია ამის ნათელი დასტურია, რამდენად ძალმომრევი და ყოვლისმომცველია გავეშებულ ადამიანთა ერთობა საღი აზრის წინააღმდეგ. ვიქტორ ცოის სიტყვები წამომიტივდება ხოლმე ამის გაფიქრებისას თავში:

Что будет стоить тысячи слов,
Когда важна будет крепость руки?

აღნიშნულთან დაპირისპირება და ამგვარი საფრთხის გაუნებელყოფა, მხოლოდ განათლების ძალით არის შესაძლებელი. ინტელექტუალური მარაგი კარგი სეპარატორია ამ დროს. ფილმის ერთ-ერთი გმირი, პროფესიით ფილოსოფოსი, ამბობს მეტად გამორჩეულ და დასამახსოვრებელ ფრაზას: „მირჩევნია პარადოქსული ვიყო, ვიდრე უბრალოდ ცრუმორწმუნე“

კადრი ფილმიდან "მეხუთე სეზონი"

კადრი ფილმიდან “მეხუთე სეზონი”

განათლება ვახსენე და გვერდს ვერ ავუქცევ კინოფესტივალის მხატვრული სექციის კიდევ ერთ ფილმს, „გეოგრაფს გლობუსი შემოეხარჯა“.

ალექსანდრ ველედინსკის რუსული პროექტი გამორჩეულად დასამახსოვრებელი გახლდათ მსახიობ კონსტანტინ ხაბენსკის უზადო თამაშით. ამ ადამიანის ხილვას კომერციულ ფილმებში დავეჩვიე და მისი ამგვარი ამპლუა ჩემთვის ცოტა გასაკვირი გახლდათ, თუმცა მინდა გითხრათ, მეტად დამაჯერებელი და ბუნებრივი გახლდათ მსახიობი სურათის განმალობაში.

სწავლა- როგორც ერთადერთი ხსნა გადასარჩენად. ამგვარი გახლდათ ფილმის გზავნილი, მაგრამ მეტად ხაზგასმით იყო ნაჩვენები სურათში, რომ მხოლოდ წიგნიდან, თეორიით მიღებული ცოდნა არაფრის მომცემია, ფუჭია ცხოვრებაში. იგი აუცილებელია პრაქტიკით იყოს გამყარებული და მნიშვნელობა აღარ აქვს, რამდენად ავტორიტეტული ადამიანი გასწავლის ცხოვრებას, პროფესორი (როგორც ეს ნაჩვენები გახლდათ ფესტივალის ჟიურის წევრის, ვიესლავ სანიევსკის ფილმში, „გამარჯვებული“) თუ ცხოვრებაარეული ლოთი, რომელიც საკუთარი თავის ძიებაში სასკოლო დაფასთან აღმოჩნდება ურჩ მოსწავლეთა ჯგუფის წინ. გარდა სოციალურ-მენტალური უძრაობისა, არსებული უიმედობის ფონზე კარგად იყო ნაჩვენები რუსეთში არსებული პოლიტიკური მარაზმის საწინააღმდეგოდ მიმართული გზავნილები, რაც აღნიშნულ ნამუშევარს გაკენწლავდა ხოლმე. ეპიზოდურად, მაგრამ შესამჩნევად. სახასიათო გახლდათ ასევე ის მომენტიც, რომ ფილმი, ერთი შეხედვით, მას-კინოს შეიძლება გავუთანაბროთ თავისი კონსტრუქციით და თხრობის სტილით, თუმცა აღნიშნული ხელს არ უშლის აზრიანი კინოს მაყურებელს, სეანსით სიამოვნების მიღებაში. საბოლოო ჯამში, ამგვარი ნაზავით კმაყოფილი დავრჩი.

აღნიშნული ორი ფილმი, განსხვავებული ხედვითა და თხრობის მანერულობით, ჩემთვის ერთ ძირითად სათქმელს წარმოადგენდა: განათლება არის საწყისი მოძრაობისა და თავის მხრივ მოძრაობა- სიცოცხლის წყაროა. ერთ ადგილზე გაყინვა, თუნდაც გონებრივად, თუნდაც ფიზიკურად- სიკვდილის წინამორბედი და ზოგჯერ მისი უმთავრესი მიზეზია.

დასასრულს ჩემს მიერ აგრერიგად ნაქები რუსული ფილმის მუსიკალურ რეფრენს დაგიტოვებთ, რაც სიმბოლურად მეჩვენა სურათის დაწყებისას