Tag Archives: dubstep

დინება

სტანდარტული

ქუჩაში გამოვედი და ლამპიონს ავხედე. ისევ თოვს. ასეთი ამინდი კარგახანია არ ყოფილა. ფეხქვეშ სასიამოვნო ჭრაჭუნს ვგრძნობ. ცხვირში ცივი ჰაერი მცემს და ფილტვებს მიყინავს. უქუდოდ ვარ, მაგრამ ყურებს უზარმაზარი ყურსასმენები მიფარავს, საიდანაც Dubstep-ის უცნაური „ჰანგები“ იფრქვევა.

ძმა გავაფრთხილე, რომ არაფერი მესმის, ეს კი ნიშნავს: „ლაპარაკის ხასიათზე არ ვარ და ხმას ტყუილა ნუ გამცემ.“

ბნელ გზას ყურადღებით ვუყურებ, რომ გუბურაში არ ჩავაბიჯო. მივდივართ და ვფიქრობ: „ეს რაღაც ახალია! ჩაკეტილობა და მარტოობა ახალ მწვერვალზე ავიყვანე. სხვა რა უნდა დავარქვა საკუთარ საქციელს?“

მივდივართ მე და ჩემი ძმა უხმოდ ბნელ გზაზე და მისთვის არაფერი მაქვს სათქმელი. არა, სათქმელი როგორ არ მაქვს, მაგრამ ჯერ ადრეა მსგავსი საუბრები, ჯერ ვერ მიხვდება. სიმართლე რომ ითქვას, მის თაობასთან ენის გამონახვა ცოტა ჭირს. აბა, რაზე უნდა ელაპარაკო? კოჭს ზემოთ დევს ფაფუკი, საოცრად რბილი თოვლი და აზრადაც არ მოსდით ბავშვებს, რომ ციგებით გამოეფინონ გარეთ. სხვასთან რა მინდა, ჩემმა ძმამაც კი არ გააკეთა სასრიალო ტრასა. არადა ციგები კარგ ფორმაში სახლის წინ დევს. ის კი ზის და მთელი დღე თავის PSP-ში Pes 2012-ს აკვდება. შეგვიძლია დროს დავაბრალოთ ეს ყოველივე, მაგრამ რამდენად სწორი იქნება ჩვენი საქციელი? უმცროს თაობას, ხომ ჩვენ ვაძლევთ მაგალითს? ტექნიკურ პროგრესს ვერ გავექცევით, მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ სწორედ ჩვენი თაობა „დახამდა“ კომპიუტერს, ინტერნეტს, მობილურ ტელეფონებს და ა.შ. მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ ჩვენი ასაკის ხალხში კვლავ შემორჩა ერთეული ინდივიდები, ვინც ანაწილებს დროს კომპიუტერსა და გარე სამყაროს შორის. იქნებ დავკარგეთ კავშირი უმცროს თაობასთან? მაშინ, როცა მათ ყველაზე მეტად უნდოდათ თამაში,იქნებ ამ დროს მესიჯობით, ან ინტერნეტით ვიქცევდით თავს? იქნებ „ქაუნთერი“ ვამჯობინეთ ეზოში პატარებთან ბურთის გაგორებას? პატარა ხომ წაბაძვით აკეთებს ყველაფერს. რასაც დაანახებ, იმას გაიმეორებს. იქნებ ჩვენთან კავშირს ისინი კომპიუტერით ეძებენ?

ჩვენ კი საკუთარი მშობლების წინააღმდეგ წავედით. ყველაფერი უკუღმა გავაკეთეთ. ავჯანყდით და ეს ნორმალური იყო. შეგვეძლო პროტესტი გამოგვეთქვა, გვემსჯელა და გვეაზროვნა დამოუკიდებლად. სკოლაშიც რაღაცნაირად თავისუფლები ვიყავით. ვამბობდით იმას, რასაც ვფიქრბდით. მასწავლებლებსაც თავისუფლად ვეკამათებოდით, ზოგჯერ გაკვეთილსაც კი ჩაშლიდით ხოლმე. ამას მოჰყვა ის, რომ დღეს საღად და დამოუკიდებლად აზროვნება შეგვიძლია, ზოგჯერ კი (ვაი, რომ მხოლოდ ზოგჯერ) ვახერხებთ გამოვთქვათ გულისნადები ხმამაღლა და შეუშინებლად. ჩვენით მანიპულირება რთული გახდა, რადგანაც კარგშიც კი ცუდს ვეძებთ, გამუდმებით ვიღაცას ვაკრიტიკებთ, ვფიქრობთ, ვარსებობთ…

ახლანდელ ბავშვებს თითქოს აშტერებენ. თავიდანვე მეთვალყურეობის ქვეშ ჰყავთ, თითქოს საშიში პატიმრები იყვნენ. სკოლა ციხეს დაემსგავსა, ვიდეოკამერებით და მანდატურებით. ახლა შენ სიტყვას ძალა აღარ აქვს. ახლა ფორმიანი კაცის, თუ ქალის აზრია გადამწყვეტი.

და იზრდება მომავალი თაობა დაზომბებული, აზრგამოცლილი, გარობოტებული. „ცარიელ ქვევრებს“ ვეძახი მე მათ, რამეთუ რასაც ჩასძახებ, იმავეს ამოგძახებს. ვფიქრობ და მეშინია: ვაითუ მე და ჩემი თაობა ვართ უკანასკნელი იმედი? შეძლებს 90-იანების სიბნელეში გაზრდილი პლეადა ძირეულად შეცვალოს რაიმე? და თუ კი, რას მოიტანს ეს ყოველივე? ან, იქნებ საჭიროა, რომ…

ძლივს მივაღწიეთ სახლს. ფეხები მიმეყინა ლამის. საიდან სად გადაგაგდებს ხოლმე ფიქრთა დინება. კიდე კარგი, დროზე გავჩერდი. „ნა-უშნიკებს“ ვიხსნი და მამას ვეკითხები: „ძაღლს აჭამე?“

Advertisements